Скачать или смотреть Kumunoy ng Bayan

"‎KUMUNOY NG BAYAN"
(🖋️ BATANGNCEANO)
Song is AI generated by Suno AI music & song application


‎Sa lupang sinabing pinagpala, bakit hirap ang minana?
‎Bakit sa bayang may araw, dilim ang laging kasama?
‎Ito ang tinig ng mga nilamon ng katahimikan,
‎isang sigaw ng Pilipinas—hindi para manira, kundi magising ang bayan.
‎
‎Sa gilid ng lansangan, bata pa lang may pasan,
‎pangarap na dapat lipad, ngayo’y gapos ng kahirapan
‎Kuwaderno’y luha ang pahina, lapis ay pag-asa,
‎ngunit gutom ang humahawak sa kamay ng kanilang tadhana
‎
‎Sa loob ng bulwagan, may palakpak at pangako,
‎ngunit sa labas, nanlalamig ang sikmurang Pilipino
‎Salapi ng bayan, dumadaloy sa bulsa,
‎habang ang ospital ay kulang sa kama at pag-asa
‎
‎Kurapsyon ang ugat ng sugat ng lipunan,
‎kumalat sa sistema parang lason sa katawan
‎Habang ang magnanakaw ay nakaupo sa trono,
‎ang maralita’y nagbabayad ng kasalanang di naman kanya noon pa man
‎
‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot,
‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok
‎Kung tayo’y magkaisa, babagsak ang tanikala,
‎ang lakas ng bayan ay higit sa sinumang makapangyarihan
‎
‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng sakit,
‎wakas na sa bulok na gawi, simula ng matuwid
‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkatabi,
‎ang maunlad na bukas ay hindi na panaginip lamang kundi tunay na darating
‎
‎Sa balita araw-araw, kabataang duguan,
‎biktima ng karahasan, o tulak ng kagutuman
‎Ngunit sino ang tunay na may sala sa salamin?
‎Ang batang nagkamali, o lipunang nagpabaya sa kanya pa noong simula pa lang din?
‎
‎Baril ang mabilis, edukasyon ang mabagal,
‎bisyo ang madaling lapitan, katarungan ang mahal
‎Habang ang sugat ng isip ay pinapasa sa salinlahi,
‎galit ang naipapamana, hindi lunas sa trahedya ng gabi
‎
‎Imoralidad ginawang palabas at aliwan,
‎ang mali kapag mayaman ay tinatawag na “diskarte” lamang
‎Ngunit ang dukha kapag nadapa, kulungan ang hantungan,
‎samantalang ang magnakaw ng milyon ay may tapik at proteksyon
‎
‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot,
‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok
‎Kung tayo’y magkaisa, babagsak ang tanikala,
‎ang lakas ng bayan ay higit sa sinumang makapangyarihan
‎
‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng sakit,
‎wakas na sa bulok na gawi, simula ng matuwid
‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkatabi,
‎ang maunlad na bukas ay hindi na panaginip lamang kundi tunay na darating
‎
‎Hindi lahat ng nasa pamahalaan ay kalaban,
‎may ilan ding sugatan, bihag ng bulok na kalakaran
‎May nais magbago ngunit nilamon ng takot,
‎sapagkat ang katotohanan ay may kapalit na pagbabanta’t poot
‎
‎Ngunit sa lansangan may apoy na di namamatay,
‎hindi bala ang sandata, kundi kamalayang sabay-sabay
‎Simulan sa tahanan, simulan sa barangay,
‎disiplina at dangal—mga haliging matagal nang nakaligtaan ng bayan
‎
‎Hindi pagdanak ng dugo ang hinihingi ng panahon,
‎kundi pagbabago ng isip, asal, at direksyon
‎Huwag nating sirain ang kapwa Pilipino,
‎ang tunay na kaaway ay kasakiman, kasinungalingan, at takot mismo
‎
‎Hindi tayo mahina—
‎tinuruan lang tayong mag-away
‎Hindi tayo kulang—
‎ninakawan lang tayo ng pagkakataon
‎At kung may babagsakin man tayo,
‎ang babagsak ay ang bulok na sistema,
‎hindi ang kapatid nating Pilipino
‎
‎Sa bawat botong ibinenta, may batang di nakapag-aral,
‎sa bawat pananahimik, may pangarap na tuluyang namatay
‎Ngunit may bukas pa habang may tinig na sumisigaw,
‎habang ang watawat ay patuloy na humahampas sa hangin ng pagbabago
‎
‎Turuan ang kabataan na magtanong at mag-isip,
‎hindi sunod-sunuran sa salaping may kapalit na piring
‎Gawing lingkod ang pamahalaan, hindi hari ng bayan,
‎serbisyo sa mamamayan, hindi negosyo ng iilan
‎
‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot,
‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok
‎Kapag tayo’y nagkaisa, walang sistemang mananatili,
‎ang bayan ang tunay na lakas—panahon nang bawiin ang dangal at sarili
‎
‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng dilim,
‎kurapsyon at pagkakahati, tuluyan na nating wakasan at talunin
‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkaunawaan,
‎ang kinabukasan ng bayan ay hindi na ipagmamakaawa—kundi sabay na itatayo nang may dangal
‎
‎Ito’y hindi lamang awit—ito’y panata
‎Para sa lupa, sa dugo, at sa susunod na henerasyon
‎Kung narinig mo ito, ikaw ay bahagi ng pagbabago
‎Sa pagkakaisa nagsisimula
‎ang tunay na paglaya ng Pilipinas
‎