Moja siostra dostała na święta Lexusa za 117 tys. zł, a ja kubek za 5 zł. Nazajutrz — mama wybuchła…
– Powinnaś być wdzięczna, Weroniko. Życie jest sprawiedliwe. Te słowa zawisły w powietrzu niczym wyrok, gdy wpatrywałam się w ceramiczny kubek, który trzymałam w dłoniach. Był biały, z wyblakłym niebieskim napisem: „Najbardziej przeciętna córka świata”. Cena wciąż była przyklejona do spodu: 5,99 zł z kosza wyprzedażowego w dyskoncie, trzy przecznice od naszego domu. Wiedziałam to, bo sama widziałam go tam dwa tygodnie temu i pomyślałam wtedy, że trzeba nie mieć serca, by dać coś takiego własnemu dziecku. Okazało się, że moją matką jest właśnie ktoś taki.
Po drugiej stronie salonu moja młodsza siostra, Klaudia, stała obok nowiutkiego Lexusa zaparkowanego na naszym podjeździe, doskonale widocznego przez ogromne panoramiczne okna, które rodzice zamontowali zeszłego lata. Samochód był kruczoczarny, z chromowanymi akcentami, a na masce ktoś zawiązał gigantyczną złotą kokardę, jak w reklamie luksusowych aut. Cena tego prezentu wynosiła ponad pół miliona złotych. Wiedziałam o tym, bo mój ojciec ogłosił to z dumą, wręczając Klaudii kluczyki, a jego głos grzmiał ekscytacją.
Mam na imię Weronika. Mam 29 lat i dorastałam w Konstancinie pod Warszawą, w tym właśnie domu, w którym teraz stałam z kubkiem za pięć złotych, podczas gdy moja siostra pozowała do zdjęć ze swoim luksusowym pojazdem. Odkąd pamiętam, tak wyglądał schemat mojego życia. Klaudia dostawała, ja patrzyłam. Klaudia była celebrowana, ja byłam tolerowana. Klaudia była córką, której pragnęli, ja byłam po prostu córką, która przytrafiła im się pierwsza.
– Słyszałaś mnie? – zapytała matka, a w jej głosie brzmiała ta znajoma nuta zniecierpliwienia, zarezerwowana specjalnie dla mnie. – Powiedziałam, że powinnaś być wdzięczna.
Podniosłam wzrok znad kubka i napotkałam jej spojrzenie. Beata miała 53 lata i wciąż była piękna w ten wypielęgnowany sposób, typowy dla bywalczyń drogich klinik, kultywowany cotygodniowymi wizytami u fryzjera i comiesięcznymi zabiegami w SPA. Jej blond włosy były idealnie ułożone, makijaż nieskazitelny, a świąteczny sweter kosztował pewnie więcej niż mój miesięczny budżet na jedzenie.
– Wdzięczna – powtórzyłam, smakując to słowo jak coś gorzkiego. – Tak, wdzięczna. Nie każdy dostaje cokolwiek na Święta. Niektórzy nie mają nic.
Chciało mi się śmiać. Chciało mi się krzyczeć. Zamiast tego po prostu powoli kiwnęłam głową, tak jak nauczyłam się to robić przez 29 lat bycia dodatkiem do własnej rodziny.
Przez okno patrzyłam, jak mój ojciec, Grzegorz, obejmuje ramieniem Klaudię, gdy ta unosiła kluczyki, a oboje uśmiechali się do telefonu mojej ciotki. Moja siostra miała 25 lat, pracowała na pół etatu w butiku w centrum Warszawy i nigdy w życiu nie zapłaciła żadnego rachunku. Wciąż mieszkała w domu, w sypialni, która była remontowana trzy razy, by sprostać jej zmieniającym się gustom. Ja wyprowadziłam się w wieku 18 lat, opłaciłam własne studia zaoczne, pracując na dwa etaty, a teraz zarządzałam działem księgowości w dużej firmie produkcyjnej, gdzie przez siedem lat pięłam się w górę od szeregowego pracownika wprowadzającego dane.
Lubisz szokujące historie o rodzinnej zemście? To twoje ostatnie przystanie.
Zasubskrybuj
Włącz dzwoneczek i nie przegap ostatecznego zwrotu akcji!
O TYM KANALE
Zemsta z Kasią przedstawia historie zemsty, opowieści, rodzinne dramaty, historie rodzinnej zemsty, dramatyczne historie, opowieści o zemście i rodzinnych konfliktach.
#ZemstazKasią #historierodzinnejzemsty #rodzinnedramaty #rodzinnazemsta #ostatecznazemsta
Информация по комментариям в разработке