Co roku rodzina „ignorowała mnie” w moje urodziny. A w tym roku kupiłem domek przy jeziorze i...
Wpatrywałam się w ekran telefonu, obserwując, jak czat grupowy rozświetla się kolejnymi wiadomościami o planach na weekend i urodzinach. Moi znajomi omawiali przyjęcie niespodziankę, które organizowali dla niejakiej Kasi. Uśmiechnęłam się, szczerze ciesząc się jej szczęściem, mimo że moje własne urodziny minęły trzy dni temu bez jednego SMS-a od rodziny.
Miałam 27 lat, a wciąż czułam ten znajomy ucisk w żołądku, który pojawiał się każdego października. Każdego roku moi rodzice i starsza siostra, Weronika, znajdowali powód, by być niedostępnymi. Konferencje w pracy, ważne terminy, nagłe wypadki, które jakimś cudem zawsze zbiegały się z 15 października. Gdy miałam 12 lat, przegapili moje urodziny, bo Weronika miała występ taneczny. W wieku 16 lat ojciec miał pilny wyjazd służbowy do Warszawy. Gdy kończyłam 21 lat, matka stwierdziła, że ma migrenę i została w łóżku, podczas gdy Weronika poszła na zakupy z przyjaciółkami.
Wymówki nawarstwiały się jak osad, każda kolejna coraz mocniej przygniatała mi klatkę piersiową. Pracowałam jako architekt wnętrz w Krakowie, specjalizując się w przestrzeniach restauracyjnych i kawiarnianych. Praca pochłaniała mnie bez reszty, a przez ostatnie trzy lata zbudowałam solidną reputację w branży. W moim portfolio znajdowały się jedne z najgłośniejszych lokali w Małopolsce. Zarobki były dobre, nawet bardzo dobre, a ja ostrożnie inwestowałam.
Moje mieszkanie na krakowskim Kazimierzu odzwierciedlało moją estetykę. Czyste linie, naturalne materiały, ciepłe oświetlenie, które sprawiało, że wszystko wyglądało przytulnie. Ale byłam tam tylko ja. Zawsze tylko ja, zwłaszcza w dni, które powinny mieć znaczenie.
Ten rok był jednak inny. Postanowiłam przestać czekać, aż rodzina sobie o mnie przypomni, aż zaczną się troszczyć. Zamiast tego wzięłam sprawy w swoje ręce. Od miesięcy szukałam nieruchomości, czegoś, co byłoby całkowicie moje, miejsca, gdzie mogłabym tworzyć nowe wspomnienia bez ciężaru rodzinnych rozczarowań.
Trzy tygodnie przed urodzinami znalazłam to miejsce. Drewniana chata w górach, w okolicach Jeziora Czorsztyńskiego, około dwie godziny drogi od Krakowa. W ofercie widniała urocza konstrukcja z modrzewiową elewacją, oknami od podłogi do sufitu wychodzącymi na wodę i pomostem wchodzącym w krystalicznie czystą taflę jeziora. Posiadłość leżała na niemal hektarowej działce sosnowego lasu, całkowicie prywatna, absolutnie idealna.
Cena była wysoka, ale oszczędzałam agresywnie i mądrze inwestowałam. Poprzedni właściciele przechodzili na emeryturę i przeprowadzali się do Hiszpanii. Zależało im na szybkiej sprzedaży, a mi na azylu. Sfinalizowaliśmy transakcję w rekordowym tempie.
Moje faktyczne urodziny, 15 października, spędziłam jadąc do domku z najbliższymi przyjaciółmi: Basią, która pracowała jako fizjoterapeutka, Danielem, grafikiem o zaraźliwym śmiechu, i Karoliną, cukiernikiem, która obiecała przywieźć tyle deserów, by wykarmić armię.
Lubisz szokujące historie o rodzinnej zemście? To twoje ostatnie przystanie.
Zasubskrybuj
Włącz dzwoneczek i nie przegap ostatecznego zwrotu akcji!
O TYM KANALE
Zemsta z Kasią przedstawia historie zemsty, opowieści, rodzinne dramaty, historie rodzinnej zemsty, dramatyczne historie, opowieści o zemście i rodzinnych konfliktach.
#ZemstazKasią #historierodzinnejzemsty #rodzinnedramaty #rodzinnazemsta #ost
Информация по комментариям в разработке