Скачать или смотреть EP.12 แค้นนี้..ต้องชำระ

องค์หญิงอันเล่อใจเต้นแรงขึ้น กัมศีรษะแกลังทำเป็นไม่มีอะไร หยิบเอาป้ายคำสั่งที่ซ่งจือเพ่ยมอบให้นางครั้งก่อนออกมา
"ครั้งก่อนตอนอยู่ที่อารามเวินจวิ้น ต้องขอบคุณใด้เท้าช่งมาก"
ซ่งจือเพ่ยรับป้ายคำสั่งมา "ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"
"บุญคุณใหญ่หลวงมิอาจกล่าวเพียงคำขอบคุณได้ ข้ายังมีของเล็กน้อยมอบให้ได้เท้าซ่ง" องค์หญิงอันเล่อแบฝ่ามือขาวเนียนดุจขี้ผึ้งออก เผยให้เห็นหอยสังข์งดงามประณีตที่แกะสลักจากหยกชิ้นหนึ่ง
หอยสังข์ที่ถูกแกะสลักจากหยกเป็นของขวัญที่หวังฮองเฮามอบให้องค์หญิงอันเล่อตอนนางอายุครบสิบขวบ แม้ภายนอกจะดูธรรมดา แต่ภายในกลับบรรจุพระบรมสารีริกธาตุห้าสีไว้
พันปีหมื่นปียากจะได้พระบรมสารีริกธาตุห้าสีสักเม็ดหนึ่ง ว่ากันว่าสามารถช่วยคุ้มครองให้สุขภาพแข็งแรงได้
ซ่งจือเพ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "ก็บอกแล้วว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ไหนเลยจะรับของจากเจ้าได้"
"ก็แค่ของติดกายไม่มีค่าเท่าใดนัก" องค์หญิงอันเล่อโกหกชายหนุ่ม "นี่ก็เป็นของที่หวังชงซื้อมาจากตลาดเช่นกัน เป็นของที่หาได้ทั่วไปในตลาด แสดง ถึงน้ำใจของข้าเท่านั้น ใต้เท้าช่งไม่รับไว้เพราะรังเกียจว่าของขวัญที่ข้ามอบให้ต่ำต้อยเกินไปใช่หรือไม่"
ซ่งจือเพ่ยจนปัญญา รับหอยสังข์ชิ้นน้อยมา "ของขวัญเล็กน้อยน้ำใจใหญ่หลวง ขอบคุณเจ้ามาก"
องค์หญิงอันเล่อยิ้มน้อย ๆ
ไต้แสงจันทร์ ช่งจือเพ่ยยืนอยู่เงียบ ๆ อย่างเคร่งขรีม ไม่นอบน้อมไม่โอ้อวด ไม่โอนเอนไม่สั่นคลอน บุรุษเช่นนี้ก็เหมือนกับภูเขาสูงใหญ่ ทำให้คน รู้สึกสงบใจได้
ในหัวขององค์หญิงอันเล่อมีความคิดเพ้อฝันมากมายเกิดขึ้น
นางอยากอยู่กับบุรุษเบื้องหน้านี้ สร้างกระท่อมหลังคามุงหญ้าริมทะเลสาบตะวันขึ้นเริ่มทำงาน ตะวันตกดินก็พักผ่อน ว่างก็ล่องเรือในทะเลสาบเหมือนเช่น วันนี้
ทั้งที่เป็นความคิดที่ไม่อาจเป็นไปได้ องค์หญิงอันเล่อก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม "ใต้เท้าช่ง ท่านหมั้นหมายแล้วหรือยัง"
"ยัง"
"มีสตรีที่ชื่นชอบแล้วหรือไม่"
ซ่งจือเพ่ยส่ายหน้า มือก็พายเรือไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ไม้พายกวักน้ำพาเรือลำน้อยแล่นออกไปไกลหลายหมี่
"งานแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ บิดามารดาเป็นผู้ตัดสินใจ แม่สื่อทาบทามแนะนำ"
องค์หญิงอันเล่อแสบเคืองจมูก จึงพลันได้สติ
ซ่งจือเพ่ยที่สุขุมจริงจังกับหรงจิ่นที่โหดร้ายเย็นชา ขอเพียงมีตาก็รู้ว่าควรจะเลือกคนแรก ไม่เว้นแม้แต่นางเช่นกัน
แต่บิดามารดาเป็นผู้ตัดสินใจ แม่สื่อทาบทามแนะนำ!
งานสมรสที่เสด็จพ่อพระราชทานให้ นางเองก็ไร้หนทางจะขัดรับสั่ง
ใต้ผืนดารา แววตาสดใสของนางค่อย ๆ หม่นหมองลง น้ำเสียงแผ่วเบา"ใต้เท้าซ่ง ข้าต้องกลับแล้ว"
เรือเพิ่งพายออกไปได้ไม่ไกล แต่เพราะเด็กหนุ่มต้องไปแล้ว เขาจึงพายเรือกลับ
ซ่งจือเพ่ยยังคงน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม "ก็ดี"
เขาขึ้นฝั่งก่อน จากนั้นค่อยดึง เด็กหนุ่มขึ้นฝั่ง
ค่ำคืนมืดมน คนทั้งสองยืนอยู่เงียบ ๆ เบื้องหลังเป็นป่าไผ่แน่นขนัดรอบข้างเงียบงันเป็นพิเศษ
ดวงตาหม่นหมองขององค์หญิงอันเล่อมองเขา น้ำเสียงเคร่งขรึม "ค่ำคืนยาวนาน หวังเพียงให้ท่านปลอดภัยราบรื่น"
ซ่งจือเพ่ยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง "ขอให้เจ้าสุขสงบสมปรารถนาชั่วชีวิตเช่นกัน"
เสด็จพ่อหวังให้นางแต่งงานกับเสี่ยวโหวเยี่ยแห่งหนานฮว่าหรงจิ่นผู้มีกองทหารเข้มแข็ง เสด็จแม่หวังให้นางมีความสูงศักดิ์ทะนงตน เสพสุขในเกียรติยศ อันมั่งคั่ง เหล่าขุนนางหวังให้นาง มีความเจริญไปพันปี พันปี พันพันปีมีเพียงซ่งจือเพ่ยที่หวังให้นางสุขสงบสมปรารถนาชั่วชีวิต
สุขสงบสองคำนี้ พูดง่ายทำได้ยาก
ในเหลาสุรา องครักษ์รายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หวังชงฟัง
หวังชงพิงหน้าต่างชมจันทร์ ดื่มสุราฮวาเตียวจอกหนึ่ง ยิ้มแย้มสดใส
"ช่งจือเพ่ยมีบุญวาสนายิ่ง ไม่เพียงลักลอบพบกับองค์หญิง ทำให้องค์หญิง สับสนว้าวุ่นใจ กระทั่งมือน้อย ๆ ขององค์หญิงก็ยังได้จับจูง วันหน้าไหนเลยจะ มีหน้าวางท่าเป็นวิญญูชนสูงส่งต่อหน้าข้าได้อีก"