Dlaczego Wanda Wasilewska zrobiła oszałamiającą karierę w Związku Radzieckim? To chyba najważniejsze pytanie dotyczące jej życiorysu.
Wanda Wasilewska miała bezpośredni numer na biurko Józefa Stalina. To miara jej rangi, przewyższającej nawet formalny urząd deputowanej do Rady Najwyższej ZSRR.
Właściwie to można odpowiedzieć trzema hasłami. Na dokładkę te trzy hasła opowiadają o najważniejszych elementach życiorysu Wandy Wasilewskiej. To ojciec, książki i komunizm.
Kim był ojciec? Leon Wasilewski to wybitny działacz niepodległościowy, minister pod odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Znawca tematy wschonioeuropejskiej. I co w tym przypadku najważniejsze - przeciwnik rosyjskiego imperializmu. Zarówno carskiego, jak i radzieckiego. W Związku Radzieckim widział nowego rosyjskiego potwora, zagrażającego Polsce.
Ale tych przekonań nie udało mu się zaszczepić córce Wandzie. Ta jakby niemal z przekory zakochała się bezgranicznie w Związku Radzieckim.
Wasilewska spadła Stalinowi z lewicowego nieba. Żarliwa, co widać było po tłumaczeniach jej książek. Współpracowniczka sowieckiej ambasady w Moskwie – a nawet jej utrzymanka.
– Stalin przeczytał Oblicze dnia – opowiada Eleonora Syzdek. – A polskim komunistom nie ufał. Niektórzy działacze z polskich środowisk lewicowych byli wręcz oburzeni, że dzięki niemu nabrała aż takiego znaczenia, bo dla nich wciąż była tylko socjalistką. Ale dla Stalina była to zaleta.
W Związku Radzieckim nieocenzurowane wydania ukazały się przed wojną w nakładach 50-100 tysięcy egzemplarzy.
Putrament uważał, że Stalin postawił na Wasilewską ze względu na jej zaangażowaną twórczość literacką: „[…] bardzo interesował się literaturą. Miał swoje gusta literackie dosyć nieoczekiwane. Lubił na przykład Borysa Pasternaka. Z polskiej literatury zaczytywał się w Sienkiewiczu. Przed wojną przekładów z polskiej literatury wydawano w ZSRR niewiele, wybierając oczywiście przede wszystkim literaturę społeczną. Pierwsze powieści Wasilewskiej dostrzeżono w Moskwie natychmiast i przed wojną zdążono wydać aż trzy jej tytuły, w tym Oblicze dnia i Ojczyznę. Stalin przeczytał te powieści i zainteresował się sylwetką polityczną autorki. Stąd wezwanie ze Lwowa do Moskwy.
Formalnie za te książki płaciła Wasilewskiej radziecka ambasada.
Czerwona gwiazda Wasilewskiej rozbłysła w Związku Radzieckim tak szybko i tak gwałtownie z powodu czegoś ważnego, co później umykało zafałszowane przez PRL-owską propagandę, która zrównywała socjalizm z komunizmem. A to, że Wasilewska przed wojną nie była formalnie komunistką, paradoksalnie okazało się jej wielkim atutem.
Rozwiązanie KPP w sporym stopniu tłumaczy sowiecką karierę polityczną Wandy Wasilewskiej. Józef Stalin na początku II wojny światowej nie mógł oprzeć się na polskich komunistach - właśnie dlatego, że im nie ufał. Socjalistką, skrajnie lewicowa socjalistka, jaką była Wanda Wasilewska, lepiej mu odpowiadała do realizacji planów wobec Polaków.
_________________________
Strona autora: https://www.piotrlipinski.pl
Facebook: / pilmedia
Twitter: / piotrlipinski
Instagram: / piotrlipinski
TikTok - / historielipinskiego
__________________________
Książki w wydawnictwie "Czarne" - https://czarne.com.pl/katalog/autorzy...
__________________________
Piotr Lipiński – rocznik 1967. Za sprawą reportażu „Mięso, a w środku rzeźnik” znalazł się wśród stu najlepszych polskich reporterów XX wieku.
Przez niemal dwadzieścia lat związany z „Gazetą Wyborczą”. Specjalizuje się w historii polskiego komunizmu. Publikował w pismach „Polityka”, „Po prostu”, „Press”, „Kontynenty”, „Na Przełaj”. „Radar” „Corriere della Sera”, „Lidove Noviny”.
Autor kilkunastu reporterskich książek opowiadających o Polsce Ludowej. W ostatnich latach ukazywały się głównie w wydawnictwie „Czarne”. To biografie władców PRL-u: "Cyrankiewicz. Wieczny premier" (nominacja do nagrody historycznej imienia Kazimierza Moczarskiego), "Bierut. Kiedy partia była bogiem" (nominacja do Kryształowej Karty Polskiego Reportażu), "Gomułka. Władzy nie oddamy" oraz najnowsza "Wasilewska. Czarno-biała" (premiera sierpień 2023).
W wydawnictwie „Czarne” ukazały się również "Bicia nie trzeba było ich uczyć" – o procesie zbrodniarza stalinowskiego Adama Humera oraz "Kroków siedem do końca. Ubecka operacja, która zniszczyła podziemie" (nominacja do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza). Ponadto "Niepowtarzalny urok likwidacji", zbiór reportaży o Polsce lat dziewięćdziesiątych.
Kilkakrotnie wyróżniany przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich i nominowany do nagrody Grand Press. Laureat nagrody Prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich za zrealizowany dla TVP 1 dokument "Co się stało z polskim Billem Gatesem". To historia słynnego informatyka Jacka Karpińskiego, opisana w książce "Geniusz i świnie".
Prywatnie Piotr Lipiński to technologiczny gadżeciarz, triathlonista i fotograf.
Информация по комментариям в разработке