У ҳар доим қалбимда. Унинг сатрларини ўқир эканман, самимий соғинч ва интизорлик билан йўғрилган ижодига нисбатан чуқур эҳтиромни ҳис этаман. XVIII асрдан то бугунги кунимизгача яшаб ўтган энг нуфузли ва буюк аёллардан бири — бу сўзсиз ҳазрат Увайсийдир.
Ушбу муқаддас Рамазон ойида сизлар мен билан бирга эканлигингиз учун Аллоҳга шукроналар айтаман. Увайсийга бўлган муҳаббатим чексиз. Шу боис унинг ғазалларидан бирини — йўқолган кавушлари ҳақида аччиқ фироқ ва умид билан сўраган ўша нолани ҳаётга қайтаришга қарор қилдим: «Ҳуқанд шаҳридан келганлар — кафшим йўқолди, сендаму?»
Бу сатрлар унинг сўнгги сўзи, қалбининг акс-садосига айланди ва мен уни қайтадан жаранглатмоқчиман. Шеъриятда «кавуш» фақатгина оёқ кийими эмас — бу инсоннинг босиб ўтган умр йўли, унинг пешонасига битилган тақдири. Омонат дунёни тарк этаётганини ҳис қилган шоира ўзининг она шаҳри Қўқонни, қадами етган Хўжанд ва Ўратепани хотирлайди. У ўзининг чексиз дардлари, ҳаётдан бевақт кўз юмган жигарбанди — ўғлини эслаб сокин фарёд чекади...
Унинг Нодирабегим билан ўрталаридаги улуғвор муҳаббат ва руҳий ришталарни ҳаммамиз яхши биламиз. Қўқон хонлиги саройида бу ғазал ўқилганда ва кўпчилик унинг фожиали туб маъносини англамаганда, Нодирабегим барчасини тушуниб етган ва кўзда ёш билан шундай ёзган эди: «Эй Увайсий, меҳрибонлик қил, мурувват пайти бу...» Аммо жавоб бўлмади — Увайсий бу омонат дунёни тарк этиб бўлган эди.
Мен шу асар орқали барча қизларга мурожаат қилмоқчиман: шеър ёзишдан, ижод қилишдан ва ички дунёингизни намоён этишдан асло тортинманг! Ўзбекистонда янги Увайсийлар етишиб чиқиш вақти келди.
Барчангизни баҳор, янгиланиш ва қувонч байрами билан муборакбод этаман. Ижодингиз баҳор боғлари каби мангу гуллаб-яшнасин!
....
Хуканд шахридан келганлар, кафшим йуколди, сандаму?
Холи дилимни билганлар, кафшим йуколди, сандаму?
Ул кун келдик шахри Хужанд, кунгил булди онча хурсанд
Уратепа "Муги баланд", кафшим йуколди сандаму?
Багридадур лола доги, бахосудир юз минг боги,
Томошо жо Куханг тоги, кафшим йуколди сандаму?
Бу гамда йук манда хамдам, йук йукоттим дийдамда нам,
Кукабиби жонга мархам, кафшим йуколди сандаму?
Кутар мани эй Нозик шох, Муг йулида кабарди по,
Улфат бегим, булгил огох, кафшим йуколди сандаму?
Манзур эмас булак кафуш, илкимда йуктир бир кумуш,
Жондин ортик Шодмонбубуш, кафшим йуколди сандаму?
Углим утигин эскиси чармлаган эрди бир касе
Тукайжон иссик нафаси, кафшим йуколди сандаму?
Кафшим учун куйди дилим, бор хам булса йуктир пулим,
Айланайин Давлатбегим, кафшим йуколди сандаму?
Гарибпарвардурсан бегим, бекафш колди бу пойим,
Кулок солгин, Козокойим, кафшим йуколди сандаму?
Ман - жисмдурман, сан - жоним, ташлаб кетганим - армоним,
Арзим эшит, Кузихоним, кафшим йуколди сандаму?
Шояд хабардор улса шох, туккиз фалакдан утти ох,
Дуо килгил, Вайсий гумрох, кафшим йуколди сандаму?
......
Увайсий - Кукон шахридан келганлар.
Jahongir Karimov | CLANCY ART
Ижро ва ғоя: Жахонгир Каримов Диана Келдиева
Мусиқа: Clancy Art
Фото: Жахонгир Каримов
© 2026 JAHONGIR KARIMOV. All rights reserved.
Барча муаллифлик ҳуқуқлари ҳимояланган.
Рухсатсиз кўчириш ва тарқатиш тақиқланади.
Теглар:
#clancyart #jahongirkarimov #clancyloox #rumiy #devonshamstabrizi #sufism #mysticism #poetry #shams #tabrizi
Информация по комментариям в разработке