Скачать или смотреть กระสุนไร้ตา(น้ำตาชายแดน)【Audio Lyrics 】 | Muantoep

กระสุนปืนใหญ่... อาจมีวิถีโค้งข้ามภูเขา แต่ความเจ็บปวด... มันพุ่งตรงเข้าสู่กลางใจคน

เพลงนี้ถูกแต่งขึ้นเพื่อถ่ายทอดโศกนาฏกรรมและความเจ็บปวดจากเหตุการณ์การปะทะตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา เมื่อความขัดแย้งไม่ได้จบลงแค่ในสนามรบ แต่กลับมีการระดมยิงเข้าใส่บ้านเรือนของประชาชนผู้บริสุทธิ์แบบไร้ทิศทาง

บ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นซากปรักหักพัง เสียงหัวเราะของลูกหลานถูกกลบด้วยเสียงระเบิด นี่คือบทเพลงที่ขอเป็นตัวแทนเสียงสะท้อนของผู้สูญเสีย เพื่อตั้งคำถามถึงมนุษยธรรมในภาวะสงคราม และเพื่อจดจำว่า "ความสงบสุข" มีค่าแค่ไหนสำหรับคนที่ต้องสูญเสียมันไป
ขอสดุดีหัวใจที่เข้มแข็งของพี่น้องตามแนวชายแดน และขอประณามการกระทำที่ไร้ซึ่งความปรานีต่อพลเรือน

เนื้อเพลง📝

ตะวันลับฟ้า... กลิ่นควันไฟยังจางจาง
ถ้วยข้าววางค้าง... บนแคร่ไม้ไผ่
เสียงหัวเราะลูกหลาน... กำลังวิ่งเล่นสุขใจ
ไม่รู้เลยว่าภัย... กำลังลอยข้ามฟ้ามา

ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง... ไม่ใช่ฝนที่โปรยปราย
แต่มันคือความตาย... ที่ใครยัดเยียดให้
เสียงหวีดหวิวแหวกอากาศ... ตกกลางหลังคาบ้านเรา
เปลี่ยนวิมานคนยาก... ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

เราผิดอะไร... ถามหน่อยได้ไหมเขมร
พวกเราแค่ประชาชน... ไม่ใช่นักรบถือปืน
ทำไมต้องปลุกให้ตื่น... ด้วยเสียงระเบิดกึกก้อง
ยิงกราดไม่ต้องมอง... ว่าใครเป็นตายร้ายดี

(ซ้ำ)*กระสุนมันไร้ตา... มันไม่เลือกหน้าว่าใครเป็นใคร
ยิงสุ่มยิงมั่วเข้ามา... ใส่หลังคาบ้านเรือนคนไทย
เป้าหมายไม่ใช่ฐานทหาร... แต่คือวิญญาณของผู้บริสุทธิ์
ความสุขที่เพียรสร้าง... พังทลายในชั่วพริบตา
เหลือแค่ซากน้ำตา... กับบ้านที่พังไม่เหลือชิ้นดี

หอบลูกจูงหลาน... มุดลงหลุมหลบภัย
กอดกันตัวสั่นไหว... ภาวนาให้รอดตาย
ทรัพย์สินมลายหาย... ไม่เสียดายเท่าขวัญที่เสียไป
รอยแผลในใจ... ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ

สงครามของผู้ใหญ่... ทำไมต้องให้เด็กรับกรรม
กติกาสงคราม... ยังมีความเป็นคนอยู่ไหมฮุนเซน
ยิงถล่มแบบไร้จุดหมาย... หวังเพียงทำลายล้าง
นี่หรือการกระทำ... ของมนุษย์(ไอ้ฮุนเซน)


(Outro)
ขอให้โลกช่วยมอง... ว่าความเจ็บปวดนี้... ใครเป็นคนก่อ








#กระสุนไร้ตา #น้ำตาชายแดน #เพลงเพื่อชีวิต #บทเรียนสงคราม #ความสูญเสีย #ผู้บริสุทธิ์ #ชายแดนไทยกัมพูชา
#เพลงเศร้า #เตือนใจ #ดราม่า #เรื่องจริงผ่านเพลง #เพลงแต่งเอง
#ทหารไทย #รั้วของชาติ #ปกป้องแผ่นดิน #SaveThailand #อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย