Κατά το πρώτο μισό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο γερμανικός στρατός — η τρομερή Wehrmacht — έγινε συνώνυμο της αποτελεσματικότητας, της ταχύτητας και της στρατιωτικής ισχύος. Η δύναμή του δεν βασιζόταν μόνο στον αριθμό των ανδρών ή των όπλων, αλλά στη στρατηγική του δομή. Η Γερμανία έμαθε τα μαθήματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τα μετέτρεψε σε μια νέα μορφή πολέμου: τον Blitzkrieg, ή αλλιώς “πόλεμο-αστραπή”. Συνδυάζοντας ακριβείς αεροπορικές επιθέσεις, γρήγορα άρματα και μηχανοκίνητο πεζικό, κατάφερε να συντρίψει μέσα σε λίγες εβδομάδες χώρες όπως η Πολωνία, η Γαλλία, το Βέλγιο και οι Κάτω Χώρες. Στα μάτια του κόσμου, ο γερμανικός στρατός έμοιαζε ανίκητος.
Ωστόσο, πίσω από αυτήν τη δύναμη υπήρχαν αδυναμίες που άρχισαν σταδιακά να φαίνονται. Η Γερμανία εξαρτιόταν από εξωτερικούς πόρους — καύσιμα, χάλυβα, καουτσούκ — που δεν μπορούσε να παράγει σε επαρκείς ποσότητες. Επιπλέον, το λογιστικό της σύστημα ήταν σχεδιασμένο για σύντομες εκστρατείες, όχι για παρατεταμένους πολέμους. Όταν ο Χίτλερ εξαπέλυσε την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα το 1941, υποτίμησε τόσο το μέγεθος της σοβιετικής επικράτειας όσο και την ικανότητα αντίστασης του λαού της. Οι Γερμανοί προέλασαν με δύναμη, αλλά σύντομα παγιδεύτηκαν στις απέραντες αποστάσεις, στη λάσπη των δρόμων, στον σκληρό χειμώνα και σε μια σοβιετική αντίσταση που δυνάμωνε συνεχώς.
Ο Κόκκινος Στρατός, αρχικά αποδιοργανωμένος και ανεπαρκώς εξοπλισμένος, έμαθε από τις ήττες του. Με τον καιρό, οι Σοβιετικοί αναδιοργάνωσαν τη διοίκησή τους, μετέφεραν τη βιομηχανία τους πέρα από τα Ουράλια και παρήγαγαν μαζικά οπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του θρυλικού άρματος Τ-34, που υπερείχε σε αξιοπιστία και αριθμό από τα γερμανικά. Την ίδια στιγμή, η Wehrmacht υπέστη τεράστιες ανθρώπινες και υλικές απώλειες που δεν μπορούσε να αναπληρώσει. Οι γραμμές εφοδιασμού επεκτάθηκαν υπερβολικά και οι Γερμανοί στρατιώτες, χωρίς επαρκή ρουχισμό και ενισχύσεις, άρχισαν να υποκύπτουν στο κρύο και στην πείνα όσο και στις εχθρικές σφαίρες.
Η ήττα της Γερμανίας δεν ήταν αποτέλεσμα ενός μόνο λάθους, αλλά της ολοκληρωτικής εξάντλησης. Ο Χίτλερ αρνήθηκε να επιτρέψει στρατηγικές υποχωρήσεις, επιβάλλοντας καταστροφικές αποφάσεις που κατέστρεψαν το ηθικό και τη δομή του στρατού. Αντίθετα, οι Σοβιετικοί, με τη βιομηχανική ισχύ του έθνους τους και τη συμμαχική βοήθεια, ανέκτησαν τα εδάφη τους μέχρι να φτάσουν στο Βερολίνο. Ο στρατός που κάποτε ήταν ο πιο φοβισμένος στον κόσμο κατέρρευσε κάτω από το ίδιο του το βάρος. Η Wehrmacht ηττήθηκε όχι μόνο από τη σοβιετική ισχύ, αλλά και από την αλαζονεία της ηγεσίας της και την αδυναμία να διεξάγει πόλεμο εναντίον εχθρών απείρως πολυαριθμότερων και ανθεκτικότερων.
Информация по комментариям в разработке