Скачать или смотреть ชีวิตประจำวันในวันสิ้นโลกยุคโบราณ ตอนที่ 101-120

บทที่ 101: วิถีทางของโลก
ฮูหยินหมิงได้ยินก็งุนงง แต่ก็ยังคงตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า "ใช่ มีแค่แม่ลูกสองคนนั้น เป็นเกาหมินจากตระกูลเกาในหมู่บ้าน วิ่งมาขอความช่วยเหลือ บอกว่ามีคนบาดเจ็บ ท่านหมิงได้ยินก็รีบไปตรวจดูทันที เพื่อให้บาดแผลคงที่ จึงพาคนมาที่นี่ก่อน"

อวี้ชิวได้ยินดังนั้นก็หลับตาลงเบาๆ ขนตาขยับเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ

แววตาของนางพร่าเลือนเล็กน้อย ราวกับมองผ่านทุกสิ่งตรงหน้า ไปยังสถานที่อันห่างไกล

ไม่คิดเลยว่า การจากลาในวันนั้นกับลุงช่างตีเหล็ก จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย

อวี้ชิวสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ รวบรวมความคิดที่กระจัดกระจาย เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ฮูหยินหมิงอย่างฝืนๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า "ป้าคะ ช่วยรินน้ำให้ข้าสักถ้วยได้ไหมคะ เดินทางมาเหนื่อยมาก คอแห้งเหลือเกิน"

ฮูหยินหมิงพยักหน้า หันไปรินน้ำ

อวี้ชิวเห็นนางจากไป แววตาหม่นลงเล็กน้อย นั่งลงข้างเตียงโดยไม่พูดอะไร ยกมือขึ้นวางเบาๆ บนข้อมือภรรยาของลุงจงที่อยู่บนเตียง หลับตาลงเพื่อตรวจชีพจร

ครู่หนึ่ง นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจก็เข้าใจแล้ว

ไม่เพียงแต่บาดแผลภายนอก บาดแผลภายในก็ไม่เบาเช่นกัน

ตอนนี้ป้าจงยังคงหมดสติ ไม่สามารถกลืนเองได้ แม้จะอยากป้อนยาก็ยาก

นางก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ในใจก็ตัดสินใจแล้ว

นางตั้งใจจะไล่ฮูหยินหมิงไป ก็เพื่อใช้พลังพิเศษรักษาบาดแผลภายในของป้าจง

บาดแผลภายนอกยังรักษาไม่ได้ชั่วคราว มีสายตามากมายจับจ้องอยู่ นางอธิบายไม่ถูก แต่ อย่างน้อย นางก็ยังสามารถบรรเทาความเจ็บปวดจากบาดแผลภายในที่ทรมานอวัยวะภายในของอีกฝ่ายได้

เมื่อฮูหยินหมิงยกชาเข้ามาในห้อง อวี้ชิวก็ได้เก็บพลังพิเศษไปอย่างเงียบๆ แล้ว

มองไปที่เตียง คิ้วที่เคยขมวดแน่นของภรรยาจงเผิง ตอนนี้คลายออกแล้ว สีหน้าสงบ การหายใจสม่ำเสมอ เห็นได้ชัดว่าหลับไปอย่างสนิทแล้ว

อวี้ชิวจิบชาสองสามอึก เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ฮูหยินหมิงเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ขอบคุณป้ามากค่ะ ชานี้มาได้ทันเวลาจริงๆ แก้กระหายจากการเดินทางของข้าได้เลย"

นางวางถ้วยเปล่าลง น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เหมาะสม: "ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนป้าช่วยทายาให้ป้าจงด้วยนะคะ ข้าจะไปดูเด็กคนนั้นอีกที ไม่รู้ว่าเขาตื่นหรือยัง"

ฮูหยินหมิงรับถ้วยเปล่า พยักหน้าตอบรับ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองอวี้ชิวอีกสองสามครั้ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความประหลาดใจ: "คนนี้...ก็เป็นคนรู้จักของคุณหนูอวี้ด้วยหรือคะ"

นางบ่นในใจ: ก็แค่คนที่ช่วยกลับมาโดยบังเอิญ ทำไมดูแล้วถึงเป็นคนที่คุณหนูอวี้รู้จักด้วยล่ะ

อวี้ชิวถอนหายใจเบาๆ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พูดเบาๆ ว่า "สามีของนางเป็นช่างตีเหล็กในเมือง เคยช่วยข้าไว้ ตอนนี้มีเพียงแม่ลูกสองคนนี้ที่หนีออกมาได้ คิดดูแล้ว..." พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของนางก็หยุดชะงักเล็กน้อย แววตาฉายแววความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดประโยคหลังให้จบ

ฮูหยินหมิงฟังแล้วก็พอจะเข้าใจสาเหตุ

อวี้ชิวยกเท้าเดินไปทางประตู หันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ป้าเหนื่อยแล้ว"

ฮูหยินหมิงยิ้มแล้วส่ายหน้า โบกมือบอกว่าไม่เป็นไร เห็นเด็กสาวหันหลังเดินออกจากประตู และปิดประตูตามไปด้วย นางก็ถอนหายใจเบาๆ หันหน้าไปทางเตียง เพื่อทายาให้ป้าจงที่หมดสติอย่างละเอียด

ช่างตีเหล็กในเมือง นางรู้จัก

แต่ไม่คิดเลยว่า ชายร่างใหญ่ แขนกำยำ ที่ปกติจะเหวี่ยงค้อนตีเหล็ก เสียงดังไปครึ่งถนน ในยุคที่วุ่นวายนี้ กลับไม่สามารถปกป้องตัวเองและครอบครัวได้ สุดท้ายก็ไม่รอด

คิดถึงตรงนี้ ฮูหยินหมิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ

โชคดีที่ครอบครัวของนางตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เลือกที่จะหนีออกจากตระกูลเฉิน หนีออกจากเมือง จึงสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้สองสามวันในที่แห่งนี้

อวี้ชิวมาถึงห้องข้างๆ ผลักประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นคือเตียงไม้เรียบง่าย มีเด็กอายุเจ็ดแปดขวบนอนอยู่บนนั้น

ผอมลงไปมากเมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่เจอ

ตอนนี้เขานอนอยู่บนนั้นด้วยใบหน้าซีดเซียว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาจากหน้าผากไม่หยุด เกาะติดอยู่ข้างขมับ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย พึมพำอะไรบางอย่างด้วยเสียงที่เบามาก เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ

หมิงจิ่วจางยืนอยู่ข้างเตียง หันมามองอวี้ชิว สีหน้าเคร่งขรึม พูดเสียงต่ำว่า "เด็กคนนี้มีบาดแผลภายนอกเพียงแห่งเดียว ไม่ร้ายแรง แต่ตอนนี้มีไข้สูง น่าจะเกิดจากความตกใจมากเกินไป"

เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาคำพูด แล้วก็เสริมด้วยเสียงต่ำว่า "ถ้าคืนนี้ไข้สูงไม่ลดลง...เกรงว่าจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ยาก"

อวี้ชิวถอนหายใจอีกครั้ง แต่แววตาของนางกลับฉายแววความมุ่งมั่น

จะดีขึ้นเองค่ะ ลุงหมิง" นางเงยหน้ามองออกไปนอกประตู น้ำเสียงสงบแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "มีผ้าเปียกไหมคะ

หมิงจิ่วจางพยักหน้า พูดเสียงต่ำว่า "อยู่ข้างนอก เดี๋ยวข้าไปเอา" พูดจบก็หันหลังเปิดประตูออกไป
#หุบเขา #ปีใหม่ #หาของป่า #ยุคโบราณ #งานแต่งงาน #การพบเจอ