Скачать или смотреть คลิป1 | ยอมทิ้งความสบายเพื่ออนาคตเด็ก 4 ชั่วโมงฝ่าโคลนขึ้นดอย

นาย นพรัตน์ เจริญผล หรือ “ครูบอย” อายุ 38 ปี เป็นคนจังหวัดเชียงราย แต่เลือกมาทำหน้าที่ครูอยู่บนดอยในจังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางสายนี้เขาเดินมากว่า 14 ปี จากครูอัตราจ้างนาน 12 ปี ก่อนจะได้รับบรรจุเป็นพนักงานได้เพียง 2 ปี

การเดินทางไปโรงเรียนของครูบอยไม่ใช่เรื่องง่าย ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางถึง 4 ชั่วโมง ถนนลูกรังบนดอยเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ฤดูฝนกลายเป็นดินโคลนเหนียว รถลื่นไถลและเสี่ยงอันตราย ส่วนฤดูแล้ง ฝุ่นหนาจนมองทางแทบไม่เห็น ทุกครั้งที่ขี่รถต้องระวังหลุมและทางลาดชัน เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ แต่ถึงจะลำบากแค่ไหน ครูบอยก็ยังเดินทางขึ้นไปสอน และมักจะค้างอยู่บนดอย กลับบ้านเพียงเดือนละครั้ง

เด็ก ๆ บนดอยเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นชนเผ่ากะเหรี่ยงปกาเกอะญอ หลายคนมีฐานะยากจน ใส่เสื้อผ้าเก่า ขาด รองเท้าไม่ครบคู่ บางคนไม่มีรองเท้าใส่มาโรงเรียนเลย ภาพเหล่านี้ไม่เคยชินตา แต่กลับยิ่งทำให้ครูบอยรู้สึกว่าต้องอยู่ต่อ

หน้าที่ของครูบอยไม่ได้มีแค่สอนหนังสือให้เด็กอ่านออกเขียนได้ เขายังเป็นทุกอย่างให้กับโรงเรียน ไฟฟ้าไม่มี น้ำประปาแตกก็ต้องซ่อมเอง ช่างตัดผมไม่มี ก็หยิบกรรไกรมาตัดผมให้เด็ก เป็นทั้งครู ภารโรง ช่างซ่อม และบางครั้งก็เหมือนหมอประจำโรงเรียน โรงเรียนมีครูเพียง 5 คน ทุกคนจึงต้องช่วยกันทำทุกอย่าง

จุดเริ่มต้นที่ครูบอยมาที่นี่ เกิดจากการมาสมัครงานโดยยังไม่เคยเห็นโรงเรียนจริง ๆ มาก่อน เห็นว่าไม่มีใครสมัคร จึงตัดสินใจขึ้นไปดู เมื่อเห็นสภาพถนนครั้งแรก เขาคิดว่าจะอยู่เพียงอาทิตย์เดียวแล้วกลับลงมา แต่พอได้เห็นเด็ก ๆ เห็นโรงเรียน และเห็นว่าครูผู้หญิงยังอยู่ได้ เขาก็บอกตัวเองว่า “เราก็ต้องอยู่ได้”

จากชีวิตที่เคยมีไฟฟ้า มีความสะดวกสบาย ข้างบนดอยกลับเหมือนอีกโลกหนึ่ง ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ห้าโมงเย็นก็ต้องเตรียมตัวพักผ่อน แต่สิ่งที่ทำให้หายเหงาคือเด็ก ๆ ที่ชวนไปหาปูหาปลา ความเรียบง่ายเหล่านั้นค่อย ๆ ผูกพันหัวใจครูบอยไว้กับที่นี่

ครูบอยบอกว่าโรงเรียนเหมือนบ้าน เด็ก ๆ เหมือนลูกหลานของตัวเอง เขาเชื่อว่าครูทุกคนสอนให้เด็กเป็นคนดี อยู่ร่วมกับสังคมอย่างมีความสุข เงินเดือนอาจไม่ได้มาก แต่พออยู่ได้ เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่เงิน หากคือโอกาสที่เด็ก ๆ ควรได้รับ

หลายครั้งครูบอยทำหน้าที่เป็นสะพานบุญ หาทุนการศึกษาให้ลูกศิษย์มากกว่า 10 ทุน มีลูกศิษย์ที่เรียนจบไปเป็นทหาร เป็นครู และมีเด็กคนหนึ่งที่ครูบอยภูมิใจมาก เด็กคนนั้นเคยหายไปเพราะพ่อเสียชีวิต และครอบครัวจะพาลงไปทำงานรับจ้างเก็บลำไย ครูบอยตามกลับมา และวันนี้เด็กคนนั้นได้ทุนเรียนฟรีต่อเนื่อง เขาเคยบอกครูบอยว่า “ถ้าครูไม่เรียกผมวันนั้น ผมคงไม่ได้เรียนจนถึงวันนี้” คำพูดสั้น ๆ นั้น กลายเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

จากความฝันในอดีตที่อยากเป็นครูในเมืองแบบสบาย ๆ วันนี้ครูบอยกลับบอกว่ามีความสุขมากกว่าที่เคย เพราะรอยยิ้มซื่อ ๆ ของเด็กบนดอย และความผูกพันที่สั่งสมมานานกว่าสิบปี
ความฝันของครูบอยไม่ได้ยิ่งใหญ่เลย

เขาแค่อยากมีรองเท้าใหม่ ๆ ให้เด็ก ๆ บนดอยได้ใส่มาโรงเรียน
เพื่อให้ทุกก้าวที่พวกเขาเดินไปเรียน… มั่นคงและภาคภูมิมากขึ้น


เวทีสร้างแรงบันดาลใจ จากอัจฉริยะทุกวัย
The Stage of Inspiration from The Genius of All Ages.

รายการวาไรตี้สำหรับทุกคนในครอบครัว
เวทีสร้างฝันและส่งต่อแรงบันดาลใจ ที่เปิดโอกาสให้กับอัจฉริยะทุกวัย

Super 100 อัจฉริยะเกินร้อย ทุกวันอาทิตย์ เวลา 16.45 - 18.00 น.
ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook :   / super100tv  
#super100 #เราสามคนให้ผ่าน