Στη Μιχαλακοπούλου 25, ο χρόνος έχει σταματήσει. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά της ιστορικής disco Jacky O, έχεις την αίσθηση ότι θα πέσεις πάνω στον Στάθη Ψάλτη να φωνάζει «Κούλα, μ’ ακούς;», στον Πάνο Μιχαλόπουλο να χορεύει με το βλέμμα του «σκληρού» ή στον Σταμάτη Γαρδέλη να ερωτεύεται στη μπάρα.
Αν και λείπουν πια οι «γυμνές» εντούρο και τα πειραγμένα «παπιά» απ’ έξω, η ατμόσφαιρα σε γυρίζει ακαριαία στην εποχή που το χαρτζιλίκι γινόταν βινύλια, η επικοινωνία αφιερώσεις σε πειρατικούς σταθμούς και ο έρωτας κασέτες-συλλογές. Κάτω από την ντισκομπάλα, η μουσική «φρενάρει» στα 80s και οι ρυθμοί των Modern Talking, της Sandra, των ABBA και του Michael Jackson δίνουν τον τόνο.
Το πιο εντυπωσιακό; Θρύλοι των καλτ ταινιών, όπως ο Σταμάτης Γαρδέλης ή ο Τζώνυ Θεοδωρίδης, επισκέπτονται και σήμερα τη ντισκοτέκ, συναντώντας χορευτές και DJ του παρελθόντος που αρνούνται να «παραδοθούν». Κορυφαία στιγμή, οι διαγωνισμοί χορού που αναβιώνουν στον χώρο, με κριτική επιτροπή «βετεράνων», βαθμολογίες και δώρα χορηγών από μικροφώνου, όπως ακριβώς τότε. Για τον μύθο μίλησε ο νυν ιδιοκτήτης, Πέτρος Παπανικολάου, που έζησε την εποχή ως χορευτής, DJ και με εμφανίσεις στις ταινίες που αγαπήσαμε.
«Εδώ γυρίστηκε η Στροφή και το Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα 1»
Ο Πέτρος Παπανικολάου εξηγεί πως ο χώρος κουβαλάει βαριά κληρονομιά, καθώς αποτέλεσε το φυσικό σκηνικό για ταινίες όπως οι «Επικίνδυνοι», το «Πες τα βρωμόστομε», το «Καμικάζι Αγάπη μου» και η «Στροφή».
«Η Jacky O ήταν από το '78 σαν ντίσκο. Έχουν γυριστεί ταινίες εδώ: "Η Στροφή", "Καμικάζι Αγάπη μου", "Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα νούμερο 1", "Βασικά Καλησπέρα σας". Εδώ είναι η σκηνή που ξέρουν όλοι, που μπαίνει ο Ψάλτης και έλεγαν "ο από πίσω, ο από πίσω θα πληρώσει" και ήρθανε για να σπάσουνε το μαγαζί. Εδώ (σ.σ. δείχνει τα σκαμπό) ήταν με τον Μιχαλόπουλο η "Στροφή", που είχε μπλέξει με ναρκωτικά και τον πετάξαν έξω. Είναι η μόνη ντίσκο στην Αθήνα που είναι στον ίδιο χώρο μετά από τόσα χρόνια. Μαθαίνουν οι καινούργιοι πώς γλεντάγανε οι πατεράδες και οι παππούδες τους», αναφέρει.
«Δεν μπαίναμε εύκολα, έπρεπε να ‘χουμε ντάμα»
Ο κ. Παπανικολάου θυμάται τα νιάτα του, όταν η είσοδος ήταν άθλος και απαιτούσε... «ντάμα», αλλά και τη συμμετοχή του ως κομπάρσος:
«Ερχόμουνα και χόρευα εδώ 15-16 χρονών και δεν μας άφηναν εύκολα. Έπρεπε να 'χαμε ντάμα. Χόρευα εγώ εδώ παλιά, το '82-'83. Έχω παίξει και σε κάποιες ταινίες σαν χορευτής breakdance και με μηχανάκια, με motocross. Όποτε γινόντουσαν ταινίες, μας φωνάζανε κάποιοι παραγωγοί και κάναμε σαν κασκαντέρ, σαν κομπάρσοι στο τσούρμο με τα μηχανάκια, μαζί με τους ηθοποιούς».
Η «ιεροτελεστία» της δεκαετίας του '80
Περιγράφοντας την κουλτούρα της εποχής, ο ιδιοκτήτης μιλά για το τρίπτυχο μουσική, χορός και μηχανές.
«Πάντα το όνειρο ήταν να έχουμε μια μηχανή, να βάλουμε την κοπέλα πάνω, να κάνουμε τη φιγούρα μας, σούζες. Δεν υπήρχαν κράνη τότε, ούτε διπλώματα. Τουρνέ σε διάφορα μαγαζιά, αλλά χορεύαμε και σε διαγωνισμούς. Disco, funky, breakdance. Πληρωνόμασταν από το μαγαζί και κάθε μέρα αγοράζαμε δίσκους, γράφαμε κασέτες, είχαμε πειρατικούς σταθμούς. Γράφαμε αφιερώσεις ο ένας στον άλλον».
«Ναι, ήταν όπως τα βλέπετε στις ταινίες»
Σύμφωνα με τον κ. Παπανικολάου, οι ταινίες του Δαλιανίδη κατέγραφαν πιστά την πραγματικότητα. Οι διαγωνισμοί χορού ήταν το μεγάλο γεγονός, με έπαθλα που σήμερα φαντάζουν vintage, αλλά επανέρχονται.
«Πηγαίναμε σε διαγωνισμούς με την παρέα μας. Blue Truck, Tropicana, Ωρωπό, Atlantis... παντού. Ο Δαλιανίδης το 'χε βγάλει σωστά το θέμα. Ήταν ακριβώς έτσι, τα ζούσαμε και παίχτηκαν στις ταινίες. Από το '89 είχαν σταματήσει οι διαγωνισμοί και ήθελα να το δοκιμάσω ξανά εδώ. Κάναμε μια δοκιμή πριν δυο μήνες με 13 συμμετοχές. Κοιτάμε από τον καινούργιο χρόνο να μιλήσω και με σχολές χορού, να 'ρθούνε πιο επαγγελματίες χορευτές όπως παλιά».
Για τη διαδικασία θυμάται: «Πάντα ερχόντουσαν guest στις επιτροπές, ηθοποιοί, χορευτές, ο Μεταξόπουλος, επιχειρηματίες. Και δίνανε δώρα... τηλεοράσεις, ρούχα από τον "Πανταζώνα", στερεοφωνικά». Σημειωτέον ότι στον πρόσφατο διαγωνισμό, οι θαμώνες άνοιξαν κύκλο όπως στις ταινίες και οι συμμετέχοντες ξεκίνησαν τις φιγούρες.
Διασκέδαση χωρίς κινητά
Σήμερα, η Jacky O ενώνει γενιές από 20 έως 80 ετών σε έναν χώρο όπου το κινητό είναι περιττό.
«Ο κόσμος χορεύει, δεν πιάνει το κινητό, μόνο για καμιά φωτογραφία. Έχουν γίνει αυτά τα σταντ που όλοι όσοι κάθονται, γίνονται ένα με την πίστα. Και βλέπεις 200-300 άτομα, να χορεύουν όλοι. Έρχονται από 20 ως 70, μη σου πω και 75 χρονών».
Ο νικητής της βραδιάς, που χόρεψε Michael Jackson, είπε κλείνοντας: «Για τη Jackie O τι να πω. Είμαι ο πιο μικρός, έχω μεγαλώσει με τις ταινίες, οι γονείς μου ντισκοτάδες και είναι το καλύτερο που έχω δει. Jackie O για πάντα».
Информация по комментариям в разработке