Скачать или смотреть Ένα αγόρι τρέχει κλαίγοντας προς τους ξυλοκόπους. Αυτό που βρήκαν τους έκανε όλους να δακρύσουν.

Όταν ο Σωτήρης Νικολαΐδης βγήκε από το δάσος λαχανιασμένος και καλυμμένος με σκόνη, οι ξυλοκόποι νόμιζαν πως ήταν απλώς ένας χαμένος ταξιδιώτης. Μα τα τρεμάμενα του χέρια και τα απεγνωσμένα του λόγια — «Σας παρακαλώ, ελάτε σπίτι μου» — κουβαλούσαν κάτι βαρύτερο από φόβο. Βαθιά μέσα στα βουνά της Ξάνθης, εκεί όπου η ομίχλη τυλίγει τα πεύκα σαν ανάμνηση, περίμενε ένα μυστικό θαμμένο εδώ και δεκαετίες.

Οι άντρες τον ακολούθησαν μέσα από στενά μονοπάτια ώσπου έφτασαν σε μια μικρή, παλιά καλύβα. Μέσα, η Αντιγόνη καθόταν κοντά στο τζάκι, με τα μάτια της καρφωμένα σε μια φωτογραφία πάνω στο ράφι — ένα αγόρι που χαμογελούσε κρατώντας ένα ξύλινο παιχνίδι. Όταν ο Σωτήρης μπήκε μέσα, το πρόσωπό της μαλάκωσε, και η αλήθεια αποκαλύφθηκε: δεν ήταν μια απλή έκκληση για βοήθεια, αλλά μια επανένωση γραμμένη μέσα στη σιωπή. Το αγόρι στη φωτογραφία ήταν δικό τους — ένα παιδί που είχαν χάσει πριν χρόνια, τώρα επιστρεμμένο με τρόπο που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Οι ξυλοκόποι έμειναν άφωνοι, ενώ ο Σωτήρης και η Αντιγόνη κοιτάχτηκαν — περιτριγυρισμένοι από τις σκιές του παρελθόντος και τη ζεστασιά μιας αγάπης που άντεξε μέσα στον πόνο. Δεν μίλησαν. Δεν χρειάστηκε. Στην ησυχία που ακολούθησε, ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της πριν τα χείλη τους συναντηθούν — ένα φιλί που δεν υποσχόταν το αύριο, αλλά χάριζε τα πάντα στη στιγμή που τους απέμενε.