Скачать или смотреть Ejderhanı Nasıl Eğitirsin | Animasyondan Gerçeğe | Geveze Meclisi

Selam millet, Geveze Meclisi’ne hoş geldiniz! N’aber?
Bugün sizi ejderhaların, dostluğun ve hayal gücünün yeniden doğduğu o büyülü dünyaya götürüyorum: Ejderhanı Nasıl Eğitirsin! Ama bu sefer konu, 2010’daki o efsane animasyon değil… 2025’te gelen canlı-aksiyon uyarlaması! Yani aynı hikâye ama bambaşka bir ruh, bambaşka bir enerji!

Bu bölümde, “Ejderhanı Nasıl Eğitirsin: Uyarlama Karşılaştırması” adlı araştırma dosyamdan yola çıkarak iki filmi karşılaştırıyoruz. Aradan 15 yıl geçmiş olmasına rağmen, hikâyenin kalbinde hâlâ o meşhur ikili var: Hiccup ve Toothless. Ama artık onları sadece çizgi değil, kanlı canlı bir dünyada izliyoruz. Peki bu değişim gerçekten büyüyü koruyabildi mi? Yoksa o masalsı dokunuşlar, gerçekliğin sert ışığında eriyip gitti mi?

İlk olarak, 2010’daki animasyonun dünyasına dönüyoruz. O film, bir dönemin çocukluğunu şekillendirdi. Uçuş sahnelerindeki özgürlük hissi, Toothless’ın gözlerindeki masumluk, Hiccup’ın o saf merakı… Hepsi bir masal gibiydi. Renk paleti sıcaktı, müzikler kalbe dokunuyordu, mizah zekiceydi. Her şey duygusal olarak “hafif” ama etkileyiciydi.

2025 versiyonuna geçtiğimizde ise atmosfer tamamen değişiyor. Yönetmen Dean DeBlois yine işin başında ama bu defa daha karanlık, daha gerçekçi bir ton peşinde. Kuzey’in soğuk sisleri arasında çekilen film, adeta bir Viking destanı gibi duruyor. Renkler puslu, yüzeyler mat, her şey daha somut. Toothless bile artık neredeyse bir doğa gücü gibi. Gerçekçilik artmış ama o sihirli dokunuş bir nebze eksilmiş gibi.

Ve gelelim karakterlere… Hiccup rolünde genç oyuncu Mason Thames var. Açık konuşayım, filmi izlerken defalarca aynı şeyi düşündüm: “Bu çocuk Berk Keklik’e ne kadar benziyor!” Cidden, mimikleri, yüz hatları, enerjisi, hatta o tatlı sakarlığıyla sanki Berk Keklik’in sinema versiyonu. Hiccup’ın canlı hali, Türk izleyiciler için bir “tanıdıklık hissi” yaratıyor. Mason Thames ekranda belirdikçe, gözümün önünde YouTube’un sempatik Berk’i canlanıyordu. Bu benzerlik öylesine değil; bence karakterin izleyiciyle kurduğu duygusal köprüde ciddi payı var.

Astrid rolünde Nico Parker, daha ciddi ve savaşçı bir portre çiziyor. 2010’daki animasyon Astrid daha “genç ruhlu”ydu; buradaki Astrid ise olgun, stratejik ve kararlı. Stoick rolünde ise yeniden Gerard Butler var — ve bu nostaljik bir bağ kuruyor. O sesi duyar duymaz, “Evet, Stoick geri döndü” diyorsun.

Müziklerde yine John Powell var, ama bu kez sinema salonlarının akustiğine uygun daha epik düzenlemelerle karşımızda. Özellikle final uçuş sahnesindeki orkestral patlama, duygusal bir kapanış sunuyor.

Eleştirmenlere göre film, hikâyeye büyük ölçüde sadık kalmış. Bazı sahneler “shot-for-shot” yeniden çekilmiş, yani birebir aynı açılar ve diyaloglarla. Ama birkaç küçük fark da var: Astrid’in Toothless’ı gizlediği sahne biraz kısaltılmış, “Terrible Terrors” gibi komik anlar çıkarılmış, bazı uçuş sekansları ise uzatılmış. Yani tempo yer yer değişiyor ama duygusal eksen korunmuş.

Filmin en güçlü yönü, görselliği. Belfast’ta yapılan çekimler, Viking köyü Berk’i gerçek dünyada yaşatıyor. Sisli sahiller, kayalık uçurumlar, ateşin parladığı o soğuk gece atmosferi — adeta bir tablo gibi. Ancak bazı izleyiciler için bu gerçekçilik, animasyonun “büyülü tonunu” zayıflatıyor.

Gişe tarafında film iyi bir başlangıç yaptı, ama eleştirmenler arasında ortak görüş şu: “Güzel ama güvenli.” Yani risk alınmamış, hikâye fazla klasik tutulmuş. Kimileri “daha duygusal olabilirdi” diyor, kimileri ise “bu haliyle bile büyüleyici” diye savunuyor.

Benim gözümde, Ejderhanı Nasıl Eğitirsin 2025, geçmişin bir hatırasını yeniden canlandırma denemesi. Ve evet, belki Toothless artık daha gerçek görünüyor… ama 2010’daki gibi kalbimize giden yolu biraz daha uzatmış durumda.

Sonuç olarak, bu film bize iki şeyi hatırlatıyor:
Bir, bazı hikâyeler yaşlanmaz — sadece şekil değiştirir.
İki, bazen yeni Hiccup’ta bile eski Berk Keklik’i görebiliriz.

Bu bölümü beğendiyseniz, Geveze Meclisi’ne abone olmayı unutmayın. Çünkü sinemanın büyüsünü konuşmaya devam edeceğiz… hem de ejderhalar kadar tutkulu bir şekilde.