Misschien is de eene uitgave behoudender in hare wijzigingen dan de andere en wellicht bevat de eene uitgave minder drukfouten dan de andere, maar het belangrijkste is dat het overgroote gedeelte der uitgaven van den Statenbijbel door de eeuwen heen betrouwbaar is. Toch is er helaas ééne uitzondering. Er is eene bewerking der Statenvertaling geweest die veel verder is gegaan dan de hiervoor genoemde behoudende wijzigingen en die den tekst van den Statenbijbel wel degelijk wezenlijk heeft aangetast. Ik heb het over de zoogeheetene ,,samenzweringsbijbels”. Deze uitgaven zijn veel verder gegaan dan het veranderen van woorden als ,,wijf”, zij zijn uitgaven die zonder meer TE ver zijn gegaan. Deze ,,samenzweringsbijbels” noem ik zoo, niet omdat zij zouden voortkomen uit eene samenzwering, maar omdat in deze verminkte uitgaven het woord ,,samenzwering” voorkomt, terwijl dat woord oorspronkelijk heelemaal niet in den Statenbijbel staat! Zij veranderen namelijk het woord ,,verbintenis” in Jesaja 8:12 in ,,samenzwering”. Er staat in Jesaja 8:12 in de juiste Statenbijbels: ,,Gijlieden zult niet zeggen: Eene verbintenis, van alles, waar dit volk van zegt: Het is eene verbintenis; en vreest gijlieden hunne vreeze niet, en verschrikt niet.” In den oorspronkelijken tekst staat dus ,verbintenis’, maar de samenzweringsbijbels maken van eene verbintenis eene samenzwering.
Hoe kan dit? Eene verbintenis is iets heel anders dan eene samenzwering. Dus wat bedoelt God in Jesaja 8:12 eigenlijk, eene ,verbintenis’ of eene ,samenzwering’? Om dit te kunnen beoordeelen moet gij het volgende weten. In het hoofdstuk hiervoor, Jesaja hoofdstuk 7, staat dat de koning van Israël en de koning van Syrië optogen naar Jeruzalem om oorlog tegen haar te voeren. De inwoners van Juda waren hier zeer bevreesd om, maar God profeteerde door den mond van Jesaja dat de koning van Assyrië zoude optrekken tegen zoowel Israël als Syrië en hen zoude verslaan. Het moge duidelijk zijn dat Israël en Syrië dan geen gevaar meer zouden vormen voor Juda. Maar… Jesaja profeteerde vervolgens in hoofdstuk 8 dat de koning van Assyrië daarna Juda den oorlog zoude aandoen, als straf van God voor hun ongeloof. Jesaja profeteerde daarbij wel dat de Assyriërs uiteindelijk zouden falen in hunne belegering van Jeruzalem. De inwoners van Jeruzalem hadden dus niets te vreezen dan Gods toorn over hun ongeloof! Er staat daarom in Jesaja 7:9b: ,,Indien gijlieden niet gelooft, zekerlijk, gij zult niet bevestigd worden.” Indien Juda de belofte des Heeren met betrekking tot hunne Goddelijke bescherming tegen hunne vijanden niet zoude gelooven, dan zoude God het volk van Juda straffen voor zijn ongeloof. Want, zooals het geschreven is: ,,zonder geloof is het onmogelijk [Gode] te behagen.” (Hebreën 11:6a). Daarom zeide de Heere God in Jesaja 8:13: ,,Den HEERE der heirscharen, Dien zult gijlieden heiligen, en Hij zij uwe vreeze, en Hij zij uwe verschrikking.” De Heere is Almachtig. Als God het wil kan Hij een volk maken of breken. God is degene dien gij vreezen moet, en niet een volk, hoe machtig ook, want voor God zijn alle volken niets meer dan stof. Zooals het geschreven is in Jesaja 40:15: ,,Ziet, de volken zijn geacht als een druppel van eenen emmer, en als een stofje van de weegschaal; ziet, Hij werpt de eilanden henen als dun stof!” Het was voor de inwoners van Jeruzalem derhalve niet van noode om bevreesd te zijn toen de volkeren tegen hen samenspanden om hen den oorlog aan te doen. De Heere God Almachtig stelt Zijn volk in Jesaja 8:9 gerust met de woorden: ,,Vergezelt u tezamen, gij volken! doch wordt verbroken; en neemt ter oore, allen gij, die in verre landen zijt, omgordt u, doch wordt verbroken; omgordt u, doch wordt verbroken! 10 Beraadslaagt eenen raad, doch hij zal vernietigd worden; spreekt een woord, doch het zal niet bestaan; want God is met ons!” Syrië en Israël konden samenspannen wat ze wilden, God zoude hunne plannen toch te niet maken.
Информация по комментариям в разработке