Скачать или смотреть Amiral John de Robeck Türk Haritasındaki ‘Saçma’ Hatanın Bir Tuzak Olduğunu 2 Saat Geç Fark Etti

Amiral John de Robeck Türk Haritasındaki ‘Saçma’ Hatanın Bir Tuzak Olduğunu 2 Saat Geç Fark Etti

17 Mart 1915, Gece Yarısı. Ege Denizi'nin karanlık suları, yaklaşan kıyametin sessizliğiyle örtülüydü.

HMS Queen Elizabeth zırhlısının en korunaklı odasında, Amiral John de Robeck, elindeki kristal viski bardağını masaya bıraktı. Masanın üzerinde, İngiliz Kraliyet Donanması'nın istihbarat subayları tarafından hazırlanmış devasa bir Çanakkale Boğazı haritası duruyordu.

Bu, tarihi bir olayı eğitim amaçlı anlatan bir belgeseldir. İçerikte askeri strateji ve savaş unsurları bulunmaktadır.

De Robeck, parmağını haritada belirli bir noktaya, Erenköy Koyu'na (Karanlık Liman) bastırdı. Yanındaki Kurmay Başkanı Roger Keyes'e döndü. Yüzünde, rakibinin aptallığına inanan bir satranç ustasının o küçümseyici gülümsemesi vardı.

"İnanılmaz Roger," dedi De Robeck. "Gerçekten inanılmaz. Türkler, Boğaz'ın en kritik manevra alanını mayınlamayı unutmuşlar. Ya da ellerinde mayın kalmadı."

Keyes başını salladı. "Keşif uçaklarımız rapor verdi efendim. Erenköy Koyu tertemiz. Tek bir mayın bile yok. Türkler mayın hatlarını sadece boğazın dar kısımlarına, dikine döşemişler. Bizim gemilerimizin dönüş yapmak için o geniş koya gireceğini hesaplayamamışlar."

De Robeck güldü. "Bu bir 'hata' değil. Bu bir davetiye. Türklerin bu taktiksel körlüğü, bu 'saçma' hatası, yarın bize İstanbul'un kapılarını açacak. Gemilerimiz tabyaları dövecek, sonra o 'temiz' koya girip rahatça dönüş yapacaklar. Hiçbir risk yok."

Amiral, o an haritadaki o boşluğa bakarken, zaferin tadını şimdiden alıyordu. Ona göre Türkler, modern savaştan anlamayan, harita okumayı bile beceremeyen amatörlerdi. İngiliz donanması, dünyanın en büyük gücüydü ve karşısında durabilecek hiçbir şey yoktu.

Ancak De Robeck'in o lüks kamarasında göremediği, İngiliz uçaklarının o yüksek irtifadan seçemediği bir gerçek vardı.

Kamera şimdi bizi 10 gün geriye, 7 Mart gecesine götürüyor.

Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığı. Gaz lambasının isli ışığında, Cevat Paşa ve Binbaşı Nazmi Bey, tıpkı De Robeck gibi bir haritanın başındaydı. Ama onların haritası pırıl pırıl değil, yıpranmış ve üzerine kurşun kalemle notlar alınmış bir haritaydı.

Nazmi Bey, Erenköy Koyu'nu işaret etti. "Paşam," dedi. "İngilizler tabyalarımızı bombalarken gemilerini sürekli bu koyda döndürüyorlar. Çünkü burası geniş. Ve biz burayı boş bıraktık."

Cevat Paşa'nın gözleri parladı. "Onlar burayı 'güvenli bölge' sanıyorlar Nazmi. Bizim burayı unuttuğumuzu sanıyorlar."

"Evet Paşam. Alışkanlıkları onların zaafı oldu. Eğer biz... eğer biz mayınları herkesin yaptığı gibi boğaza dikine değil de, kıyıya paralel olarak buraya döşersek..."

Cevat Paşa cümleyi tamamladı: "...kendi ayaklarıyla tuzağa gelirler."

Bu, delice bir plandı. Dünya harp tarihinde mayınlar hep geçişi kapatmak için dikine döşenirdi. Kıyıya paralel mayın döşemek, askeri kitaplarda yazmayan bir "Türk buluşuydu".

Ve o gece, 7 Mart'ı 8 Mart'a bağlayan o zifiri karanlık gece...

Nusret Mayın Gemisi'nin kaptanı Yüzbaşı Tophaneli Hakkı, gemisinin köprüsündeydi. Hakkı Yüzbaşı hastaydı. Kalbi tekleliyordu. Doktorlar ona yatak istirahati vermişti. "Heyecanlanmaman lazım, kalbin dayanmaz" demişlerdi.

Ama Hakkı, "Vatan giderse, kalbin ne önemi var?" diyerek o gece gemisinin başındaydı.

Nusret, ışıklarını söndürmüştü. Motorlarını rölantiye almıştı. Hayalet bir gemi gibi Erenköy Koyu'na süzüldü. İngiliz devriye gemilerinin projektörleri, karanlık denizi tarıyordu. Işık hüzmeleri, Nusret'in sadece birkaç metre yanından geçiyordu.

Mürettebat nefesini tutmuştu. Bir kişi öksürse, bir metal parçası yere düşse, İngiliz destroyerleri onları paramparça ederdi.

Hakkı Yüzbaşı fısıldadı: "Bırakın."

Gemiciler, devasa demir topları, o ölümcül mayınları sessizce suya bırakmaya başladılar.

Bir... İki... Üç...

Tam 26 mayın.

İngilizlerin "temiz" dediği, De Robeck'in "boşluk" sandığı o koya, kıyıya paralel olarak, inci gibi dizildiler. Suya gömüldüler ve sessizliğe büründüler.

Son mayın bırakıldığında, Hakkı Yüzbaşı göğsünü tuttu. Kalbi sıkışıyordu. Soğuk terler döküyordu. Ama yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı. İngilizlerin o "güvenli" manevra alanı, artık bir mezarlığa dönüşmüştü.

Tekrar 17 Mart gecesine, De Robeck'in kamarasına dönüyoruz.

Amiral, haritayı katladı. "Yarın," dedi. "Yarın tarih yazacağız. 18 Mart, Türk İmparatorluğu'nun son günü olacak."

Yanındaki subaylar kadehlerini kaldırdılar. "Kral'a ve Donanma'ya!"

Dışarıda, Queen Elizabeth'in çelik gövdesine çarpan dalgalar, sanki onlara bir şeyler anlatmaya çalışıyordu ama duymuyorlardı. Kibir, kulaklarını tıkamıştı.

De Robeck uyumaya gitti. Rüyasında İstanbul'u, Ayasofya'nın kubbesine çekilecek İngiliz bayrağını görüyordu.