Скачать или смотреть Jetty Paerl - "Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Liedtekst:

In de Wilhelmstrasse daar zit een kleine man
Die raakt pas in extase als hij liegen kan

De moffen stelen wat zij kunnen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels
Want het zijn en blijven hunnen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Ondanks dat gesteel
Kunnen zij hun dikke buiken niet meer vullen
Geen sauerkraut met eisbein smullen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Engeland drinkt zijn thee
Winston Churchill rookt nog kalm zijn sigaren
Maar Hitler die krijgt grijze haren
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Op Duits gebied vallen de bommen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels
24 uur in Drommen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Ze gaan boven Berlijn
Hoorde ik juist uit vertrouwde bron vertellen
Luchtverkeer zag hemd aanstellen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

De Rus en de RAF
Weten steeds waar zij elkander kunnen vinden
In Berlijn, über den Linden
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

De Russen willen maar niet bukken
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels
De Duitse Blitzkrieg gaat op krukken
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Want die moffenkliek
Hoopt toch gauw in Moskou vrolijk feest te vieren
Arme Duitse officieren
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

In plaats van kaviaar
En van wodka opgediend door schone vrouwen
Moeten ze droog kuchie kauwen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Het wil in Neêrland maar niet lukken
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels
Om het volk te onderdrukken
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Mussert en zijn stel landverraders
Vrezen reeds voor wat gaat komen
Zij zijn bang voor hoge bomen
"Dat 's niet waar", zegt Goebbels

Ze weten al te best
Als in Neêrland weer de vrijheid zal regeren
Zullen wij hen mores leren
Reken maar, Herr Goebbels!

Over Jetty Paerl (van Wikipedia):

"Henriette Nanette (Jetty) Paerl (Amsterdam, 27 mei 1921 – Amstelveen, 22 augustus 2013) was een Nederlandse zangeres, die in de jaren veertig en vijftig populair was in Nederland.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte Jetty Paerl als Jetje van Radio Oranje mee aan het cabaret de Watergeus van Radio Oranje dat vanuit Londen uitzendingen voor het bezette Nederland verzorgde. Haar teksten, zoals "Op de hoek van de straat staat een NSB' er", waren geschreven door haar vader, de filmproducent Jo Paerl. Toen de bezetting harder en grimmiger werd, schrapte de regering het cabaretprogramma."

Selectie uit de liner notes door Drs. D. J. de Silva (van de elpeehoes):

"Van de 13 miljoen Nederlanders-van-nu, kunnen niet meer dan 3 miljoen écht weten wat Jetje van Radio Oranje voor ons in 1940—1942 heeft betekend. De 10 miljoen anderen, te jong toen of nog niet eens geboren, hoeven niet jaloers te zijn. Zomin als wij trots hoeven zijn op "wat we hebben meegemaakt" Daarvoor wasa de bezetting te afgrijselijk.
Hoe paste dat eigenlijk bij elkaar: de barbaarse realiteit van de bezetting, en een jong zangeresje dat vanuit Londen simpele spot- en treiterliedjes, troost- en opjut-liedjes zong? Belachelijk-maken kan men immers alléén wat in zich een toets van belachelijkheid hééft, zoals Wim Kan heeft gezegd. Verraad en moord lenen zich daar niet toe.
Maar wat wisten wij in 1940 van oorlog en bezetting? Hoe konden wij weten of voorzien wat ons te wachten stond? Het is nu, achteraf, nòg niet te begrijpen.

We waren 9 weken bezet toen op 4 juli 1940 de Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandsche gebied, de Oostenrijkse landverrader en nazi Seiss Inquart, een Verordening afkondigde, ten doel hebbend: de Nederlandsche bevolking te beschermen tegen onjuiste berichten..

(...)

Hoe werd zo'n Verordening toen, 9 weken na het begin van de bezetting, door ons opgenomen? Niet naar Engeland mogen luisteren? Op onze eigen radio? Maak 't een beetje! Nee, dan kennen die moffen ons niet. En 2 jaar gevangenisstraf of 100.000 gulden? Dat kàn toch niet! Zijn ze nou helemáál belazerd?
Het leek zo iets als: je mag geen flesje eau de cologne invoeren uit België, dat moet je bij de Douane aangeven. Dat was immers een lachtertje? Kom nou!
Maar het was héél anders. Het was bittere, onvoorstelbaar bittere, ernst.

We werden, op onze amateuristische manier, voorzichtig. De radio moest zacht staan, want je wist maar nooit. En omdat de moffen stoorzenders in werking hadden gesteld die de Engelse radio bijkans onhoorbaar maakten, was het luisteren extra moeilijk.

Je moest ook heel voorzichtig zijn er met anderen over te praten: "heb je gisteravond Jetje van Radio Oranje gehoord?" Je wist maar nooit. Op het voorbalcon van de tram of in de treincoupé of in de winkel kon er een verrader bij zijn.

Bij ons thuis zat Jetje onder de grond in de huiskamer. Onder een luik. Rode stoel opzij. Kleed omslaan. Luik open. Verlengsnoer uitrollen en in stopcontact (want de transistor was nog niet uitgevonden). Op de grond liggend, samen, proberen de liedjes te verstaan. Wèl eerst de kinderen naar bed. Want je wist maar nooit..."