Скачать или смотреть Wszyscy zostali zaproszeni na ślub mojego syna – oprócz mnie. Powiedział, że „spędzę ich dzień…”

Wszyscy zostali zaproszeni na ślub mojego syna – oprócz mnie. Powiedział, że „spędzę ich dzień…”

Rozbiłam filiżankę kawy. Uderzyła o zlew. Nie rozpadła się na kawałki. Tylko drobna rysa, niczym włos, ciągnęła się wzdłuż boku. Para uniosła się z jej wnętrza. Zostawiłam ją tak. Mój telefon znów zawibrował. Konrad, miejsce imprezy potwierdzone. Ostateczne liczby są. Zróbmy ten ślub skromny i elegancki. Ona tylko zepsułaby nastrój. Pięć imion w wiadomości grupowej. Konrad, Lilianna, jej siostra, organizatorka ślubów, florystka i ja. Nie dodali mnie celowo. Nie powinnam tego widzieć. Ona tylko zepsułaby nastrój. To byłam ja. Nie odpowiedziałam. Nawet nie mrugnęłam. Gapiłam się na słowa, dopóki nie przestały wydawać się polskie. Potem otworzyłam skrzynkę e-mail. Ostatnia wiadomość z butiku: „Pani suknia jest gotowa do odbioru. Koronka w kolorze kremowym, do ziemi, dekolt, jak życzyła sobie Pani, dopasowany”. Kliknęłam „usuń”. Od Nory następne potwierdzenie wizyty u fryzjera. Usunięte. Hotel, który zarezerwowałam z wyprzedzeniem, bezzwrotny, mimo to anulowany. Nie płakałam. Zrobiłam sobie kolejną kawę. Tym razem czarną, bez mleka.