Скачать или смотреть Τον αποκάλεσαν άχρηστο και τον έδωσαν σε ορεινό άνθρωπο... Αλλά απέδειξε ότι όλοι έκαναν λάθος

Στην κοιλάδα του Οκ-κρικ εκείνη τη χρονιά ο χειμώνας δεν έφτασε ήσυχα, αλλά επιτέθηκε στο τοπίο σαν εξαγριωμένο θηρίο. Ο νοεμβριανός ουρανός βάραινε πάνω στις στέγες σαν μολυβένια γκρίζα πανοπλία και ο παγωμένος αέρας που είχε παγιδευτεί στην κοιλάδα ήταν τόσο διαπεραστικός που κάθε ανάσα προκαλούσε οξύ πόνο στο στήθος. Η κεντρική πλατεία της πόλης, που άλλοτε αντηχούσε από τις φωνές των εμπόρων, το σφυροκόπημα του σιδηρουργείου και το ανέμελο γέλιο των παιδιών, τώρα ήταν τυλιγμένη σε μια απόκοσμη σιωπή. Οι άνθρωποι στέκονταν στη παγωμένη λάσπη τυλιγμένοι στα σκούρα μάλλινα παλτά τους, η ανάσα τους ανέβαινε ψηλά σαν πυκνός λευκός ατμός, σαν να έφευγε η τελευταία συνείδηση της πόλης προς τους ουρανούς. Όλα τα βλέμματα ήταν καρφωμένα στο κέντρο της πλατείας, όπου στεκόταν μια μοναδική, πρόχειρα κατασκευασμένη εξέδρα στον παγωμένο άνεμο. Στην εξέδρα, μια λεπτή, τρεμάμενη φιγούρα περίμενε τη μοίρα της. Η Μελίντα ήταν είκοσι πέντε ετών, αλλά η στάση της, οι πεσμένοι ώμοι της και η βαθιά, αιωνόβια θλίψη στα μάτια της θύμιζαν τα βάρη μιας πολύπειρης γριάς. Δεν ήταν εγκληματίας. Δεν είχε κλέψει τίποτα από κανέναν, δεν είχε σκοτώσει κανέναν και δεν είχε εξαπατήσει με τους φόρους. Το έγκλημά της ήταν πολύ πιο απλό και, στα μάτια της πόλης, πολύ πιο ασυγχώρητο: η αχρηστία.