Скачать или смотреть Odcinek 10: Czołgi, miny i bohaterska piechota – bitwa o Jabłonnę w październiku 1944 r.

Walki o Jabłonnę w październiku 1944 r., choć rzadko przypominane w historii Wojska Polskiego, były jednymi z najbardziej krwawych starć na Mazowszu. Opanowanie Buchnika i Jabłonny kosztowało życie ponad 50 żołnierzy, a ponad 200 zostało rannych. Historia tych wydarzeń pokazuje heroizm polskich żołnierzy i dramat wojny w najmniejszych szczegółach.

Zacięte starcia pod Buchnikiem
Rankiem 27 października 1944 r. żołnierze 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki zbliżyli się do Buchnika po wielu dniach walk wzdłuż szosy Modlińskiej. Dzięki odwadze saperów wykonano przejścia w polach minowych, umożliwiając atak piechoty. Około godz. 13.00 Niemcy przeprowadzili kontrnatarcie z użyciem czołgów i dział pancernych, docierając aż do stanowiska dowodzenia w wilii Torunianka. Zaciekły opór polskich żołnierzy zmusił wroga do wycofania.

Bohaterstwo polskich czołgów
Kolejne polskie natarcie, wspierane przez pięć czołgów i cztery działa SU-85, napotkało silny ogień niemiecki. Jeden z czołgów został trafiony i zapalił się, zabijając ładowniczego. Załodze udało się opuścić maszynę dzięki osłonie innego czołgu. Podobne sytuacje miały miejsce przy kolejnych pojazdach, jednak współdziałanie piechoty i pancerniaków pozwoliło opanować Buchnik.

Zdobycie Jabłonny i wysokie straty
Rankiem 28 października polska piechota, wsparta czołgami, ruszyła na Jabłonnę. Do południa udało się dotrzeć do strategicznych punktów: skrzyżowania szosy Modlińskiej i Chotomowskiej, cmentarza jabłonowskiego oraz rejonu cegielni. Mimo sukcesu zdobycie Jabłonny nie zakończyło zagrożenia – w nocy z 30 na 31 października wybuchły miny rozmieszczone przez Niemców, niszcząc budynki i zabijając żołnierzy, w tym podczas rozminowywania terenu przez saperów.

Bilans walk i pamięć o bohaterach
Walki o Jabłonnę kosztowały życie ponad 50 polskich żołnierzy, a ponad 200 zostało rannych. Dwa czołgi zostały zniszczone, jeden poważnie uszkodzony. Choć starcia dotyczyły stosunkowo niewielkiego obszaru, były dowodem odwagi, poświęcenia i determinacji polskich wojsk w trudnych realiach jesieni 1944 r.