Скачать или смотреть Gdy pali się pod nogami, odpalają wojnę: Trump i Netanjahu grają Iranem, jak rekwizytem

Nie miejmy złudzeń, to nie jest „wojna o wolność Irańczyków”. Ta wojna, to zasłona dymna, idealna dla obydwu polityków, którym polityczny grunt pali się pod nogami.
Donald Trump potrzebuje wielkiego, głośnego konfliktu, bo nic tak nie zagłusza kłopotów jak wybuchy w prime time. Im więcej pytań o jego odpowiedzialność, powiązania i kolejne kompromitujące wątki z akt Epsteina, tym bardziej opłaca mu się przerzucić uwagę świata na „zagrożenie zewnętrzne”. Wojna robi za reset narracji: z oskarżonego robi „męża stanu”, z pytań robi „atak na Amerykę”, a ze wstydu – „tajemnicę bezpieczeństwa”.
Benjamin Netanjahu też nie walczy o ideały – walczy o przetrwanie. Nad jego głową wisi polityczny i historyczny rachunek za 7 października: jak to możliwe, że Hamas uderzył tak skutecznie, a państwo było zaskoczone? Kto zawiódł, kto zignorował sygnały, kto ponosi odpowiedzialność? Każde spokojne tygodnie przybliżają moment rozliczeń. Wojna oddala go na bezpieczny dystans: w czasie konfliktu „nie wypada” pytać, „teraz nie czas”, „teraz jedność”.
I w tym właśnie tkwi cynizm: obydwu była potrzebna wojna. Jeden ucieka przed kompromitacją, drugi przed wyjaśnieniem katastrofy. A wolność Irańczyków? Jest tylko hasłem w ulotce propagandowej – dodatkiem do przemówień, dekoracją do konferencji. Bo gdyby naprawdę chodziło o ludzi, to priorytetem byłoby ich bezpieczeństwo, życie i prawa. Tymczasem priorytetem są słupki, immunitety i polityczne „przykrycie”. W tej historii Iran jest tłem. A „wolność” – wymówką.