Скачать или смотреть INSPIRIMI - Këngë për gjeniun Rufat Aliu

Këngë kushtuar mjeshtrit të madh autodidakt të viteve ’70, i cili ndërtoi një hidrocentral dhe për afro 20 vite furnizoi fshatin Tanushë me rrymë elektrike: Rufat Aliu.

INSPIRIMI - Këngë për gjeniun Rufat Aliu

Në malet e ashpra, ku gjithmonë frynte erë lirie,
ku dimrat janë të rëndë dhe netët të gjata,
jetonte një njeri me zemër të madhe
dhe me mendje që ndriçonte më fort se çdo dritë.

Ishte koha e viteve të ’70-ta,
kur fshati jetonte mes maleve, gurëve, tokës dhe mundit,
pa shtylla rryme, pa rrymë, pa dritë…
por me njerëz të mirë, me zemra të mëdha
dhe me një burrë që pa shpresë
atje ku të tjerët shihnin terr.

Kur nata binte mbi fshat,
njerëzit ndiznin qirinj e llampa vajguri
dhe shikonin horizontin e errët.

Askush nuk besonte se fshati mund të ndriçohej…

Por ai besoi, ai punoi, ai krijoi.

Me duart e veta ndërtoi një hidrocentral të vogël,
me gurë, me hekur, me dru, me energjinë e lumit
dhe me shpirtin më të pastër që mund të ketë një njeri.

Natën dhe ditën punoi,
me djersën në ballë dhe me dritën në mendje.

Dhe erdhi dita…

Ndërsa mali heshti,
ndërsa lumi po rridhte i heshtur nën hënë,
turbina u rrotullua për herë të parë
dhe një shkëndijë e vogël u ndez në errësirë.

Fshati u ngrit në këmbë…
dritaret u çelën, sytë u mbushën me lot gëzimi.

Për herë të parë, pas shumë brezash,
erri i natës u thye nga drita e njeriut.

Për gati njëzet vjet,
fshati jetoi nën dritën që solli Rufat Aliu.

Fëmijët mësonin nën dritën elektrike,
nënat gatuanin pa frikë nga terri,
pleqtë rrinin në oda me dritë
dhe lumi vazhdonte të këndonte për të.

Drita ishte jeta e tij.
Dhe drita u bë trashëgimia e tij.

Në vitin 1996,
ai u nda nga kjo botë,
por jo nga zemrat që ndriçoi.

Fshati nuk e harron.

Edhe maleve u mungon.

E koha e ruan si një thesar.

Sepse jo të gjithë burrat bëhen dritë…
vetëm ata që lindin për të lënë gjurmë.

Kjo këngë, kjo histori, kjo dritë
i përket një emri që do të kujtohet gjithmonë:
Rufat Aliu — njeriu që i dha dritë një fshati
dhe solli shpresë në natën shqiptare.

Ai nuk jeton më me ne…
por drita e tij nuk shuhet më kurrë.

Teksti: Sami Aliu
Realizimi me IA