Скачать или смотреть อัตชีวประวัติและบารมีธรรมของหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ

*พระเทพวิทยาคม* หรือที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในนาม *"หลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ"* อดีตเจ้าอาวาสวัดบ้านไร่ จังหวัดนครราชสีมา เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังที่ได้รับการขนานนามว่า "เทพเจ้าแห่งด่านขุนทด" และ "ปราชญ์แห่งที่ราบสูง" ท่านเป็นที่เคารพศรัทธาของมหาชนชาวไทยด้วยปฏิปทาที่สมถะ เรียบง่าย และการบำเพ็ญทานบารมีอย่างยิ่งใหญ่

ประวัติของหลวงพ่อคูณมีรายละเอียดที่สำคัญดังนี้ครับ

*1. ชาติกำเนิดและปฐมวัย*
*นามเดิม:* คูณ ฉัตร์พลกรัง
*เกิด:* วันพฤหัสบดีที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2466 ตรงกับแรม 10 ค่ำ เดือน 10 ปีกุน (บางตำราระบุว่าวันที่ 5 ตุลาคม)
*ภูมิลำเนา:* บ้านไร่ หมู่ที่ 6 ตำบลกุดพิมาน อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา
*ครอบครัว:* เป็นบุตรชายคนโตของนายบุญ และนางทองขาว ฉัตร์พลกรัง อาชีพเกษตรกร มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 3 คน
*ชีวิตวัยเยาว์:* บิดามารดาของท่านเสียชีวิตตั้งแต่ท่านยังเด็ก ทำให้ต้องอยู่ในความอุปการะของน้าสาว ในช่วงอายุ 6-7 ขวบ ท่านได้เข้าเรียนหนังสือภาษาไทย ภาษาขอม และวิชาคาถาอาคมเบื้องต้นกับพระอาจารย์เชื่อม วิรโธ, พระอาจารย์ฉาย และพระอาจารย์หลี ที่วัดบ้านไร่

*2. การอุปสมบทและการศึกษาธรรม*
*อุปสมบท:* เมื่ออายุได้ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2487 ณ พัทธสีมาวัดถนนหักใหญ่ อำเภอด่านขุนทด โดยมีพระครูวิจารย์ดีกิจ เป็นพระอุปัชฌาย์ และได้รับฉายาทางธรรมว่า *"ปริสุทฺโธ"* ซึ่งแปลว่า ผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
*ฝากตัวเป็นศิษย์:* หลังบวช ท่านได้ไปศึกษาพระธรรมวินัยและวิปัสสนากรรมฐานกับ *หลวงพ่อแดง* วัดบ้านหนองโพธิ์ และต่อมาได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์ *หลวงพ่อคง พุทธสโร* ซึ่งได้ถ่ายทอดวิชาการปฏิบัติธรรมขั้นสูงและการฝึกจิตให้มีสมาธิ
*การจาริกธุดงค์:* หลวงพ่อคงได้แนะนำให้ท่านออกธุดงค์เพื่อทดสอบจิตใจ ท่านจึงเดินเท้าจาริกไปในป่าลึกจากนครราชสีมา ข้ามไปยังประเทศลาว (เช่น ภูเขาควาย) และประเทศกัมพูชา ท่านได้เผชิญกับอันตรายจากสัตว์ป่า ภัยธรรมชาติ และสิ่งลี้ลับมากมาย แต่ก็สามารถผ่านมาได้ด้วยการเจริญสติและพุทธคุณ

*3. การกลับมาพัฒนาวัดบ้านไร่และวัตรปฏิบัติ*
*บูรณะวัด:* หลังจากออกธุดงค์ ท่านได้กลับมาจำพรรษาที่วัดบ้านไร่ในปี พ.ศ. 2496 และเริ่มนำชาวบ้านพัฒนาวัด ก่อสร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ และขุดสระน้ำ
*เอกลักษณ์ประจำตัว:* หลวงพ่อคูณมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำ คือ *ท่านั่งยอง* ซึ่งท่านให้เหตุผลว่าเป็นท่าที่สบายและพร้อมจะลุกขึ้นทำงานได้ทันที รวมถึงการใช้สรรพนามแบบชาวบ้าน *"กู-มึง"* ที่แสดงถึงความจริงใจและเป็นกันเอง และการใช้หนังสือพิมพ์ม้วน *"เคาะหัว"* เพื่อให้พรและเตือนสติญาติโยม

*4. มหาทานบารมีและการบำเพ็ญประโยชน์*
หลวงพ่อคูณได้รับการยกย่องว่าเป็น "พระผู้ให้" อย่างแท้จริง เงินบริจาคทั้งหมดที่ท่านได้รับจากการทำบุญและวัตถุมงคล ท่านได้นำไปสร้างสาธารณประโยชน์เพื่อสังคมโดยไม่เก็บไว้เป็นของส่วนตัว ยอดเงินบริจาคของท่านตั้งแต่ปี 2513 เป็นต้นมา มีมูลค่าสูงกว่า 4,000 - 6,000 ล้านบาท โครงการสำคัญที่ท่านให้การสนับสนุน ได้แก่:
สร้างสถานศึกษา เช่น โรงเรียนมัธยมหลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ และ วิทยาลัยเทคนิคหลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ
สร้างโรงพยาบาลและมอบอุปกรณ์ทางการแพทย์ เช่น โรงพยาบาลหลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ (อ.ด่านขุนทด), โรงพยาบาลบำเหน็จณรงค์ และ โรงพยาบาลลำสนธิ
สร้างถนน สะพาน และแหล่งน้ำให้ชุมชน
สร้าง "วิหารเทพวิทยาคม" วิหารเซรามิกโมเสกกลางน้ำที่วัดบ้านไร่ เพื่อเป็นอุทยานธรรมและมหาวิหารแห่งพระไตรปิฎก

*5. วัตถุมงคลและพุทธคุณ*
หลวงพ่อคูณเริ่มสร้างวัตถุมงคลตั้งแต่บวชได้ราว 7 พรรษา เริ่มจากตะกรุดโทนและตะกรุดทองคำฝังใต้ท้องแขน และต่อมาได้สร้างเหรียญหลายรุ่นที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในวงการพระเครื่อง เช่น เหรียญรุ่นแรก ปี 2512 (รุ่นโยนสระ), เหรียญปี 2517 และเหรียญรุ่นสร้างบารมี ปี 2519 วัตถุมงคลของท่านขึ้นชื่อเรื่องพุทธคุณด้านแคล้วคลาด ปลอดภัย และเมตตามหานิยม โดยเฉพาะเหตุการณ์ไฟไหม้โรงงานตุ๊กตาเคเดอร์ ปี 2536 ที่มีหญิงสาวกระโดดตึกรอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์โดยเชื่อว่าเป็นเพราะบารมีเหรียญหลวงพ่อคูณ อย่างไรก็ตาม ท่านมักสอนเสมอว่า วัตถุมงคลเป็นเพียงเครื่องเตือนสติให้ทำความดี หากประพฤติชั่วพระก็ไม่คุ้มครอง

*6. อาพาธ มรณภาพ และพินัยกรรม*
ในช่วงบั้นปลายชีวิต หลวงพ่อคูณมีอาการอาพาธและต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลหลายครั้ง จากโรคหัวใจ เลือดคั่งในสมอง วัณโรคปอด และติดเชื้อ
ท่านละสังขารอย่างสงบเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 11.45 น. ณ โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา สิริอายุ 92 ปี พรรษา 71
*มรดกธรรมชิ้นสุดท้าย:* หลวงพ่อคูณได้ทำพินัยกรรมไว้ตั้งแต่ปี 2543 โดยระบุให้ *บริจาคสรีระสังขารให้แก่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น* เพื่อเป็น "อาจารย์ใหญ่" ให้นักศึกษาแพทย์ได้ศึกษาค้นคว้า และขอให้จัดพิธีศพอย่างเรียบง่าย ห้ามขอพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ และเมื่อเสร็จสิ้นการศึกษาแล้ว ให้นำเผาและนำอัฐิ เถ้าถ่านทั้งหมดไปลอยอังคารที่แม่น้ำโขง จังหวัดหนองคาย ซึ่งเจตนารมณ์ของท่านได้รับการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด