Скачать или смотреть علی بر حق بود یا معاویه Алӣ ҳақ буд ё Муовия

در جنگ بین علی و معاویه چه کسی بر حق بود؟

پس از شهادت حضرت عثمان رضي الله عنه انگار رب العالمين تصميم داشت، مسلمين را مورد آزمايش قرار دهد، به همين جهت فتنه و آشوب آغاز شد. معاويه رضي الله عنه معتقد بود که حضرت عثمان رضي الله عنه مظلومانه شهيد شده است و نبآيد در انتقام گرفتن از قاتلين هيچگونه نرمشی به خرج داد. از آن طرف نيز منافقين که از قبل منتظر چنين فرصتی بودند و خوشحال و خرسند از اينکه بين اين دو امير بزرگ، اختلافی ايجاد شود، خود را در ميان لشکريان حضرت علی رضي الله عنه پنهان کرده بودند.
به دلايلي که حضرت علی رضي الله عنه داشتند، تصميم گرفت که آنها را تحويل ندهد وهمين سبب ايجاد اختلاف بين حضرت علی و معاويه رضي الله عنهما گرديد.
علامه ابن كثير اين داستان را اينگونه بيان می کند:
حضرت ابو مسلم خولانی رضي الله عنه با جمعی از صحابه نزد معاويه رضي الله عنه رفتند و ايشان را به بيعت با حضرت علی-رضي الله عنه- دعوت دادند، و اين گونه معاويه
رضي الله عنه را خطاب کردند: آيا می خواهی با علی وارد جنگ شوی؟ چه فکر کرده ايی؟ آيا از نظر علم و فضل با ايشان برابری؟ معاويه رضي الله عنه پاسخ داد: به خدا قسم من چنين تصوری ندارم، و خيلی بهتر از شما می دانم که حضرت علی رضي الله عنه از من بهتر است. اما آيا شما نيز اين را قبول نداريد که عثمان رضي الله عنه مظلومانه شهيد شد؟ من پسر عمويش هستم. به همين جهت برای انتقام خون او و قصاص از قاتلين، از همه حقدارترم. شما نزد حضرت علی برويد و بگوييد، اگر قاتلين حضرت عثمان رضي الله عنه را تحويل دهد، امر خلافت را به او می سپارم و همگی با او بيعت می کنيم.
هيات مذکور نزد حضرت علی رضي الله عنه آمدند و پيغام معاويه-رضي الله عنه- را رساندند، اما حضرت علی-رضي الله عنه- به دلايل موجهی که در دست داشت از تسليم قاتلان خودداری نمود، و همين سبب شد که اهل شام که همگی گوش به فرمان معاويه-رضي الله عنه- بودند با حضرت علی بيعت نکنند و اختلاف شروع شد.[1]
اما با توجه به همه اينها آن دو بزرگوار، احترام يکديگر را نگه می داشتند، و هيچکدام برای کسب پست و مقام و رياست جنگ نمی کردند. بلکه هر يک خود را بر راه صحيح و صواب می دانست و به خاطر همان جنگ می کرد.
البته نظريه علماء و جمهور اينست که حضرت علی-رضي الله عنه- در اين کشمکش بر حق بوده و اين خطای اجتهادی بوده که از معاويه-رضي الله عنه- سر زده است.[2]
[1] – حضرت معاويه و حقايق تاريخی / ص 263.
[2] – البدايه و النهايه / ج 8 / ص 129.