Wieś Orłów znana od 1384 r., dawniej miasto i siedziba powiatu, utworzonego pod koniec XIV w., który przetrwał do 1867 r. mimo, że Prusacy już po II rozbiorze przenieśli siedzibę jego władz do Kutna. Od 1387 r. czytamy w źródłach wzmianki o mieszczanach, burmistrzu i rajcach, niewątpliwie więc był już miastem. Pod koniec XIV w. istniał kościół a przy nim szkoła. W XV w. należał do miast średnich, na wojnę pruską w 1459 r. wysłał 5 zbrojnych. Odbywały się rocznie 3 jarmarki, w 1550 r. dodano czwarty. Działało wielu rzemieślników m.in. kowale, szewcy, krawcy, kuśnierze i sukiennicy, działał także folusz. Prawa miejskie utracił pod koniec XIX w.
Znajduje się tam do dziś gotycki kościół parafialny z 1430 r. wielokrotnie odnawiany. Od południa znajduje się wtopiona w fasadę okrągła baszta z otworami strzelniczymi. Wewnątrz sklepienia krzyżowe i gwiaździste. Duże renesansowe płyty nagrobne z XVI w. Ciekawy jest dzwon z 1547 r.
W czasach nam współczesnych, podczas II wojny światowej toczyła się tam Bitwa nad Bzurą.
Sobota – wieś w Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Bielawy.
Współrzędne geograficzne: 52°06′58″N 19°41′13″E
Wieś położona między Łęczycą a Łowiczem, niedaleko wsi Bielawy leżącej na tej trasie. W Bielawach należy zgodnie z drogowskazem skręcić na Sobotę, mijając Walewice.
We wsi znajduje się interesujący ceglany gotycki kościół parafialny pw. świętych Piotra i Pawła z 1518 r. oraz drewniany kościółek na cmentarzu z I poł. XVII w.
Ceglany gotycki kościół parafialny z XVI w. w Sobocie stan w 2012 r.
Na wschód od rynku, na końcu miejscowości, znajduje się park, a w nim pałac, w którego fundamentach i murach znajdują się fragmenty zameczku, nazywany najczęściej dworem, to renesansowy dwór murowany Zawiszów, przebudowany na neogotycki w latach międzywojennych.
W 1985 r. w czasie badań archeologicznych w bryle dworu zidentyfikowano pozostałości sześciobocznej wieży o boku długości 4,5 m, opiętej narożnymi przyporami i zbudowanej z cegły gotyckiej. Jest to jedyny dotychczas zidentyfikowany fragment XV-wiecznego zamku, najprawdopodobniej rezydencji obronnej Doliwitów Sobockich. Rodzina ta była dość znacząca w wiekach XIV-XV, wywodzili się z niej dwaj wysocy urzędnicy: wojewoda łęczycki Jan i kasztelan łęczycki Tomasz. Najprawdopodobniej ten ostatni zajmujący wcześniej stanowisko miecznika, a potem sędziego łęczyckiego, podjął się budowy rodowego zamku.
Walewice wymieniane były w 1316 r. choć wcześniej istniało tu grodzisko, którego ślady istnieją do dziś. Osada istniała przy tzw. „via magna antiqua” – dawnej odnodze szlaku bursztynowego.
Na przełomie XVIII i XIX w. właścicielem Walewic był Anastazy Walewski, szambelan króla Stanisława Augusta Poniatowskiego który z pierwszą żoną Magdaleną z Tyzenhauzów zbudował tu w latach 1773–1783 nad rzeką Mrogą klasycystyczny pałac. Jego projektantem i budowniczym był Hilary Szpilowski i jest to jeden z nielicznych zachowanych pałaców zbudowany w myśl zasad Palladia.
Drugą żoną szambelana Anastazego Walewskiego była Maria, z domu Łączyńska, kobieta niezwykłej urody, znana postać epoki napoleońskiej, matka chrzestna Zygmunta Krasińskiego. 4 maja 1810 r. urodził się w Walewicach Aleksander Colonna-Walewski, naturalny syn Napoleona I, mąż stanu w czasach Napoleona III (późniejszy ambasador Francji w Wielkiej Brytanii i w latach 1855-1860 minister spraw zagranicznych Napoleona III a następnie minister kultury i sztuki Francji), zmarły w 1868 r. w Strasburgu.
W połowie XIX w. pałac wraz z majątkiem przeszedł w ręce rodziny Grabińskich herbu Pomian, którzy byli jego właścicielami do 1945 r. kiedy to zostali wywłaszczeni na mocy dekretu o reformie rolnej.
Grabińscy na przełomie XIX i XX w. pałac zmodernizowali i przebudowali, założyli stadninę koni półkrwi (anglo-araby), rozwinęli hodowlę karakułów, olbrzymią hodowlę ryb (na ponad 100 ha stawów), fabrykę mączki ziemniaczanej i krochmalu.
Ostatnimi właścicielami Walewic byli szambelan papieski Stanisław Bohdan Grabiński z żoną Jadwigą z hr. Potockich, a po jego śmierci w 1930 r. ich małoletnie dzieci: Stanisław Wojciech, Maria, Władysław, Róża i Jan Grabińscy.
W okresie międzywojennym Walewice były jednym z najlepiej zagospodarowanych majątków ziemskich w Polsce centralnej.
W 1945 r. część majątku rozparcelowano i nadano ziemię okolicznym chłopom, pozostały obszar upaństwowiono. Od 1952 r. Walewice stały się siedzibą dużego zespołu państwowych gospodarstw rolnych. Stadnina koni, istniejąca już przed II wojną światową została upaństwowiona i znacznie rozbudowana. Hodowane są tu konie pełnokrwiste, w dużej mierze na eksport.
W Borowie znajduje się dwór braci Grabskich z początku XX wieku oraz pomnik Władysława Grabskiego - dwukrotnego premiera Polski, który właśnie tutaj się urodził. Również Stanisław Grabski urodził się w Borowie.
Информация по комментариям в разработке