Скачать или смотреть EP.1 วิธีพิจารณา พระนางพญา พิษณุโลก พิมพ์ใหญ่เข่าตรง (มือตกเข่า)

พระนางพญาก็ใช้หลักการดูแบบพระกรุเนื้อดินทั่วไป เช่น หลวงพ่อโต กรุบางกระทิง,ขุนแผนบ้านกร่าง ,พระโคนสมอเนื้อดิน ไม่ว่าจะเป็นเซียนระดับไหนก็ดูแบบนี้ทั้งนั้น คือ
1.ดูพิมพ์ทรงและตำหนิ ข้อนี้ชัดเจนแต่ต้องแยกให้ดีเพราะมี 2 อย่างคือ
-พิมพ์ทรง คือ ดูรูปร่าง, ขนาด, สัดส่วนของพระ ที่ผู้สร้าง“ตั้งใจ”แกะแม่พิมพ์ พระที่กดพิมพ์จากแม่พิมพ์ตัวเดียวกัน พิมพ์ทรงต้องเหมือนกัน การสร้างพระนางพญาก็เช่นกัน ผู้สร้างจะแกะแม่พิมพ์พระตัวผู้ มา 1 ชิ้น จากนั้นจะนำแม่พิมพ์ที่เป็นแบบมากดสร้างบล็อกตัวเมียอีกหลายตัวใช้สร้างพระหลายๆ องค์ให้ทันตามกำหนด ขั้นตอนนี้ ทำให้พระนั้นถูกถอดรายละเอียดมาถึง 2 ครั้ง คือ บล็อกตัวผู้ที่สวยงดงาม ออกมาเป็นบล็อกตัวเมียและกดพิมพ์ออกมาเป็นองค์พระที่เราเห็น
-ตำหนิพิมพ์ คือ รายละเอียดของเส้น,เนื้อนูน,หลุมส่วนเว้าที่ผู้สร้าง “ไม่ตั้งใจ”หรือตั้งใจทำเพื่อแสดงเอกลักษณ์ของตนเอง รายละเอียดนี้ จะอยู่บนองค์พระที่กดพิมพ์ออกมาจากบล็อกเดียวกัน เช่น เส้นขีดร่างแบบ,เส้นกรอบ,เนื้อนูนตามซอกเป็นต้น นี่คือการดูตำหนิในพิมพ์ และต้องอยู่ที่พระด้วยว่ามีการใช้ เก็บรักษา ออกจากกรุ การล้างขัดถู มีธรรมชาติเป็นอย่างไร
2.ดูเนื้อหาและผิวพระ เนื้อหาผิวพรรณของพระกรุเนื้อดินที่ต่างกรุกันนั้น มีความต่างกัน แต่บางอย่างก็เหมือนกัน เช่น พระกรุนางพญา พระกรุบางกระทิง พระกรุบ้านกร่าง พระโคนสมอกรุวังหน้า เป็นต้น มีความคล้ายคลึงกันเรื่องความหยาบของมวลสาร แต่ในรายละเอียดก็ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด เนื้อหาของพระนางพญาเป็นพระที่เนื้อหามวลสารส่วนหนึ่งนั้นเป็นดินกรองละเอียดผสมว่าน ผงต่างๆ อีกส่วนหนึ่งเป็นดินหยาบที่มีเม็ดแร่ เม็ดกรวดทรายมาเติมแล้วคลุกเคล้าเพื่อให้มีความแกร่งทนทาน ผลที่ออกมาจึงเป็นพระกรุนางพญาดังที่เห็นกันทั่วไป คือ ส่วนที่เป็นเนื้อละเอียดว่านนุ่มและส่วนที่เป็นเนื้อหยาบมีเม็ดแร่เม็ดกรวดทราย
-การดูเม็ดแร่พระนางพญานั้น มีด้วยกันอยู่ 3 สี คือสีแดงเลือดหมู สีขาวขุ่น สีขาวใสแบบสารส้มส่วนสีที่ 4 ไม่ค่อยเจอคือสีดำมีอยู่น้อย ขนาดของเม็ดแร่นั้นมีขนาดใหญ่เล็กแตกต่างกันคือ มีขนาดเล็กสุดเท่าปลายเข็ม ถึงเม็ดใหญ่สุดเท่ากับหัวหัวไม้ขีดถ้าเจอพระองค์ใดที่มีเม็ดแร่ขนาดเท่ากันทั้งหมดให้ระวังไว้ เม็ดแร่จะไม่มีเหลี่ยมมุมหรือขอบคมเพราะเป็นกรวดธรรมชาติที่ไม่ได้ถูกตำหรือทำขึ้น คำว่า“แร่ลอย”เกิดจาก เม็ดแร่มีความแข็งมากกว่าเนื้อพระและมีตำแหน่งอยู่ใกล้ผิวของพระ เมื่อผ่านการเผาไฟไล่ความชื้น ส่วนที่เป็นผิวเนื้อดินจะยุบตัวลงทำให้เม็ดแร่ลอยเห็นได้ แต่ก็อยู่ในระดับเดียวกับผิวของเนื้อพระ อย่างที่2คือ พระสัมผัสใช้มาส่วนที่เป็นเนื้อละเอียดสึกไปจนเห็นเม็ดแร่ที่มีความแข็งกว่าอยู่บนผิวพระ การดูความเก่าของเม็ดแร่พระ ให้สังเกตรอบๆ เม็ดแร่จะมีร่องเนื้อพระหลุดไปอยู่แต่ยังมีส่วนที่เป็นคราบน้ำว่านเกาะตามซอกของเม็ดแร่ขณะที่เผาแห้งให้เห็น เหตุที่เป็นร่องรอบๆเพราะเนื้อพระที่เกาะขอบแร่อ่อนกว่าหลุดออกไป เมื่อหลุดเป็นร่อง คราบธรรมชาติ เช่น คราบกรุ ,ดินกรุ ,คราบไคลต่างๆ จะเข้าไปแทรกอยู่ตามร่องของเม็ดแร่นี้ ของปลอมนั้นทำให้เหมือนไม่ได้เลยเพราะเกิดจากกาลเวลา
-การดูหลุม ร่อง หรือรอยกร่อนบนพระ หลุมร่องที่มีความสำคัญของพระกรุเนื้อดินเผา คือ รอยร่องแคบๆ ทรงผืนผ้า พื้นเรียบ เล็กๆ เรียกว่ารอยแกลบแก้ว,โลงผี,หรือรอยว่านหลุด ลักษณะคล้ายเกล็ดผงชูรสหลุด ซึ่งเล็กกว่าปลายเข็มหลายเท่า เป็นสิ่งที่คนทำขึ้นไม่ได้ บนพื้นร่องจะเรียบ เกิดจากแร่ในดินชนิดหนึ่งถูกความร้อนแล้วจับตัวกันเป็นผลึกมีสีขาวขุ่นและหลุดออกมาจากเนื้อพระได้จึงทิ้งร่องรอยนี้ไว้
วิธีดูเนื้อและผิวพระทั้งผิวนวลกรุ ผิวของเนื้อพระ เนื้อใต้ผิวของพระที่เปิด สีของพระแต่ละองค์ดูแล้วท่าจะยาวมากๆ เอาหลักๆ ไปก่อนครับ
3.ดูธรรมชาติการสร้าง การใช้ คราบไคลที่จับเกาะพระ เป็นส่วนสุดท้ายที่ใช้ดูและสำคัญมาก
-ดูวิธีการสร้างพระ ที่จะบอกว่าพระองค์ดังกล่าวเก๊หรือแท้ เพราะหากการสร้างผิดวิธีแล้วพระองค์นั้นเก๊ทันที พระนางพญากดลงแม่พิมพ์หน้าเดียวและยกขึ้นมาตัดขอบพระทีละองค์ แล้วนำพระไปผึ่งลมให้แห้ง นำไปเผาไล่ความชื้น ด้เป็นพระออกมาบรรจุลงกรุ ผ่านมาแล้ว 4-5 ร้อยปี ไล่ดูวิธีการสร้าง คือ กดพระลงบนแม่พิมพ์หน้าเดียวเมื่อกดเนื้อดินลงไปในพิมพ์ก็จะมีลายนิ้วมือกดพระที่ด้านหลังเป็นลักษณะเฉพาะแต่ละองค์จะมีลายเหมือนกันไม่ได้เด็ดขาด ต่อมา ยกเนื้อพระที่กดขึ้นมา องค์พระก็จะมีเนื้อเกินโดยรอบต้องใช้ของมีคมมาตัดเนื้อส่วนที่เกินออก ความถนัดของการตัดเนื้อเกินด้านข้างมีโอกาสจะตัดไปตามแนวฝานกดลงไปด้านหน้าเพื่อให้เนื้อขาดมากที่สุดโดยใช้มือขวาและพระส่วนมากก็มีรอยตัดเป็นแนวดังกล่าวมากที่สุดด้วย รอยดังกล่าวเรียกว่า“รอยตัดตอก”จะเห็นรอยครูดมีขนาดต่างๆ ตั้งแต่เล็กถึงใหญ่ผสมกันไป บางองค์ตัดเจอเม็ดแร่ก็จะมีร่องรอยใหญ่ให้เห็นของเก๊นั้นไม่เหมือนแน่นอน ไม่มีคราบกรุ คราบไคลต่างๆ ที่แสดงความเก่าให้เห็น แยกได้ไม่ยาก
-ธรรมชาติการใช้งานและเก็บรักษา ปัจจัยต่างๆ มีเยอะมาก เพราะพระนางพญาแตกกรุออกมา ตั้งแต่ ปี พ.ศ.2443-44 ตกไปอยู่ต่างสถานที่ ต่างมือกัน การใช้งาน การสึกอย่างเป็นธรรมชาติมีความสำคัญมาก พระสึกใช้อย่างมีเหตุผล คราบไคล คราบน้ำหมาก คราบราดำ คราบกรุ ขี้กรุของพระแต่ละองค์ ตามซอกตามจุดต่างๆ ในส่วนลึก ส่วนสัมผัสต้องมีอยู่อย่างสมเหตุสมผล เรื่องนี้สอนหรือบอกได้ไม่เท่าประสบการณ์ของแต่ละคนเทียบเคียงให้เข้าใจ ก็ต้องไปสังเกตดู “ลูกบันไดบ้านไม้เก่าๆ” ช่วงที่ถูกสัมผัสเดินขึ้นลง หรือ ดูรางรถไฟเก่า ด้ามมีดเก่า ดูเขียงไม้ที่ใช้มานานๆ
ทั้ง 3 รายละเอียดนี้ เป็นการดูพระกรุเนื้อดินเบื้องต้น ของพระนางพญาจริงๆ อยากบอกให้หมดเพราะมีอีกเยอะ หลายท่านที่รู้เก่ง ก็นึกว่า ตรงนั้นล่ะ ตรงนี้ล่ะ มีอีกครับ แต่ผมยังบอกไม่หมดขี้เกียจด้วย ยาวด้วย เพียงเท่านี้ พระเก๊พระปลอมก็หมดสิทธิ์ทำได้แล้ว และสามารถนำไปใช้ดูพระกรุเนื้อดิน กรุอื่นๆ ได้อีกด้วย หวังว่าคงจะมีประโยชน์บ้าง ส่วนใครจะดูจากวิธีอื่นนอกเหนือจากนี้ลองแสดงความเห็นแบบมีเหตุผลมาครับ