Скачать или смотреть Biurokracja jako sadyzm: o upadku państwa i zbrodni zaniechania wobec godności człowieka

#135 „Instytucjonalny sadyzm biurokracji: O moralnym upadku państwa prawa w obliczu biologicznej i społecznej eliminacji jednostki”

Wykład stanowi bezkompromisową analizę patologii współczesnego aparatu państwowego, w którym litera prawa staje się narzędziem eliminacji jednostki ze wspólnoty. Punktem wyjścia jest studium przypadku Gadzhi’ego Gaiirbekova – człowieka, który po dwóch skomplikowanych operacjach rekonstrukcyjnych obu stawów ramiennych, pozbawiony władzy w rękach i środków do życia, zderzył się z murem urzędniczej obojętności. Prelekcja demaskuje mechanizm, w którym instytucje powołane do ochrony – ZUS i Pomoc Społeczna – poprzez swoją bezczynność dopuszczają się „instytucjonalnego sadyzmu”.

W trakcie 72 minut profesor Bałandynowicz rozwija koncepcję ekologii życia społecznego, stawiając tezę, że państwo, które dopuszcza, by inwalida w obliczu mrozów poruszał się pieszo z powodu braku środków na bilet, traci swoją moralną legitymację. Autor analizuje zjawisko anomii urzędniczej, gdzie procedury (takie jak wymóg 5-letniego stażu pracy) są ważniejsze od biologicznego przetrwania człowieka, który rzetelnie pracował i płacił składki w Polsce od 2022 roku.
+3

Kluczowe zagadnienia poruszane w wykładzie:

Aksjologia Konstytucji a praktyka urzędnicza: Dlaczego zapis o „państwie prawa” staje się fikcją w zderzeniu z zerowym dochodem i brakiem realnej pomocy rzeczowej, jak choćby bochenka chleba?
+1

Kolonializm i marginalizacja: Analiza losu mieszkańca Kaukazu w systemie, który traktuje go przedmiotowo, ignorując zagrożenie życia w kraju pochodzenia.

Erozja empatii jako zbrodnia zaniechania: Jak systemowe kształcenie urzędników doprowadziło do zaniku ludzkiego odruchu pomocy w sytuacjach granicznych.

Godność jako byt absolutny: Wezwanie do przywrócenia godności osobowej i osobistej jako fundamentu bezpieczeństwa społecznego.

Wykład jest manifestem przeciwko „technicznemu” traktowaniu człowieka. To oskarżenie rzucone systemowi, który potrafi przeprowadzić wywiad środowiskowy, ale nie potrafi zapobiec głodowi i cierpieniu jednostki znajdującej się pod jego „opieką”. Prelekcja kończy się wezwaniem do nadzwyczajnej interwencji państwa, bez której prawo staje się niebytem.

Prof. dr hab. Andrzej Bałandynowicz: Architekt Irenologii i Mocarstwa Ducha
Prof. dr hab. Andrzej Bałandynowicz (ur. 31 maja 1952 r. w Bydgoszczy) to wybitna postać polskiej humanistyki, prawnik, kryminolog i penitencjarysta, którego działalność naukowa i społeczna stanowi unikalną fuzję rygoru akademickiego z głębokim humanizmem. Jako profesor nauk prawnych, specjalizuje się w penologii, socjologii prawa oraz pedagogice resocjalizacyjnej, obecnie pełniąc funkcję profesora w Akademii Wymiaru Sprawiedliwości.

Fundamenty Naukowe: Teoria Wielopasmowej Resocjalizacji

Najważniejszym wkładem profesora do światowej nauki jest autorska Teoria Wielopasmowej Resocjalizacji. W przeciwieństwie do tradycyjnych modeli opartych na izolacji i dyscyplinie, koncepcja ta zakłada, że proces naprawczy człowieka musi zachodzić równolegle na wielu płaszczyznach: biologicznej, psychologicznej, społecznej i duchowej. Profesor odrzuca wizję więźnia jako „tworzywa” systemu, promując ideę inkluzji społecznej oraz zhumanizowanego odwetu, w którym kara nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem przywracania podmiotowości.

W dorobku profesora prawo nie jest zbiorem suchych paragrafów, lecz „pochodną godności”. Wprowadził on do debaty publicznej pojęcie ekologii życia, traktując dobrostan psychoduchowy jednostki jako naturalne podglebie dla sprawiedliwego ustroju. Jako twórca jedynej w świecie Katedry Pedagogiki Pokoju i Probacji (UPH w Siedlcach) oraz pomysłodawca Wszechświatowego Uniwersytetu Pokoju, profesor Bałandynowicz zdefiniował irenologię sprawczą – naukę o pokoju jako aktywnym fundamencie człowieczeństwa, który pozwala jednostce na autotranscendencję (przekraczanie własnych ograniczeń) nawet w warunkach skrajnych.

Życiorys profesora to świadectwo spójności teorii z praktyką. W latach 1981–1992, ryzykując bezpieczeństwem w dobie stanu wojennego, udzielał bezinteresownej pomocy prawnej i psychologicznej osobom represjonowanym przez system komunistyczny w ramach Prymasowskiego Komitetu Pomocy Bliźniemu. Ta wczesna walka z „atrapizacją” prawa i systemową immoralnością ukształtowała jego późniejsze podejście do praw człowieka, które określa mianem „transkulturowego drogowskazu”.

Misja: Skarbiec Prawdy i Deizolacja
Dziś prof. Bałandynowicz kontynuuje misję deizolacji prawdy, obnażając patologie współczesnego porządku prawnego, który często redukuje człowieka do roli konsumenta lub numeru statystycznego. Jego koncepcja mocarstwa ducha uczy, że prawdziwa wolność to wybór kryterium korzyści nad „paliatywem wartości”. Jest autorem setek publikacji, które stanowią aksjologiczną podstawę dla nowoczesnej polityki kryminalnej państwa, opartej na szacunku do każdego bytu organicznego i wiary w nieskończony potencjał zmiany każdego człowieka.