Gazal ŞİRİN
D.T. - 03/01/1939
Ö.T. - 30/07/2017 Cumartesiyi Pazara bağlayan gece saat: 02:10 Adana Yüreğir Başkent Hastanesi.
Son sözleri :
-" Hangi yüzle cenazeme gelecekler !"
Ölmeden 3 gün önce (perşembe günü öğleden sonra) doktorlar "Yoğun bakıma alacağız. Orada daha iyi bakacaklar sana" dediklerinde. Ninem şunu söylemişti, "Tabi, sizin işinize gelir orada ölsem, daha rahat kefenlersiniz beni " demişti. Ve gittikten sonra ise ; bana ve Yıldız Halama dönüp "Beni burada bırakmayın eve götürün, ben düzelmem (iyileşmem) artık." demişti. Öncesinde ise ; Adanada'ki abisinin çocuklarını yani yeğenlerini kast ederek; "Orhan'a Hamit'e ve Mahmut'a söyleyin, gelip beni gelin etsinler, öyle uğurlasınlar.", "Sende işine dön." demişti. (Hastahanedeyken Ekber Amca ile telefonda görüştüğümüzü ve "Ne zaman müsait olursan beklerim", dediğini söylediğimde çok sevinmişti. Bunu o da sevinsin, işsiz kalmayacağımı bilsin diye söylemiştim nineme.)
Hastalığını (lösemi) ondan saklıyordum, doktorlara da sorarsa eğer "Şekerini düzeltip öyle göndereceğiz seni eve" demelerini istemiştim. Sanırım, o da biliyordu ve benden saklıyordu üzülmeyeyim diye.
Beni bu hayata bağlayan en büyük sebeplerimden biriydi babaannem. Bir hayalimiz vardı; ben okul okuyup işe başlayınca yanıma alacaktım onu. Beraber yaşayacaktık eskisi gibi. Ama olmadı, o artık yok. Benimde yaşama sevincim ve heyecanım, her şeyim onunla gitti. Ben üniversite okurken benim için patik örer satardı, biriktirdiği paraları eve döndüğümde verirdi, okul ihtiyaçlarıma destek olmak için. Hastahanedeyken bile kendisine refakat ettiğim için bana şunu söylerdi. " Ah oğul, seninde başına bela oldum. Benim yüzümden işine başlayamaz oldun, okulunda bitti artık. " ve çalışmadığım için hastahanede dahi patik örüyordu, "Madem çalışmıyorsun, harçlıksız kalma" diyordu. O haliyle bile beni düşünüyordu. Oysa benim tek derdim onun yaşamasıydı. Çok çalışkan, hayatın her türlü zorluğuna göğüs geren ve asla hiç kimseye, kendi evladına bile dahi minnet etmeyen, yaşlıyken dahi çabalayan biriydi. Kendisi 2 odalı eski usül taş duvarla örülmüş kışın demir çerçevelerinin arasından soğuk havanın içeriği estiği ve bunu gazete parçalarıyla kapatıp soğuktan korunmaya çalıştığı penceresinden, havluya bakan köşesinden gözleri hep yolda, hep bir bekleyiş bir EVLAT HASRETİYLE YAŞADI.!
Dünya malına, mülküne, tamah etmezdi. Doktorlarının tabiri ile o bir "Eski Toprak"tı. Sertti, zordu ve bir o kadarda merhametliydi. Bozkırın sıcak güneşinde kavrulmuş kara topraktı, o topraktan çıkmış bir dikendi bir güldü, sırtında koca bir yük ile dağ taş dinlemeyen bir ceylandı o. Sözde "HAYIRLI" evlatları için YAŞAYAN BİR ANAYDI O.
Ben Ondan hayatı öğrendim.
Ve ben ona doyamadım...
Seni hep çok sevdim. Sen benim hem anam hem babam oldun.
Bir gün mutlaka sana kavuşacağım az kaldı. Bu hayattan bir beklentim yok artık, yediğim yemekten bile tat almıyorum, bazen her şey anlamsız geliyor.
Alican ŞİRİN
NOT: TRT'ye teşekkür ediyorum. Ninemden geriye kalan en güzel hatıralardan biri oldu bu çekim. İleride hatıra olarak kalır diye 2013'te Elazığ'da üniversite 1. sınıftayken e-mail yazarak istemiştim Çiğdem Hanımdan. Şuan bende kalan, ona aldığım bir cep telefonu, ben üniversitedeyken görüşelim diye kendi adıma aldığım hat hala duruyor, kapanmasın diye arada bir tl yüklüyorum. Onu çok özlediğim zaman bazen onun telefonuyla kendimi arıyorum, ekranda arayan "ANAM" yazısını görmek bile anlatılamaz bir duygu. Ve birde benim için ördüğü lifi de yanımda duruyor. Üniversiteye giderken koymuştu valizime, biraz uzunca örmüştü sırtıma da yetişsin diye. Bugün itibarı ile tam 1 yıl oldu, ondan ayrı kalalı. Bu yayını şuan Kocaeli/Gebze'den paylaşıyorum. 24.10.2017'de başladığım işim ve o "Hayırsızlar"dan uzaklarda yaşamak, bir gün ölsem bile yalnız ölmek için geldim buralara.
İçerik Telif Hakkı Bildirimi:
Xezal Xezal - Ayşe Şan
Ses kaydı
0:33 - 2:13
Believe Music
Kom Müzik
Xerîbim Dayê - Eyşe Şan
Ses kaydı
8:27 - 9:15
Believe Music
Ses Media
Görsel işitsel içerik
0:00 - 0:42
TRT
Информация по комментариям в разработке