Hiç düşündün mü,Babanın sana öğrettiği ilk şey bisiklete binmek değil, bir Makarov’un iğnesini gözün kapalı değiştirmek olsaydı? Annenin ninnisi yerine, duvardaki dinleme cihazlarının statik gürültüsü ve koridorda yankılanan sert bot sesleriyle uyusaydın...
Senin dünyanda çocukluk, oyun parkındaki salıncaklarda değil, Lubyanka’nın soğuk koridorlarında biterdi. Okula gitmezdin; hayatı kitaplardan değil, "Yoldaş" dediklerinin gözbebeklerindeki o titrek korkudan öğrenirdin. Vücudundaki her yara izi, bir oyun kazası değil; sorgu odalarında çelikten ve soğuktan aldığın birer "sadakat nişanı" olurdu. Cebindeki her farklı kimlik, öldürdüğün eski bir karakterin cenazesi demekti.
Güven, İnfaz Fermanındır
Senin sofranda ekmekten önce sırlar paylaşılırdı. Bir kafeye girdiğinde garsonun gülümsemesine değil, yan masadaki adamın gazetesini tutuş açısına bakardın. "Güven", senin lügatında bir erdem değil; Sibirya’nın buzlu topraklarına gömülmene neden olacak en büyük zafiyetti. Çünkü o solgun güneş seni ısıtmak için değil, sadece kaçarken bıraktığın ayak izlerini ortaya çıkarmak için doğardı.
Duyguların, daktilo tıkırtıları arasında kaybolan raporlardan ibaret kalırdı. Merhamet etmek, vatana ihanetle eşdeğerdi. Tereddüt mü? O bir saniyelik boşluk, ensende hissettiğin metalin soğukluğu olurdu. Sen bir "insan" değil, devletin görünmez eli, kalabalıkların içindeki o isimsiz gölge, dosyası yakılmış bir hayalet olurdun.
Kimliksiz Bir Mezarlık
Geceleri rüya görmezdin; zihnindeki kriptoları sayardın. Bir sonraki sızma operasyonunu, peşindeki karşı-istihbaratçıları ve çekmecende duran o "son çare" siyanür hapını düşünürdün. Senin kabusun hapse girmek değil, deşifre olup kimsenin tanımadığı bir yabancı olarak adsız bir çukura atılmaktı. Çünkü o dünyada kimliksiz kalmak, hiç var olmamış sayılmakla birdi.
Peki, sen bu yalanlar ve çelik krallığında kim olurdun? Emirleri sorgulamadan uygulayan, ruhu çoktan buz tutmuş bir "Temizlikçi" mi? Yoksa sistemin çarkları arasında vicdanını ararken kendi infaz fermanını imzalayan o "Köstebek" mi? Belki de en acısı: Her şeyi kaydeden, her şeyi raporlayan ama kendi hayatına dair tek bir cümlesi bile olmayan o telsiz başındaki adam...
Çünkü senin dünyanda "emeklilik", sahil kasabasında dinlenmek değil; bir gece yarısı kapının çalınması ve çayına karışan o metalik tadı hissetmek demekti.
İşte bu videoda, Soğuk Savaş’ın o gri sessizliğinde doğan bir ruhun nasıl bir silaha dönüştüğünü, sadakatin bedelinin nasıl bir ömürlük yalnızlıkla ödendiğini anlatıyorum.
📌 Eğer sen de "Vatan için ölmek mi zordur, yoksa vatan için hiç var olmamış gibi yaşamak mı?" diye sorguluyorsan; bu sırlarla dolu, buz gibi dünya seni bekliyor. #mozi #mozimasyon
Информация по комментариям в разработке