Скачать или смотреть Jeden „malutki” niszczyciel kontra 6 okrętów podwodnych – wszystko zniknęło w 12 dni

#worldwar2 #ww2history #ww2
Dlaczego komandor porucznik Pendleton zaufał broni, w którą nikt inny nie wierzył podczas II wojny światowej — i zatopił 6 japońskich okrętów podwodnych w zaledwie 12 dni. Ta historia z II wojny światowej ujawnia, jak jeden niszczyciel eskortowy udowodnił, że moździerze z wyrzutnią dziobową mogą na zawsze zmienić oblicze wojny podwodnej.

19 maja 1944 r. Komandor porucznik Walton Pendleton, dowódca USS England, śledził japoński okręt podwodny I-16 na północ od Bougainville. Jego niszczyciel eskortowy klasy Buckley był wyposażony w brytyjską broń o nazwie Hedgehog — dwadzieścia cztery moździerze z wyrzutnią dziobową, którym większość kapitanów nie ufała. Każdy ekspert od bomb głębinowych twierdził, że stara metoda działała dobrze. Dowódcy floty określali Hedgehog jako niesprawdzony. Pięć procent skuteczności w testach.

Wszyscy się mylili.

To, co Pendleton odkrył tego ranka, nie dotyczyło siły wybuchu. Chodziło o utrzymanie kontaktu sonarowego podczas ataku w sposób, który przeczył wszystkiemu, czego Marynarka Wojenna nauczała o polowaniu na okręty podwodne. Do końca 31 maja – dnia, który Flota Pacyfiku nazwała największą falą zabijania okrętów podwodnych w historii marynarki wojennej – siedem kolejnych niszczycieli eskortowych zaczęło używać systemu Hedgehog w taki sam sposób, jak robiła to Anglia. Japońskie okręty podwodne nie mogły uciec.

Ta technika oficjalnie rozpowszechniła się we Flocie Pacyfiku do września 1944 roku, zwiększając skuteczność systemu Hedgehog do siedemnastu procent i zatapiając czterdzieści siedem niemieckich okrętów podwodnych na Atlantyku, zanim stała się standardową doktryną eskorty niszczycieli. Zasady zwalczania okrętów podwodnych, oparte na rzucaniu do przodu, odkryte podczas dwunastodniowego patrolu Anglii, nadal wpływają na nowoczesne systemy walki morskiej.