Скачать или смотреть KEMALETTİN TUĞCU

Türk edebiyatının en çok eser bırakmış yazarlarından biri. bir dönem onun eserleri ile büyüdü. hatta bir kaç kuşak diyebilirim. hayat hikayesini İnternet sitelerinden rahatça okuyabiliriz.. ben burada kendi düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. karaman dan 1970 yıllarda mersinin bir köyüne geldik. köye 15 güne bir içel halk kütübanesinin aracı gelirdi. okumayı ilk söktüğümde kemal tuğcunun kitap kapaklarının resimleri çok ilgimi çekmişti. kitaplarını okuyunca eserlerin içeriği daha çok ilgimi çeker olmuştu. her 15 günde bir geldiklerinde 3 kitap alma hakkımız olurdu. babamın kızmasına rağmen tuğcunun kitaplarını okuyordum. her seferinde hüzünleniyor, kızıyor, mutlu oluyordum. çünkü ktuğcunun kitapları hep mutlu sonla bitiyordu. kötülük kaybediyor,iyilik kazanıyordu. hiç bir kitabında öldürme yoktu. bu bakımdan kitapları çok eleştirilmiş, çocukları gerçek yaşamdan koparıyor diye fişlenmiştir. büyüklerinde okuyup ruh sağlıklarının bozulduğu yorumları gelince tuğcu ben onları çocukları için yazdım demiştir. şimdi bir çocuğa okutsanız benim çocukluğumdaki gibi hüzünleneceğini sanmıyorum. olay çok basit gelecek ilgisini çekmeyecektir. bir dönem çok tutulmasını ve 300 yakın eser bırakmasını sağlayan sosyal doku ne idi ? köyden kente yoğun göçlerin yaşandığı bir dönem. şehirler köyden göçen ilk defa şehir yüzü görmüş insanlarla kaynıyor. kagir binalar yıkılıyor yerine apartmanlar dikiliyor. yoğun bir ekmek kavgası yaşanıyor. iyilik ve kötülük, zalim ve mazlum, hak yeme ve Vicdanlı olma at boyu ilerliyor. tuğcunun kitapları da genelde gecekondu bölgelerinde geçiyor. kendisi bunu görüyor ama konakta yaşadığı için olayı bir fakir baykurt gibi gerçekçi anlatamıyor. yani yine de yiğidi öldürelim ama hakkını yemeyelim.