Скачать или смотреть Με τον αδερφό μου όταν λείπουν οι γονείς μας στο σπίτι alone

Δεν μιλάω για την αγάπη σαν να είναι κάτι σίγουρο. Με ενδιαφέρει περισσότερο η στιγμή που ακόμα δεν ξέρεις τι νιώθεις, αλλά ξέρεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Εκείνο το μικρό κομμάτι του χρόνου όπου η συζήτηση συνεχίζεται κανονικά, όμως κάθε λέξη βαραίνει λίγο περισσότερο. Όταν κάποιος κάθεται δίπλα μου και καταλαβαίνω ότι η απόσταση δεν είναι πια ουδέτερη.

Συχνά όλα κρύβονται στις λεπτομέρειες. Στον τρόπο που σκύβει λίγο πιο κοντά για να με ακούσει. Στην παύση που κρατά ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Στο χέρι που σταματά πριν πλησιάσει πολύ. Απ’ έξω μοιάζει ασήμαντο. Μέσα μου, όμως, μένει. Επιστρέφω σε αυτές τις στιγμές, ακόμα κι αν, τεχνικά, δεν συνέβη τίποτα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια. Θυμάμαι το συναίσθημα. Μια απαλή ένταση — όχι άβολη, αλλά ζωντανή. Δεν είναι ακόμα αγάπη. Είναι πιθανότητα. Ένας χώρος όπου κάτι μπορεί να αρχίσει ή να μείνει για πάντα ανείπωτο. Και αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα μου φαίνεται η πιο ειλικρινής.

Αυτές οι ιστορίες δεν βιάζονται. Δεν ψάχνουν μεγάλα λόγια ή καθαρά φινάλε. Στέκονται εκεί όπου τα συναισθήματα είναι εύθραυστα, ασαφή, αλλά αληθινά. Αν ένιωσες ποτέ μια εγγύτητα που δεν επιβεβαιώθηκε με λέξεις, αν σιώπησες ενώ ένιωθες περισσότερα απ’ όσα ήθελες να παραδεχτείς, θα αναγνωρίσεις τον εαυτό σου εδώ. Άκου αργά. Μερικές φορές, τα πιο σημαντικά συμβαίνουν όταν φαίνεται πως δεν συνέβη τίποτα.