Скачать или смотреть شهاب سنگ های مریخی و قمری(قیمت و معرفی)

گوهر شناسی و سنگ شناسی

#شهاب ‌سنگ ماه یا قمری (lunar meteorite) ، سنگی از ماه است که به بیرون پرتاب شده، برای مدت طولانی به دور خورشید یا زمین می‌چرخد و در نهایت توسط میدان گرانشی زمین گرفته شده و از طریق کره اتمسفر به عنوان یک جسم جامد به زمین سقوط کرده است. آنها پس از برخورد یک شهاب‏واره سیارکی سیارکی یا احتمالاً دنباله‌دارها به سطح #ماه به #سیاره ما می رسند. شهاب‏واره انرژی جنبشی را با تکه سنگها مبادله می‌کند ، بنابراین، ذرات پرتاب‌شده با تندی بیش از سرعت فرار از ماه شتاب گرفته (تقریباً 2.38 کیلومتر بر ثانیه) و از تأثیر گرانشی ماه می گریزند. با توجه به اینکه فاصله بین زمین و ماه نسبتاً کم است، از نظر نجومی (کمتر از 0.003 واحد نجومی)، انتقال مواد ماه به سیاره ما بسیار سریع است و معمولاً کمتر از 100000 سال طول می کشد. شهاب سنگهای ماه گاهی با نام لونایت (lunaites) نیز خوانده می شوند.

بافت شهاب سنگ ماه - شهاب‌سنگ قمری
بافت برخی از شهاب سنگ های قمری برش خورده. اعتبار تصویر: رندی کوروتف
برخی از رایج ترین مواد معدنی زمین در شهاب سنگهای ماه نادر هستند یا هرگز در نمونه های جمع آوری شده یافت نشده اند. اینها عبارتند از کوارتز، کلسیت، مگنتیت، هماتیت، میکا، آمفیبولها و اکثر کانیهای سولفیدی. بسیاری از مواد معدنی زمینی حاوی آب به عنوان بخشی از ساختار بلوری خود هستند. #میکاها و آمفیبول ها نمونه های رایجی هستند. مواد معدنی آبدار (حاوی آب) در نمونه های جمع آوری شده در ماه یافت نشده است. سادگی #کانی شناسی قمری اغلب این را برای محققان آسان می کند که با اطمینان زیاد بگویند “این یک شهاب سنگ ماه نیست”. سنگی که حاوی کوارتز، کلسیت یا میکا به عنوان کانی اولیه است، از ماه نیست. برخی از #شهاب سنگ های قمری در واقع حاوی کلسیت هستند. با این حال، آن کلسیت بعدا بر روی زمین از قرار گرفتن شهاب سنگ در معرض هوا و آب پس از فرود تشکیل شده است. کلسیت به عنوان یک کانی ثانویه وجود دارد که شکاف ها و حفره ها را پر می کند. هنگامی که شهاب سنگ با میکروسکوپ بررسی می شود، کانی های ثانویه به راحتی قابل تشخیص هستند.

شهابسنگ ماه #فلدسپاتی
شمال غربی آفریقا 2995 یک برش جزء جزء فلدسپاتی است (شبکه 0.25 میلی متری در پس زمینه). یک پارآواربزرگ آنورتوزیت در سمت راست (سفید) و تعداد زیادی پارآوار آنورتوزیت کوچکتر وجود دارد. برخی از پارآوارها برش های قدیمی تر هستند. توجه داشته باشید که در این و دیگر شهاب‌سنگ‌های ماه برشی شده، پارآوارها رنگ آمیزی خاصی ندارند. ماهیت «خاکستری» شهاب‌سنگ‌های قمری برش‌شده، آن‌ها را از بسیاری از سنگ‌های رسوبی زمینی متمایز می‌کند که مایل به قرمز هستند زیرا حاوی ترکیبات آهن (هماتیت) هستند. برخی از شهاب‌سنگ‌های قمری از عمانرنگارنگ‌تر از شهاب‌سنگ‌های قمری از قطب جنوب یا آفریقا هستند، زیرا از زمان فرود بر روی زمین، درجات بیشتری از تغییرات شیمیایی ناشی از برهم‌کنش با مایعات را متحمل شده‌اند. عکس: Randy Korotev
طبقه بندی شهاب سنگ های قمری
طبقه بندی سنگ های قمری پیچیده است و تعیین آنها نیاز به دانش کانی شناسی (مواد معدنی حاوی آنها)، پترولوژی یا سنگ شناسی (نحوه تشکیل سنگ)، بافت و اجزای سنگ (نحوه آرایش ذرات) و شیمی (کدام ترکیب شیمیایی) دارد. جدول زیر نمونه ای از توصیف یک #سنگ قمری را با توجه به طبقه بندی های فوق نشان می دهد:

شهاب‌سنگ قمری - شهاب سنگ ماه
نمونه بازالت آپولو 11 10044 (سمت چپ) و نمونه بازالت آپولو 15 15016. بازالت mare آپولو 15 تاولی شکل است – دارای سوراخ هایی است که زمانی حباب های گاز بوده اند. بازالت‌های آپولو اکثر تاولی نیستند و تاکنون نیز هیچ یک از شهاب‌سنگ‌های ماه بازالتی تاولی شکل نبوده است. اعتبار تصویر: NASA
سنگ های آتشفشانی بازالتی از ماریا mare (که کلمه لاتین دریا است) ، از جمله جریان های گدازه و رسوبات آذرآواری
سنگ‌های کوهستانی که عمدتاً در ارتفاعات ماه یافت می‌شوند : ترا terra (به معنی زمین)
برش‌های آواری چندشکل، سنگ‌های مذاب ضربه‌ای و برش‌های گرانولیتی دگرگون‌شده حرارتی
قطعات شهابسنگ ماه با رنگ سفید
دو سانتی متر از قطعات آورده شده توسط آپولو 16 نمونه 60025، یک آنورتوزیت کاتاکلاستیک دست نخورده. این نمونه ها تقریباً به طور کامل (99٪) از آنورتیت (An96-97) تشکیل شده است. واژه کاتاکلاستیک یا تنش‏آواری به این معنی است که در اثر برخورد شهاب سنگ دچار شوک و شکستگی می شود. اعتبار عکس: Randy Korotev
فلدسپات ها از رایج ترین کانی های پوسته زمین و ماه هستند. صخره های ارتفاعات ماه حاوی نسبت بالایی (60-99٪) از نوعی فلدسپات معروف به پلاژیوکلاز هستند. به طور خاص، پلاژیوکلاز ارتفاعات ماه گونه غنی از کلسیم است که به نام آنورتیت شناخته می شود (انواع پلاژیوکلازهای غنی از سدیم بیشتر در ماه نادر هستند). از نظر کانی شناسی، سنگی که بیشتر از آنورتیت تشکیل شده باشد، آنورتوزیت نامیده می شود و بیشتر سنگ های ارتفاعات قمری در واقع آنورتوزیت هستند. دانشمندان قمری اغلب به پوسته ارتفاعات به عنوان “فلدسپاتیک” اشاره می کنند که نشان دهنده کانی اصلی یا “آنورتوزیت” است که نشان دهنده نوع سنگ اصلی است. آنورتیت، مانند همه انواع فلدسپات، سرشار از آلومینیوم و آهن ضعیف است.