Скачать или смотреть Metody wojny Mistrza Suna (Sunzi bingfa 孫子兵法)

Pierwsi Europejczycy poznający Chiny dynastii Ming w epoce nowożytnej byli pod wrażeniem ludności, bogactwa, zorganizowania tego kraju oraz mądrości jego mieszkańców, ludzi nastrojonych filozoficznie o głębokich przemyślanych zasadach etycznych, które w wielu miejscach podobne były do zasad chrześcijańskich. Jednak armia chińska i chińska sztuka wojenna nie budziły wielkiego respektu. Portugalscy żeglarze nie wahali się napadać na chińskie dżonki i plądrować wybrzeża kraju, Hiszpanie całkiem na poważnie rozważali plan zajęcia całych Chin od strony Filipin, aby ze zdobytego terytorium uczynić bazę do ostatecznej rozprawy z Turkami osmańskimi, mając nadzieję zajść śmiertelnego wroga dynastii Habsburgów od tyłu, od strony Morza Kaspijskiego. Podbój Chin nie wydawał się Hiszpanom szczególnie trudny, rozprawiali się już w przeszłości z podobnymi państwami, podbijając imperia Azteków i Inków w Ameryce. Można by powiedzieć, że Hiszpanie doznali zawrotu głowy od tych sukcesów. Potwierdzeniem niewielkiej wartości bojowej Chińczyków była dla nich bitwa o Manilę w 1574 r., kiedy to 150 hiszpańskich żołnierzy, wspieranych przez 150 wojowników z Meksyku i Peru oraz 300 rodzimych filipińskich wojowników z plemienia Ilokano rozbiło inwazję chińskiego pirata Limahonga, którego siły liczyły 5500 ludzi, w tym znaczny kontyngent roninów, japońskich samurajów, pozbawionych swoich panów w wyniku toczących się w Japonii wojen domowych. Ostatecznie Hiszpanie utracili jednak flotę podczas ataku na Anglię w 1588 r. i król Filip II uznał, że nie ma dość środków, by podbić Chiny. W XVII wieku licznie już przebywający w Chinach Europejczycy, w tym przede wszystkim ojcowie Towarzystwa Jezusowego, byli świadkami podboju Chin przez wojowniczych Tatarów Wschodnich czyli Mandżurów. Rozrywane chłopskimi buntami i szerzącą się zdradą własnych generałów armie dynastii Ming nie potrafiły stawić skutecznego oporu wojowniczym koczownikom kilkudziesięciokrotnie mniej licznym niż poddani Syna Nieba. Obserwatorzy tych zmagań byli pod wrażeniem niezwyciężoności i skuteczności armii mandżurskiej, kontynuującej ich zdaniem tradycje Czyngis-chana, nie zaś odważnych acz nieporadnych armii dynastii Ming.

Jeżeli podoba Ci się podcast INTERPRETACJE możesz go wesprzeć w serwisie Patronite.pl: 👉 https://patronite.pl/podcastinterpret... https://suppi.pl/interpretacje Albo postawić symboliczną kawę w serwisie Buycoffee.to: 👉 https://buycoffee.to/podcastinterpret...