Скачать или смотреть ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Συμφωνία επαγγελματικής εκπ/σης και κατάρτισης με Τουρκία Ολομέλεια 18/2

Η σημερινή συζήτηση δεν αφορά μια απλή τεχνική κύρωση.
Αφορά το αν η Ελλάδα επιλέγει να προστατεύσει το μέλλον των παιδιών της ή αν το παραδίδει, αβασάνιστα, σε μια συμφωνία με την Τουρκία, τη στιγμή που εκείνη συνεχίζει να αμφισβητεί την πατρίδα μας σε στεριά, θάλασσα και αέρα.
Η συγκεκριμένη συμφωνία δεν αποτελεί απλώς ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο, αλλά έναν μηχανισμό μακροχρόνιας διασύνδεσης με μια χώρα που εργαλειοποιεί κάθε θεσμό προς όφελός της.
Η Κυβέρνηση μας καλεί να δούμε αυτή τη συμφωνία ως «εκπαιδευτική συνεργασία».
Όμως η πραγματικότητα είναι πολιτική και βαθιά εθνική.
Η επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση διαμορφώνει την αγορά εργασίας, τα επαγγελματικά δικαιώματα, την παραγωγική φυσιογνωμία της χώρας.
Αποτελεί εθνικό πυλώνα ανάπτυξης.
Σημαίνει δουλειές για τους νέους, στήριξη της παραγωγής, αναβάθμιση δεξιοτήτων και αξιοπρέπεια για τον εργαζόμενο.
Δεν είναι ουδέτερο πεδίο, ούτε χώρος για πειράματα εξωτερικής πολιτικής.
Δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε την τουρκική προκλητικότητα.
Το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι προκλήσεις στο Αιγαίο, οι προσβολές της ορθόδοξης πίστης με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας σε τζαμιά, δεν είναι λεπτομέρειες.
Είναι καθημερινή υπενθύμιση ότι η άλλη πλευρά δεν σέβεται ούτε την ιστορία, ούτε το διεθνές δίκαιο.
Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Ελλάδα δεν μπορεί να χαμογελά και να υπογράφει.
Το Προοίμιο της συμφωνίας είναι αποκαλυπτικό.
Γεμάτο γενικόλογες αναφορές σε φιλία και συνεργασία, χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση για το εθνικό όφελος, χωρίς μηχανισμούς ελέγχου, χωρίς ρήτρες ασφάλειας.
Στο Άρθρο 1, ο σκοπός ορίζεται ως «ανάπτυξη και ενδυνάμωση της συνεργασίας».
Χωρίς όρια, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς πρόβλεψη για το τι συμβαίνει όταν η Τουρκία κλιμακώνει την ένταση.
Όταν μιλάς για συνεργασία με την Τουρκία, οφείλεις να λες και πώς προστατεύεσαι.
Εδώ δεν λέγεται τίποτα.
Το Άρθρο 2 είναι ακόμη πιο επικίνδυνο.
Προβλέπει ανταλλαγές σπουδαστών, κοινά προγράμματα, «δίδυμα σχολεία», αμοιβαία αναγνώριση τίτλων σπουδών και εναρμόνιση με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
(;) Ποιος εγγυάται ότι τα συστήματα αξιολόγησης είναι ισοδύναμα;
(;) Ποιος διασφαλίζει ότι δεν δημιουργούνται άνισες αναγνωρίσεις και αθέμιτος ανταγωνισμός;

Στο Άρθρο 4, συστήνεται Κοινή Ομάδα Εργασίας, ένας μόνιμος μηχανισμός συνεργασίας, χωρίς σαφή όρια αρμοδιοτήτων και χωρίς πραγματική δυνατότητα μπλοκαρίσματος αποφάσεων.
Ακόμη και χωρίς συνεδριάσεις, προβλέπεται απλή ανταλλαγή εγγράφων.
Δηλαδή συνεργασία στο σκοτάδι, χωρίς κοινοβουλευτική εποπτεία.
Στο Άρθρο 7, η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας περιορίζεται σε γενικές διακηρύξεις.
Καμία πρακτική δικλείδα για το πώς προστατεύεται η ελληνική τεχνογνωσία, τα προγράμματα σπουδών, το εκπαιδευτικό υλικό.
Η γνώση είναι δύναμη και εδώ αφήνεται εκτεθειμένη.
Στο Άρθρο 8, οι διαφορές λέτε ότι θα λύνονται «φιλικά» μέσω διαπραγματεύσεων ή διαβουλεύσεων.
Χωρίς δεσμευτική διαδικασία, χωρίς χρονικά όρια.
(;) Όταν η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα, η Ελλάδα τι κάνει; Περιμένει καλή θέληση;

Τέλος, στο Άρθρο 9, η αυτόματη ανανέωση της συμφωνίας δημιουργεί μακροχρόνιες δεσμεύσεις χωρίς ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έλεγχο, ενώ ακόμη και η καταγγελία αφήνει ενεργά έργα να συνεχίζονται.
Την ίδια στιγμή, η Κυβέρνηση αδιαφορεί για τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης.
Εκπαιδευτές απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, δομές υποστελεχωμένες, εργαστήρια χωρίς εξοπλισμό, νέοι που παλεύουν να σταθούν όρθιοι σε μια αγορά εργασίας χωρίς στήριξη.
Γι’ αυτό εμείς στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ σας λέμε ότι πριν ανοίξετε δρόμους συνεργασίας με την Τουρκία, φροντίστε πρώτα την Ελλάδα.
Φροντίστε τους Έλληνες εκπαιδευτικούς, τους Έλληνες μαθητές, τους Έλληνες εργαζόμενους.
Η εθνική κυριαρχία δεν μπαίνει σε παρένθεση στο όνομα της δήθεν προόδου.
Όταν η Τουρκία απειλεί, προκαλεί και αμφισβητεί, η απάντηση δεν είναι περισσότερες συμφωνίες, αλλά περισσότερη σοβαρότητα, περισσότερη εγρήγορση, περισσότερος σεβασμός στο εθνικό συμφέρον.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι θεμελιώδες: η παιδεία είναι εθνικό κεφάλαιο.
Όποιος το διαχειρίζεται πρόχειρα, όποιος το ανοίγει χωρίς όρους και εγγυήσεις, αναλαμβάνει ιστορική ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές και απέναντι στον ελληνικό λαό και κρίνεται αυστηρά από την ιστορία και την κοινωνία ολόκληρη διαχρονικά.
Η Ελλάδα δεν ανταλλάσσει την παιδεία της με ψευδαισθήσεις καλής γειτονίας.
Δεν ξεχνά την ιστορία της και δεν παζαρεύει το μέλλον της.