Скачать или смотреть “Tawa at Pighati”| Daily Bible Devotion | Genesis :21:1~21

Ang pagtawa nina Sara at Abraham ay nagbago mula sa panunuya tungo sa kagalakan sa pamamagitan ng *tapat na pagtupad ng Diyos sa Kanyang pangako* at ng Kanyang **makapangyarihang, higit-sa-karaniwang kakayahan**. Ang detalyadong proseso ay ang mga sumusunod:

1. Pagtawang may pagdududa at kawalan ng pananampalataya

Nang unang sabihin ng Diyos kina Abraham at Sara na bibigyan sila ng anak, hindi nila ito lubos na pinaniwalaan dahil sa kanilang limitasyong bilang tao, kaya sila ay tumawa.

*Pagtawa ni Abraham:* Sa edad na 100, natawa si Abraham sa kanyang sarili, iniisip kung paano pa siya magkakaanak.
*Pagtawa ni Sara:* Si Sara naman ay tumawa sa loob ng tolda nang marinig ang pangako, batay sa kanyang katandaan. Nang siya ay sitahin, natakot siya at itinanggi ang kanyang pagtawa.

Ang pagtawang ito ay tanda ng *kawalan ng ganap na tiwala* sa kapangyarihan ng Diyos.

2. “Ayon sa sinabi Niya” na katuparan

Ang pinakamahalagang dahilan ng pagbabago ng kanilang pagtawa tungo sa kagalakan ay dahil ang Diyos ay kumilos **ayon mismo sa Kanyang sinabi**.

*Pakikialam ng Diyos:* Ginawa ng Diyos na maging realidad ang Kanyang pangako kahit sa kalagayang parang patay na ang kakayahang magkaanak.
*Tamang panahon:* Matapos ang 25 taong paghihintay, sa mismong panahong itinakda ng Diyos, ipinanganak si Isaac kay Abraham na nasa katandaan.

3. Pagtawang may kagalakan at biyaya

Nang ipanganak ang bata, ganap na nagbago ang pahayag ni Sara.

*Pahayag ni Sara:* “Pinatawa ako ng Diyos; ang lahat ng makarinig nito ay makikitawa sa akin.”
*Paglampas sa imposible:* Ang himalang hindi kayang ipaliwanag ng tao ang nagdala kay Sara sa tunay na kagalakan.
*Paglilinis ng nakaraan:* Ang dating pagtawang may pagdududa ay naging *pagtawang puno ng papuri at patotoo* sa biyaya ng Diyos.

4. Kahulugan ng pangalang “Isaac”

Pinangalanan ni Abraham ang bata na *Isaac**, na sa Hebreo ay nangangahulugang **“pagtawa.”*

Sa tuwing tatawagin ang pangalang ito, maaalala nila ang kanilang dating pagdududa, ngunit higit sa lahat ang katapatan ng Diyos na siyang nagbigay sa kanila ng kagalakan.

Sa huli, ang pagbabago ng kanilang pagtawa ay hindi lamang dahil sa pagbabago ng sitwasyon, kundi dahil **naranasan nilang ang pangako ng Diyos ay naging tunay kahit lampas sa imposible ng tao**. Ang kanilang pagtawa ngayon ay sumasagisag sa tunay na kagalakang dulot ng pagliligtas ng Diyos.