Скачать или смотреть Cariye Olarak Seçilmek Neden Berbat Bir Şey ?

Hiç düşündün mü, o devasa, işlemeli kapının senin geçmişinden neleri sessizce koparacağını?

Bir el işaret eder. Yüzlere bakılmaz. Emir keskindir, itiraz kabul etmez. “Seçildin.”

O andan sonra “hayır” demek yasaktır. Hatırlamak da.

Önce dilin öğrenilir. Ne kadar tutabildiğin. Çığlıklarını ne kadar derine gömebildiğin. Sonra gözlerin. Asla yukarı bakmamayı, mermerde yaşamayı.

En son gururun test edilir. Ama adı “terbiye” konur.

Girdiğin yerler hep aynıdır aslında: Bir hamam. Bir avlu. Bir hayalin bittiği kafes.

Mevsimlerin anlamı yoktur. Çünkü sen güneşi değil, o tek bir adamın gölgesini beklersin.

Sana sevmeyi öğretmezler önce. Memnun etmeyi öğretirler. Beklemeyi. İpeğin tenini nasıl kestiğini. Ve rakiplerinin ne kadar sessizce yok olabildiğini.

“İkbal” derler buna. “Talih” derler. Ama aslında esarettir.

İsmin sökülür üstünden. Önce yabancı bir tınıya, sonra süslü, Farsça bir etikete dönüşür.

Köyünden bahsetmezsin. Annenden hiç bahsetmezsin. Çünkü Harem’in gülü, köklerini unutmalıdır.

Sana hep şunu fısıldarlar: “Bu bir lütuftur.”

Ama kimse sana şunu söylemez: O lütuf için giydiğin her kaftanla, bir parça eksilecektir senden. Bir daha asla bulamayacağın bir masumiyet.

Bazen havuza bakarsın. Suretin kusursuzdur, ışıldar. Ama bakışların yaşlıdır.

Cazibe ile hayatta kalmak arasındaki çizgi incedir. Çünkü sen seçmezsin. Sadece seçilmeyi beklersin.

Ve bir gün anlarsın: Bu bir Binbir Gece Masalı değil.

Bu, kalabalıklar içinde yavaş yavaş silinmenin hikâyesidir.

Çünkü Cariye sarayı yönetmez; sadece duvarların arasındaki sırları yutar.

Ve gerçek zafer, Valide Sultan olmakta değil; o kadar mücevherin altında, hâlâ nefes alan o kızı hatırlayabilmektedir.