Скачать или смотреть zamek królewski w Chęcinach🍂

#zamek #dronevideo #świętokrzyskie #historia #castle #jesień #drone #travel #podróże

📜 historia obiektu:
Zamek w Chęcinach został wzniesiony na skalistym wzgórzu o wysokości około 367 m n.p.m., co zapewniało mu doskonałe walory obronne. Jego początki sięgają końca XIII wieku, a choć nie zachowały się jednoznaczne informacje o fundatorze, przypuszcza się, że inicjatorem budowy był król Wacław II Czeski. Pierwsza pewna wzmianka o zamku pochodzi z 1306 roku, gdy Władysław Łokietek nadał warownię biskupowi krakowskiemu Janowi Muskacie. W tym czasie obiekt składał się z jednopiętrowego budynku mieszkalnego oraz dwóch cylindrycznych wież otoczonych murem obwodowym. Już w XIV wieku zamek chęciński stał się jednym z najważniejszych punktów obronnych w regionie i pełnił funkcję ośrodka administracyjnego oraz królewskiego skarbca - według źródeł przechowywano tam część skarbu koronnego Władysława Łokietka. W 1318 roku w Chęcinach odbył się zjazd możnowładców zwołany przez Łokietka, a 13 lat później, w 1331 roku, miał miejsce kolejny ważny zjazd generalny wszystkich ziem Królestwa Polskiego, uznawany za jeden z pierwszych przejawów polskiego parlamentaryzmu. W połowie XIV wieku król Kazimierz III Wielki znacznie rozbudował zamek: dobudowano na północy prostokątny budynek mieszkalny, wzmocniono wjazd, a całość otoczono nowym pasem murów. Warownia stała się wówczas jedną z najpotężniejszych twierdz królewskich w Polsce. Zamek służył również jako więzienie dla szczególnie ważnych osób: w okresie między październikiem 1410 a latem 1411 roku więziony był tu Michał Küchmeister, późniejszy wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego, pojmany w czasie bitwy pod Koronowem. Warownia pełniła również funkcję rezydencji królewskich rodzin. Przebywała tu m.in. królowa Adelajda Heska, druga żona Kazimierza Wielkiego, a także królowa Zofia Holszańska, która w 1425 roku schroniła się w zamku z małym królewiczem Władysławem (późniejszym Warneńczykiem) podczas epidemii dżumy w Krakowie. W XV wieku nastąpiła kolejna rozbudowa: od strony zachodniej dobudowano tzw. zamek dolny, również otoczony murem, a w północno-zachodnim narożu wzniesiono potężną, czworogranną basztę. W XVI wieku zaczął tracić swoje strategiczne znaczenie, chociaż wciąż był siedzibą starostów królewskich i ośrodkiem administracyjnym. Lustracje królewskie z tamtego okresu wskazują, że zamek wymagał remontów, co świadczyło o jego stopniowym podupadaniu. W 1607 roku, podczas rokoszu Mikołaja Zebrzydowskiego, warownia została zdobyta, ograbiona i podpalona przez buntowników. Starosta chęciński Stanisław Branicki odbudował zamek, przywracając mu częściowo dawny blask, jednak zaledwie pół wieku później, w czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku, obiekt został zniszczony przez Szwedów. Dwa lata później dalszych zniszczeń dokonały wojska księcia siedmiogrodzkiego Jerzego II Rakoczego, a w 1707 roku kolejny najazd szwedzki dopełnił dzieła zniszczenia. Po tych wydarzeniach został opuszczony i z czasem popadł w ruinę. Miejscowa ludność wykorzystywała jego mury jako źródło budulca, co doprowadziło do dalszej degradacji obiektu. Podczas I wojny światowej jedna z wież została zestrzelona przez armię austro-węgierską, ponieważ znajdował się na niej rosyjski punkt obserwacyjny. Dopiero po II wojnie światowej rozpoczęto prace konserwatorskie i zabezpieczono zabytek w formie tzw. "trwałej ruiny". W latach 2013-2015 przeprowadzono gruntowną rewitalizację: odbudowano część murów, udostępniono tarasy widokowe i zorganizowano nowoczesną infrastrukturę turystyczną.