Скачать или смотреть „Nikt nie chce ze mną wyjść” — powiedziała na randce w ciemno; lecz samotny ojciec wszystko zmienił

Refleksja Autora 💌

Ta historia narodziła się z prostej, ale głębokiej prawdy: wszyscy nosimy blizny. Niektóre są widoczne na naszej skórze, inne ukryte głęboko w naszych sercach. Kasia nosi swoje na ramieniu, Tomasz w sercu złamanym przez stratę żony, mała Zosia w tęsknocie za mamą, której już nie ma. Ale ta historia nie jest o bliznach. Jest o tym, co robimy z nimi.
Przez trzynaście lat Kasia żyła w przekonaniu, że jest niechciana. Że jej blizny definiują całą jej wartość jako człowieka. To przekonanie nie narodziło się z próżni. Społeczeństwo nauczyło ją tego przez setki spojrzeń, przez ciszę po odrzuceniu, przez kolejne randki, które kończyły się ucieczką. To, co o sobie myślimy, często nie jest naszym własnym głosem, ale echem ran, które nam zadano.
Tomasz jest inny nie dlatego, że jest idealny. Jest inny, ponieważ sam przeszedł przez ciemność. Strata nauczyła go, że życie jest zbyt krótkie, by oceniać ludzi po powierzchni. Widzi w Kasi to, czego inni nie dostrzegają, ponieważ sam wie, jak to jest być widzianym tylko przez pryzmat jednej rzeczy.
Spotkanie z Anną Górską jest sercem całej historii. Przez lata Kasia myślała, że nie zasługuje na szczęście, bo Aleksandra nie miała szansy na swoje. Ale cierpienie nie honoruje tych, których straciliśmy. Jedyną rzeczą, która ich honoruje, jest życie pełne i prawdziwe.
Przesłanie tej historii jest proste: nie jesteś swoimi bliznami. Nie jesteś swoimi błędami. Nie jesteś tym, co inni o tobie myślą. Jesteś sumą swojej odwagi, dobroci i siły, która pozwala ci wstawać każdego ranka. I gdzieś tam jest ktoś, kto zobaczy cię prawdziwego. Musisz tylko mieć odwagę się pokazać.



Zastrzeżenie:
Poniższa historia jest dziełem fikcji stworzonym w celu wzbudzenia emocji, empatii oraz refleksji.
Choć inspirowana uniwersalnymi ludzkimi doświadczeniami, wszystkie postacie, wydarzenia, miejsca i dialogi zostały wykreowane wyłącznie na potrzeby narracji.
Wszelkie podobieństwo do osób rzeczywistych, żyjących lub zmarłych, jest całkowicie przypadkowe.
Niektóre sceny zostały celowo zdynamizowane lub wyolbrzymione, aby wzmocnić przekaz emocjonalny i główne przesłanie historii.
Narracja nie stanowi relacji faktograficznej ani dokumentalnej.