Скачать или смотреть Co stało się z rodzinami Göringa i Himmlera po II wojnie światowej?

Po upadku nazistowskich Niemiec w 1945 roku rodziny najważniejszych przywódców III Rzeszy musiały zmierzyć się z konsekwencjami klęski, społecznym potępieniem oraz odpowiedzialnością prawną. Hermann Göring, niegdyś jeden z najpotężniejszych ludzi w państwie hitlerowskim, popełnił samobójstwo w październiku 1946 roku, krótko przed planowaną egzekucją w Norymberdze. Jego żona, Emmy Göring, została aresztowana przez aliantów i później skazana za współpracę z reżimem nazistowskim. Po odbyciu kary żyła w ubóstwie i izolacji, ponieważ nazwisko Göring na zawsze zostało powiązane ze zbrodniami wojennymi.

Córka Göringa, Edda Göring, miała zaledwie osiem lat w chwili zakończenia wojny. Choć nigdy nie była sądzona, przez całe życie nosiła ciężar swojego nazwiska. W powojennych Niemczech spotykała się z niechęcią społeczeństwa i ograniczonymi możliwościami zawodowymi, co utrudniało jej normalne funkcjonowanie. Mimo to pozostała lojalna wobec ojca i aż do swojej śmierci w 2018 roku wielokrotnie zaprzeczała lub umniejszała jego odpowiedzialność za zbrodnie nazistowskie.

Los Heinricha Himmlera był równie tragiczny, choć powojenna historia jego rodziny miała nieco inny charakter. Himmler popełnił samobójstwo w maju 1945 roku po schwytaniu przez wojska brytyjskie. Jego żona, Margarete Himmler, została internowana, a następnie uznana za tzw. „współuczestniczkę” reżimu, a nie główną winowajczynię. Resztę życia spędziła w cieniu, borykając się z problemami finansowymi, i zmarła w 1967 roku.

Córka Himmlera, Gudrun Himmler, stała się jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci wśród dzieci nazistowskich przywódców. W przeciwieństwie do wielu innych nigdy nie odcięła się od ideologii ojca, lecz otwarcie go podziwiała. Była aktywna w powojennych środowiskach neonazistowskich, zwłaszcza w organizacjach wspierających byłych członków SS. Jej bezwarunkowa lojalność wobec Heinricha Himmlera stała się symbolem tego, jak dziedzictwo nazizmu przetrwało w niektórych rodzinach długo po upadku III Rzeszy.