Скачать или смотреть หาพลอยป่าตะนาวศรีอำเภอสังขละบุรี ทองผาภูมิ ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

ปลายทศวรรษหนึ่งของพุทธศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อเส้นพรมแดนยังเป็นเพียงเส้นหมึกจางบนแผนที่ และผืนป่าคือกฎหมายสูงสุด เทือกเขาตะนาวศรีทอดตัวยาวจาก อำเภอสังขละบุรี ผ่าน ทองผาภูมิ เข้าสู่ ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ก่อนจะไหลลึกไปตามรอยต่อชายแดนพม่า—ดินแดนที่ผู้คนเรียกกันด้วยน้ำเสียงครึ่งเคารพครึ่งหวาดเกรงว่า “ป่าของเจ้าที่”
ป่าที่นี่ไม่ใช่แค่เขียว แต่ หนา—หนาจนแสงเช้าแตกเป็นเส้นบาง ๆ ฝ่าหมอกขาวที่ลอยต่ำเหนือหุบเขา ลำห้วยเย็นจัดไหลคดเคี้ยวผ่านหินปูนและหินแกรนิต เสียงชะนีรับรุ่ง เสือโคร่งทิ้งรอยเท้าไว้บนทรายเปียก และโขลงช้างป่าเดินตามทางเก่าแก่ที่สืบต่อกันมาหลายชั่วคน หุบเขาบางแห่งเงียบจนได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในหู—ชาวบ้านเชื่อว่าเป็น หุบเขาอาถรรพ์ ที่ของมีค่าไม่ยอมออกจากป่า หากผู้มาเยือนไม่รู้จัก “ขอ”
วิถีชีวิตของผู้คนริมป่าในวันนั้นเรียบง่าย แข็งแรง และพึ่งพาธรรมชาติอย่างถึงแก่น ชาวมอญ กะเหรี่ยง และคนไทยพื้นถิ่นปลูกข้าวไร่ หาเห็ด หน่อไม้ น้ำผึ้งป่า ตัดหวาย ล่องแพไม้ลงห้วย พรานเป็นอาชีพที่ทั้งเคารพและเกรงใจ—เพราะพรานรู้ทาง รู้ลาง รู้เวลาควรไปและควรถอย ยามค่ำคืนกองไฟหน้ากระท่อมส่องเงาคนกับปืนเก่า ๆ เสียงเล่าเรื่องผีป่า เจ้าป่า เจ้าเขา คือกฎอีกชุดหนึ่งที่ทุกคนยึดถือพอ ๆ กับกฎหมายบ้านเมือง