Скачать или смотреть अठरा श्लोकी भगवद् गीता | EIGHTEEN SHLOKAS OF BHAGAVAD GEETA

अठरा श्लोकी भगवद् गीता
EIGHTEEN SHLOKAS OF BHAGAVAD GEETA

#marathi #bhagwatgeeta #bhagavadgita #devotional संजय उवाच

गेले कौरव आणि पांडव रणी वर्णी कथा संजय ।

ती ऐके धृतराष्ट्र उत्सुक मने, वाटे तया विस्मय ।

पाहे पार्थ रणी कुलक्षय घडे चित्ती विषादा धरी ।

युद्धापासुनी होऊनी विमुख तै टाकी धनुष्या दुरी ।।१।।

झाला अर्जुन शोकमय बघुनी वेदांत सांगे हरी ।

आत्मा शाश्वत देह नश्वर असे हे अोळखी अंतरी ।

घेई बाणधनु करी समर तू कर्तव्य ते आचरी ।

वागे निस्पृह हर्ष शोक न धरी ज्ञानी जनांच्या परी ।।२।।

अगा कर्माहूनी अधिक बरवे ज्ञान कथिसी ।

तरी कां तू येथे मजकडूनी हिंसा करविसी ।

वदे तै पार्थाते यदुपती करी कर्म नियते ।

फलेच्छा सांडोनी सहज मग नैष्कर्म घडते ।।३।।

हराया भूभारा अमित अवतारासी धरितो ।

विनाशूनी दुष्टा सतत निजदासा सुखवितो ।

नियंता मी ऐसे समजुनी करी कर्म मजसी ।

समर्पी तूं कर्मी मग तिळभरी बद्ध नससी ।।४।।

करी सारी कर्मे सतत निरहंकार असुनी ।

त्यजी प्रेमद्वेषा धरी न ममता जो निशीदिनी ।

जया चिंता नाही पुढील अथवा मागील मनीं ।

खरा तो संन्यासी स्थिरमतीही संकल्प सुटुनी ।।५।।

चित्ताचा सखया निरोध करणे हा योग मानी खरा ।

हा मी हा पर भेद हा मुळी नसे चित्ती कधी ज्या नरा ।

जो सप्रेम सदा भजे मज तसा जो सर्वभूती सम ।

ठेवी मद् गत चित्त त्याहूनी दुजा योगी नसे उत्तम ।।६।।
माझ्या केवळ जाहली प्रकृतिने ही सृष्टी सारी असे ।

पृथ्वीमाजी सुगंध मीच रस मी तोयांत पार्था वसे ।

सर्वांतर्गत मी परी नुमजती की ग्रस्त मायाबळे ।

जे चित्ती मज चिंतीती सतत ते तापत्रया वेगळे ।।७।।

सदाध्याती माते हृदयकमळी जे स्थिरमन ।

तया देहांती मी अमित सुख देतो हरी म्हणे ।

म्हणोनी पार्था तूं निशिदिनीं करी ध्यानभजन ।

मिळोनी मद् रूपी मग चुकविसी जन्ममरण ।।८।।

भक्तीने जल पत्र पुष्प फल की कांही दुजे अर्पिले ।

ते माते प्रिय तेवी जे जर सदा मद् कीर्तनी रंगले ।

पार्था ते नर धन्य ज्या मुखी वसे मन्नाम संकीर्तन ।

विष्णो, कृष्ण, मुकुंद, माधव हरे गोविंद नारायण ।।९।।

कोठे देवासी चिंतू जरी म्हणसी असे ऐक माझ्या विभूती ।

संक्षेपे अर्जुन मी तुज गुज कथितो मी असे सर्वभूती ।

मी धाता विष्णू मी श्री शिव रवी मी निगमी साम मी विश्वरूप ।

माझी सर्वत्र सत्ता जगी असूनी असे दिव्य माझे स्वरूप ।।१०।।

पार्थ विनवी माधवासी विश्वरूप भेटवा ।

म्हणोनिया हरी धरी विकटरूप तेथवा ।

मांडिला अनर्थ थोर पंडुकुमार घाबरे ।

म्हणे पुनश्च दाखवा विभो स्वरूप गोजिरे ।।११।।

बरी सगुण भक्ती ती भजन निर्गुणाचे बरे ।

पुसे विजय तै तदा हरी वदे तया आदरे ।

असोत बहु योग ते तरीही भक्तियोगाहुनी ।

नसेची दुसरा असा सुलभ तो श्रमावाचुनी ।।१२।।

क्षेत्रक्षेत्रज्ञ दोन्ही कथुनी मग पुढे कृष्ण पार्थासी सांगे ।

ज्ञानी त्याते म्हणावा भजुनी मज कदा जो मदाने न वागे ।

तैसा ज्या भेदबाणे प्रकृती पुरुषीचा सर्वभूती समत्व ।

कर्माची त्यांस बाधा तिळभरही नसे पावला तो प्रभुत्व ।।१३।।

पार्था मी जनिता तशीच जननी माया जगत् संतती ।

जीवा सत्व रज: तम: स्रीगुण हे स्वाभाविक व्यापिती ।

जो सेवी परि भक्तिने मज तया हे बाधती ना गुण ।

झाला मत् सम तो प्रियाप्रिय नसे त्याते नुरे मीपण ।।१४।।

ऊर्ध्वी मूळ तरी अपार पसरे अश्वस्थ संसार हा ।

छेदाया दृढ शस्त्र एकची तया नि:संगता भूरु हा ।

ऐसे अोळखुनी क्षराक्षर मला जे पूजिती भारता ।

ते होती कृतकृत्य गुह्य कळुनी पावोनी सर्वज्ञता ।।१५।।

दैवी प्रकृती लक्षणे मनी धरी धैर्य क्षमा प्रोढता ।

चित:स्थास्थ्य दया शुचित्व मृदुता सत्यादि बा भारता ।

आता दंभ असत्य मत्सरपणा वर्मी परा बोलणे ।

काम क्रोध अहंकृती त्यज सदा ही आसुरी लक्षणे ।।१६।।

सत्व रज: तम तीन गुणापरी श्रद्धा तप मख दान असे ।

त्रिविध अन्न ही निज बीजापरी आवडी त्यावरी दृढ बैसे ।

उत्तम मध्यम अधम जाणही क्रमे तयातुनी सत्व धरी ।

मग अोम तस्तत् वदूनी धनंजय ब्रम्हसमर्पण कर्म करी ।।१७।।

त्यजू पाहसी युद्ध परि ते प्रकृती करविल तुजकडूनी ।

तरी वद पार्था परिसूनी गीता रूचते ममता का अजूनी ।

मग तो वदला मोह निरसला संशय नुरला खरोखरी ।

कृतार्थ झालो प्रसाद हा तव वचन तुझे मज मान्य हरी ।।१८।।

।।श्री कृष्णार्पणमस्तु।।