Скачать или смотреть گفتگوی اختصاصی رکنا با متجاوز بی رحم / من مستحق اعدام هستم!

گفتگوی با متجاوز کودکان

قربانیان شما چند ساله بودند؟

اغلب بچه‌هایی بودن بین ۱۰ تا ۱۲ سال. پسر بودن، بیشتر تنها توی کوچه و خیابون دیده می‌شدن.

این اقدامات را چه مدت انجام می‌دادی؟

مدت زیادی نبود. حدود چهار، پنج ماه طول کشید. تو این مدت حدود پنج تا بچه رو با خودم بردم. شاید هم بیشتر...

این بچه‌ها را از چه مناطقی انتخاب می‌کردی؟

بیشتر حوالی خراسان و خاوران. انتخابم هدف‌دار نبود. بچه‌هایی بودن که اتفاقی می‌دیدم تنها هستند.

معیار انتخاب بچه‌ها چی بود؟

دنبال بچه‌هایی می‌گشتم که پدر و مادر همراه‌شون نبودن. وقتی تنها بودن، راحت‌تر می‌شد فریب‌شون داد.

با چه وسیله‌ای بچه‌ها رو سوار می‌کردی؟

با موتور قرمز. معمولاً خودمو مامور شهرداری معرفی می‌کردم که بچه‌ها بترسن و سوار بشن.

ارتباط شهرداری با بچه‌ها چی بود؟

هیچ ارتباطی نداشت. فقط می‌خواستم یه عنوان رسمی بگم که ترس توی دلشون بیفته و بتونم گولشون بزنم.

آیا از ابزار خاصی هم استفاده می‌کردی؟

گاهی گاز اشک‌آور همراهم بود. برای ترسوندن استفاده می‌کردم.

بعد از اینکه سوارشون می‌کردی، کجا می‌بردی؟

به خونه خودم توی منطقه مشیریه. اون موقع تنها زندگی می‌کردم.

آیا از این بچه‌ها فیلم هم می‌گرفتی؟

بله. با موبایل فیلم می‌گرفتم و بعضی از اون‌ها رو داخل تلگرام منتشر می‌کردم.

هدف از فیلمبرداری چی بود؟ چرا منتشر می‌کردی؟

نمی‌دونم... شاید یه جور انتقام از دنیایی که بهم آسیب زده بود. اما می‌دونم کارم خیلی اشتباه و وحشتناک بود.

چرا بچه‌ها؟ چرا سوژه‌ات این قشر بودن؟

چون خودم در کودکی قربانی شدم. اون درد تو ذهنم مونده بود و انگار ناخودآگاه همون آسیب رو منتقل می‌کردم. الان که فکرشو می‌کنم، می‌فهمم چقدر بیمار بودم.

در فیلم‌ها مشخصه که بچه‌ها هیچ حرکتی نمی‌کنند، انگار بیهوش بودن. چی کار می‌کردی؟

داخل کیک یا خوراکی‌هایی که بهشون می‌دادم، قرص می‌ریختم. می‌خوردن و بیهوش می‌شدن.

چرا این کار رو می‌کردی؟ چرا بچه‌ها رو بیهوش می‌کردی؟

برای اینکه مقاومت نکنن... نمی‌خواستم جیغ بزنن یا فرار کنن. وقتی بیهوش بودن، همه‌چی راحت‌تر بود...

یعنی هیچ‌کدوم از بچه‌ها موقع ورود به خونه‌ات جیغ یا داد نمی‌زدن؟

نه... چون قبل از رسیدن، دیگه بیهوش شده بودن.

بعد از اینکه کار تموم می‌شد، چی‌کار می‌کردی؟ بچه‌ها رو کجا می‌بردی؟

همون جایی که سوارشون کرده بودم، رهاشون می‌کردم.

مگه بچه‌ها هنوز بیهوش نبودن؟ چطور منتقلشون می‌کردی؟

بعضی وقتا قبلش به هوش می‌اومدن. بعضی وقتا هم تا اونجا خودشونو می‌کشیدن... نمی‌دونم، یه‌جورایی می‌رسوندمشون.

چطور خونه‌شون رو پیدا می‌کردی؟

خودشون قبلاً گفته بودن که کدوم سمت زندگی می‌کنن.

خانواده‌ها متوجه نمی‌شدن وقتی بچه رو با موتور پیاده می‌کردی؟

معمولاً اطراف کسی نبود. موقع برگشتن، پدر و مادرها اونجا نبودن یا بچه رو خودشون بعداً پیدا می‌کردن.

هیچ وقت نترسیدی که پلیس شناسایی‌ت کنه؟

چرا، همیشه این فکر تو ذهنم بود. ولی یه‌جورایی نمی‌تونستم خودمو کنترل کنم...

تو که سابقه داشتی. چرا دوباره این کارو کردی؟ مگه پنج سال زندان نبودی؟

سابقه سرقت هم داشتم، بله. ولی وقتی آزاد شدم، فقط سه چهار سال گذشت و دوباره اون وسوسه برگشت. نتونستم جلوشو بگیرم.