Οι εργατικοί αγώνες, οι κινητοποιήσεις των αγροτών, οι φοιτητικές διαδηλώσεις και προπαντός το Κυπριακό απέδειξαν πως η μεταρρύθμιση που επιχειρούνταν το 1963-1964 δεν ήταν δυνατό να περιοριστεί σε έναν απλό εξωραϊσμό του καθεστώτος. Ακόμα και το «Κέντρο» καθίσταται «επικίνδυνο» διότι δεν μπορεί να ελέγξει τη λαϊκή κίνηση, αντίθετα μεταλλάσσεται εσωτερικά. Το φιλελεύθερο πείραμα οδηγείται σε αδιέξοδο και το Παλάτι υποχρεώνει την κυβέρνηση σε παραίτηση τον Ιούλιο του 1965.
Ένα μέρος των πολιτευτών του Κέντρου «αποστατεί» αλλά η μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση στην ελληνική ιστορία, μετά την Αντίσταση και την Κατοχή, δεν επιτρέπει την αποσύνθεση της Ένωσης Κέντρου, αντίθετα την ωθεί προς τα αριστερά. Το «καθεστωτικό» έχει τεθεί αντικειμενικά, και θέτει ταυτόχρονα και το ζήτημα της εξάρτησης και συνολικά του «κράτους της δεξιάς» ως κατασταλτικού τύπου μορφή ηγεμονίας.
Αυτή η νέα πλειοψηφική συμμαχία, συνιστούσε έγκλημα καθοσιώσεως για τον στρατό, το Παλάτι, τους Αμερικανούς. Τρομοκρατημένοι επιλέγουν μια πολιτική συντήρησης του εμφυλιοπολεμικού κράτους, που είχε ως απόληξη τη δικτατορία του 1967. Το παλαιό καθεστώς, επιχειρώντας να ανακόψει τη διαδικασία ανατροπής του, μετέβαλε σε κυβέρνηση τους βασανιστές της Μακρονήσου, τους στρατοδίκες, τους δωσίλογους, τους επαρχιακούς δικηγόρους και τους πράκτορες των ποικίλων υπηρεσιών, επιστρέφοντας στην εμφυλιοπολεμική μήτρα του βαθέως κράτους.
Στις 21 Απριλίου 1967, λοιπόν, και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, που προοιωνίζονταν μια σαρωτική νίκη της «Ανδρεϊκής» σοσιαλίζουσας πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού, υπό την ηγεσία του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και των συνταγματαρχών Γεωργίου Παπαδόπουλου και Νικόλαου Μακαρέζου, κατέλαβε την εξουσία. Οι πραξικοπηματίες έθεσαν σε εφαρμογή έκτακτο σχέδιο του ΝΑΤΟ με το κωδικό όνομα «Προμηθεύς», που προβλεπόταν σε περίπτωση κομμουνιστικής εξέγερσης ή Σοβιετικής εισβολής.
Το πραξικόπημα, εάν δεν οργανώθηκε απ’ ευθείας από τις ΗΠΑ, πάντως είχε την αμέριστη υποστήριξή τους. Στις 23 Ιανουαρίου 1968, ο πρόεδρος Λύντον Τζόνσον με επιστολή του αποκαθιστούσε πλήρως τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ενώ το 1969 ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον δέχτηκε τον Παττακό στον Λευκό Οίκο.
Η στρατιωτική δικτατορία θα στηριχθεί κοινωνικά σε μια καταναλωτική-παραγωγική συμμαχία αστικών και μικροαστικών στρωμάτων, των οποίων τα εισοδήματα ανεβαίνουν. Οι άμεσοι φόροι που καταβάλλουν τα ιδιοκτητικά στρώματα, αστικά και μικροαστικά, δεν ξεπερνούν το 2,5% του εθνικού εισοδήματος και, μαζί με τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, ανέρχονται μόλις στο 5-5,5%. Οι συνολικές κοινωνικές δαπάνες θα φθάνουν μόλις στο 11% του ΑΕΠ το 1973-74, τη στιγμή που στην ΕΟΚ, την ίδια περίοδο, ανέρχονταν κατά μέσο όρο στο 22%. Οι εργάτες, θα συνεχίσουν να αποτελούν τη βάση της «οικονομικού θαύματος», με χαμηλούς μισθούς ιδιαίτερα στη βιομηχανία, ενώ με την καθήλωση των τιμών των αγροτικών προϊόντων μειώνεται και το αγροτικό εισόδημα, ιδιαίτερα μετά το 1972 και την άνοδο του πληθωρισμού...
• 25 μαθήματα για την ελληνική ιστορία
https://www.newshub.gr
#newshub #newshubgr #Καραμπελιάς #ιστορία #ελλάδα #Κύπρος #δικτατορία
@newshubgr @NewshubgrMultimedia @Newshub
Μας τιμάτε εαν κάνετε εγγραφή
στο κανάλι μας στο Youtube: / @newshubgr
στη σελίδα μας στο facebook: / newshub.gr
στη σελίδα μας στο twitter: / newshubg
στη σελίδα μας στο instagram: / newshub.gr
στη σελίδα μας στο Tik Tok: / newshub.gr
Информация по комментариям в разработке