Скачать или смотреть Havenplein

In 1982 was het Havenplein in Den Helder het kloppend hart van de TESO-dienstregeling naar Texel. Dagelijks stroomden auto’s, voetgangers en vrachtverkeer samen richting de aanlegsteiger waar de veerboot Molengat haar regelmatige overtochten maakte. Dit schip, gebouwd bij de Verolme-werf in Heusden en in 1980 in dienst gekomen, gold als modern en vooruitstrevend. Met haar lengte van 88 meter, breedte van 18 meter en capaciteit van circa 190 auto’s en ruim 1.200 passagiers, was zij de eerste dubbeldeksveerboot van TESO – al werd het bovenste rijdek in 1982 nog niet volledig benut omdat de haveninstallaties nog niet waren aangepast.

Op het Havenplein heerste in die tijd een bedrijvige sfeer. Wachtrijen van auto’s slingerden zich in de zomermaanden over het plein, terwijl voetgangers en fietsers via aparte looproutes hun weg naar de terminal vonden. De veerboot vertrok gemiddeld elk uur, een ritme dat zich aanpaste aan de getijden en het toeristische seizoen. De overtocht over het Marsdiep duurde slechts twintig minuten, maar de logistiek eromheen was een zorgvuldig georkestreerde operatie. Havenmeesters en verkeersregelaars coördineerden het insteken van voertuigen, terwijl de bemanning aan boord zorgde voor een vlot inschepingsproces.

De komst van de Molengat markeerde een overgangsperiode in de verbinding tussen Den Helder en Texel. Waar oudere schepen als de Dageraad en Marsdiep een enkel autodek kenden, bracht de Molengat een nieuw tijdperk van capaciteit en comfort. Het schip beschikte over diesel-elektrische aandrijving met Voith-Schneider propellers, waardoor het uiterst wendbaar was bij het aan- en afmeren aan de relatief krappe havenhoofden van Den Helder. Voor de omwonenden en reizigers was het imposante silhouet van de Molengat, met haar brede stuurhut en strakke witte romp, een vertrouwd beeld dat de modernisering van de veerdienst symboliseerde.

Rond 1982 bereidde TESO zich al voor op verdere groei van het autoverkeer. De plannen voor nieuwe laadbruggen en dubbeldeksinfrastructuur lagen klaar; de werkzaamheden zouden in de jaren daarna het Havenplein en de veerhaven een ander aanzien geven. Toch ademde het gebied toen nog de sfeer van functionele eenvoud: een mengeling van zeelucht, dieselgeur en het ritmisch gebrom van motoren die wachtten op het signaal om de Molengat op te rijden. In dat jaar stond Den Helder aan de vooravond van een nieuw tijdperk in zijn maritieme geschiedenis — met de Molengat als toonbeeld van vooruitgang en verbondenheid tussen het vasteland en Texel.