W trakcie II wojny światowej U-booty pełniły kluczową rolę w działaniach morskich, stanowiąc jeden z głównych filarów niemieckiej strategii wojennej. Wybudowano ich nieco ponad 1100, lecz w całej wojnie zatopiono 783 sztuki. Wraki tych maszyn są dziś cennym źródłem wiedzy historycznej i archeologicznej, pozwalającym lepiej zrozumieć przebieg walk na morzach oraz codzienną rzeczywistość załóg służących w ekstremalnych warunkach. Wśród tych wraków jest: „U-85” był niemieckim okrętem podwodnym należącym do Kriegsmarine, który brał udział w działaniach bojowych na Atlantyku. Uzbrojenie obejmowało pięć wyrzutni torpedowych, zapas torped oraz działo pokładowe i broń przeciwlotniczą, a załoga liczyła zwykle około od 44 do 48 marynarzy. W trakcie swojej służby „U-85” odbył cztery patrole bojowe, operując głównie na wodach północnego i środkowego Atlantyku. W 1942 roku, w ramach niemieckiej ofensywy przeciwko żegludze u wschodnich wybrzeży USA, znanej jako druga faza bitwy o Atlantyk, okręt został skierowany w rejon Outer Banks w Karolinie Północnej. Obszar ten, nazywany później „Cmentarzem Atlantyku”, był miejscem intensywnych działań U-Bootów oraz licznych zatopień statków handlowych. 14 kwietnia 1942 roku „U-85” został wykryty na powierzchni przez amerykański niszczyciel USS Roper, który jako jeden z pierwszych okrętów US Navy skutecznie użył radaru do namierzenia niemieckiej jednostki podwodnej. Po krótkim starciu artyleryjskim i próbie zanurzenia się „U-85” został zaatakowany ładunkami głębinowymi, które doprowadziły do jego zatonięcia. Cała załoga zginęła, a okręt spoczął na dnie Atlantyku na stosunkowo niewielkiej głębokości około 30 metrów. Wrak „U-85” został zlokalizowany i zbadany wiele lat po wojnie przez nurków oraz badaczy zajmujących się archeologią morską. Ze względu na płytkie położenie i stosunkowo dobry stan zachowania stał się jednym z najlepiej znanych wraków niemieckich okrętów podwodnych u wybrzeży USA. Podczas penetracji wnętrza odkryto sceny, które określano jako makabryczne i wstrząsające, co przyczyniło się do medialnego określenia znaleziska jako „istnego horroru”. W przedziałach mieszkalnych i technicznych znajdowały się porozrzucane elementy wyposażenia, naczynia, części umundurowania, narzędzia oraz osobiste przedmioty marynarzy, a także fragmenty instalacji radiowej i mechanicznej. Szczególne wrażenie robił chaotyczny stan wnętrza, będący skutkiem gwałtownego zatonięcia, eksplozji ładunków głębinowych i działania prądów morskich. Najgłośniejszym odkryciem dokonanym we wraku było odnalezienie morskiej maszyny szyfrującej Enigma, używanej do kodowania niemieckich meldunków wojskowych. Urządzenie to zostało wydobyte w 2001 roku przez nurków i po przeprowadzeniu prac konserwatorskich trafiło do muzeum, gdzie stało się jednym z najcenniejszych eksponatów związanych z wojną podwodną na Atlantyku. Oprócz Enigmy w środku odnaleziono również dokumenty, elementy uzbrojenia i wyposażenia, które pozwoliły lepiej zrekonstruować codzienne życie załogi oraz realia służby na niemieckich okrętach podwodnych.
Cześć! W dzisiejszym odcinku opowiemy o: To, co odkryli w nazistowskiej łodzi podwodnej, jest istnym horrorem!
Daj znać w komentarzu, co najbardziej Cię zaciekawiło!
Subskrybuj kanał „Faktologia”, aby nie ominęła Cię żadna kolejna fascynująca historia.
Jeśli materiał Ci się spodobał, zostaw komentarz i łapkę w górę 👍 — to drobiazg, a dla nas ogromna pomoc!
Информация по комментариям в разработке