Скачать или смотреть Wanderlust Memories 8 Sichuan China ตอนที่ยี่สิบเอ็ด Jiaju Tibetan Village(วีดีโอที่สาม)

Wanderlust Memories 8 Sichuan China
ตอนที่ยี่สิบเอ็ด Jiaju Tibetan Village(วีดีโอที่สาม)

19 พฤศจิกายน 2568

เมื่อคืนถอดใจกับการถ่ายดาวกับยอดเขาหย่าลา เพราะคืนก่อนได้ภาพไม่ดี ไม่ค่อยถูกใจ
ตอนเช้ามองไปที่ภูเขาเทพเจ้าหย่าลา เห็นเมฆปกคลุมยอดเขา คล้ายยอดเขาใส่หมวก แปลกตา นั่งเฝ้าเก็บเมฆหมอก เก็บแสงตะวันบนยอดเขาหย่าลา
วันนี้เราจะไปตันปา มาพักที่หมู่บ้านเจี่ยจวี จุดชมวิวที่หนึ่ง
หมู่บ้านทิเบตเจี่ยจวี (甲居藏寨) ตั้งอยู่ในเขตตันปา มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมของชนเผ่าเจียหร๋ง ที่บ้านแต่ละหลังจะถูกสร้างด้วยไม้และหิน มีหลังคาแดงและผนังสีขาว ตั้งเรียงรายบนภูเขาสูงต่างระดับกว่า 1,000 เมตร ทำให้ทิวทัศน์ที่นี่งดงามและเงียบสงบ
ที่นี่ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งใน “หมู่บ้านชนบทที่สวยที่สุดของจีน
เราเหมารถกับคนขับรถคนเดิมที่เราเคยเหมาที่ซินตูเฉียว เพราะคุ้นเคยกันดีแล้ว และเขาคิดราคาถูกกว่าให้โรงแรมเรียกให้
เราเคยถามที่โรงแรม โรงแรมคิด 500 หยวน คนนี้คิด 450 หยวน
เราให้เขามารับ 12.00 น. เขามารับก่อนเวลานิดหน่อย
เดินทางผ่านอุทยานหย่าลา หยุดแวะถ่ายรูป สาม 3 จุด ที่มีวิวสวย

เดินทางผ่านตันปา เพื่อมาที่พักที่เราจองไว้
ต้องตีตั๋วเข้า ปรากฏว่า ผมเกิน 70 สามารถนำคนเข้าได้ฟรี 1 คน(ผมคิดเอง เขาคงให้ไปดูแลคนแก่ครับ)
สรุปเราเข้าฟรี

มาถึงบ้านพักจุดชมวิวที่หนึ่ง สวยมาก ห้องพัก ในความเห็นผมสวยที่สุดเท่าที่เคยพักมา
เป็นบ้านทิเบตแบบเก่า เอามา renovate ใหม่ สวย โดยเฉพาะตรงประตูทางเข้าบ้านมีเอกลักษณ์ของทิเบตชัดเจน แต่ไม่เหมือนบ้านทิเบตที่ผมเคยเห็นตอนไปทิเบต ที่นี่สวยที่สุด
ได้ห้องชั้นสอง ห้องมุม ได้เห็นวิวสองด้าน เหมือนที่คังติ้ง
เก็บของ เพื่อนอยากจะออกไปเดิน แต่ผมอยากนอนพักดูวิวมากกว่า
เขาตามใจผม ตกลงเราพักผ่อนกัน
ผมเก็บบรรยากาศของขุนเขาเสฉวนจากในห้อง
เย็นสั่งข้าวกินที่นี่ เป็นไก่ตุ๋นตังกุย และ ผัดเห็ดป่ากับเนื้อรมควัน
ใช้ได้ แต่ผัดมันไปหน่อย และเนื้อรมควันเหนียวไปนิด

นงชลิต
14/01/69/07.31-15/01/69/06.22
ปีใหม่ปีนี้ หนีเที่ยว ไม่ได้สวดมนต์ข้ามปีเหมือนเคย ทำให้ Sichuan China ขาดตอนลง เลยไม่มีอะไรส่งไปรบกวนโสตประสาทชาวบ้าน
ครั้งนี้ไปกับกลุ่มเพื่อนที่ผมสนิทที่สุดในตอนนี้ ที่จริงก็เป็นกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่นั่นแหละครับ เพราะกลุ่มอื่น ๆ เขาเฉดหัวผมออกจากกลุ่มหมดแล้ว เนื่องจากนิสัยดีเกินไป
ผมลาอกจากราชการปี 2550 อยู่บ้านเริ่มเบื่อ ไม่รู้จะทำอะไร แถมยังรบกวนโสตประสาทเจ้านายอีก เลยเริ่ม… หนีเที่ยว
โยนเต๊นขึ้นหลังรถ ขับรถตระเวน นอนมันทั่วไทย
เสียดาย ตอนนั้น ผมมีความคิดที่ว่า ดูแต่ตา ซึมซับกับความงาม เก็บเอาไว้ในใจ ก็พอ เลยไม่มีภาพอะไรเก็บไว้เลย นอกจากความทรงจำ
เบื่อเที่ยวในเมืองไทย ไปเจอบอร์ดเที่ยวหารเฉลี่ย สมัครไปกับเขา
เริ่มเที่ยวต่างประเทศจนถึงปัจจุบัน
เริ่มแรกผมพกแค่กล้อง Compact ตัวเท่าผ่ามือ ให้เพื่อนที่เป็นช่างกล้องเลือกให้ ยี่ห้อ Casio
ผมไม่ใช้ Mode Auto แต่ผมเลือกใช้ Mode Manual มันจึงไม่ใช่กล้องปัญญาอ่อนที่กดแล้วได้รูป
ปรับโน่นนี่ จนมันเชื่องมือ กล้องตัวนี้ เหมือนครูของผม หลงไหลได้ปลื้มกับภาพที่ได้มาจากมัน เริ่มขยับไปเล่นกล้องใหญ่
ปัจจุบัน กล้องและอุปกรณ์เพียบจนแบกไม่ไหวแล้ว โคตรหนัก และกูแก่แล้ว
บ้าหรือเปล่าวะ เบื่อตัวเองจริง ๆ พอชอบอะไรก็หลงใหลอยู่กับมัน ทุ่มเททุกอย่างแบบคลุ้มคลั่ง โดยไม่สนใจว่า มันจะส่งผลอย่างไรกับชีวิต
ไม่เจียมสังขารบ้างเลย
ชอบแล้วชอบเลย
รักแล้วรักเลย
ไม่เห็นโลง ไม่หลั่งน้ำตา...สันดาน