Kaçkar Dağları Milli Parkı; heybetli tepeleri, gölleri, bitki florası, yöresel mimariyle ahşap ve taş kullanılarak yapılan yayla evleri ile vadileri dolduran dumanıyla her doğaseveri, fotoğrafçıyı heyecanlandırır.
Ben de 2017’den beri bu coğrafyayı ziyaret ederim. İlk olarak Kaçkar Dağları’nın güney yüzüyle tanıştım. Bu bölgeye, farklı tarihlerde 3 kez gittim.Heveg’i, Olgunları, Hastaf Yaylası’nı, Dilberdüzü’nü, Deniz Gölü’nü, Barhal Vadisi’ni gezdim.
Kaçkar Dağları’nın kuzeyinde yer alan İspir Yedigöller’i, Çat, Elevit, Haçivanak, Apivanak, Palovit, Trovit, Samistal, Amlakit ve Çiçek yaylalarını da gördüm.
Daha sonra daha bakır kalan ve yaylacılığın az da olsa devam ettirildiği Kaçkar Dağları’nın devamı olan Altıparmak Dağları’nın kuzeyindeki vadileri, gölleri ve yaylaları keşfettim.
Komati, Eğrisu, Golezana, Didingola yaylalarında, tepelerde, vadilerde, göllerde; zifin ve komar çiçeğinin kokusunu, yaban hayvanı korkusunu, macerayı, yorgunluğu, ıslanmayı severek, aşkla yaşadım.
Bölgedeki maceramı, Laz vatandaşların kullandığı Dere, Şorak, İnter, Nolaşkari ve Movri yaylalarında sürdürdüm.
Yaylalar gibi tertemiz bir yüreği olan “Gel bir çay içelim…” davetiyle dostluk bağını düğümlediğim Baba Osman sayesinde bölgeyi daha çok sevdim. Günübirlik ziyaretçilerin, sosyal medya fotoğrafçılarının pek bilmediği, uğramadığı bu coğrafyanın baharını, yazını ve sonbaharını iliklerime kadar yaşadım.
Kaçkar Dağları’nın yoğun ziyaretçisi olan Ayder gibi yerlerinden ise uzak durmaya gayret ettim.
Ama bu yıl beraber mesai yaptığım Rizeli bir arkadaşımın isteği üzerine Yukarı Kavrun Yaylasına gittim.
Yukarı Kavrun’a, Ayder Yaylası’ndan ulaşılıyor. Bu iki yayla arasındaki araç yolu mesafesi 13 kilometre. 2350 rakımlı Yukarı Kavrun Yaylası, Kaçkar Dağları’nın en yüksek doruğu olan Kaçkar Kavrun Dağı’na yaklaşık 8 km mesafede bulunuyor. Bu nedenle Yukarı Kavrun, Kaçkar Kavrun Dağı’na tırmanış yapacak olanların ilk kamp yeri.
Bu özelliği ve Ayder’e yakınlığından dolayı Yukarı Kavrun, benim bakır, bilinmeyen ve sessiz yayla kriterime uymuyordu.
Ancak bölgeye yakın mesafede göllerin olmasından dolayı bu yaylayı, ziyaret etmeyi tercih ettim. Ziyareti, Eylül ayının ilk haftasında gerçekleştirdim.
Yaklaşık 7 km mesafedeki Göller Bölgesi’ne gitmek için sabah saat 7.00’de yola çıktım. Yaylanın doğu yakasındaki yamaçtaki son evleri geride bırakırken, bir köpekle karşılaştım. Yürümeye devam ettiğimde beni takip etmeye başladı. Köpeğe, beni takip etmemesi için seslendim.
Bu sırada ineklerinin süt sağımını yaptığını tahmin ettiğim bir kadın, ahırın kapısında belirdi. Yaklaşık 60 yaşlarındaki kadının, göllerimi çıkıyorsun, sorusuna evet, cevabını verdim. “Geri döneceksen, seninle gelebilir. İsmi Bulut’tur. Göllere gidenlerin peşinden gider ve döner. Sıkıntı olmaz.” açıklamasını yaptı.
Bu açıklamanının ardından Bulut’la zirveye doğru yürümeye başladık. Şunu itiraf edeyim; Bulut olmasaydı Göller bölgesine zor çıkardım. Çünkü, göl bölgesinin patikası bazı yerlerde belirsizdi. Bulut, önümden yürüyerek bana rehberlik yaptı. Yorulduğum zamanlarda koşarak yanıma gelerek, moral verdi. Bazen de keşfe çıkarak, beni Ayı tehlikesinden korudu. Yanımda yiyecek olarak sadece çikolata ve bisküvi vardı. Bisküvimi kendisiyle paylaştım. Zavallı Bulut, öyle acıktı ki, biskivüleri afiyetle yedi.Dönüş yolunda dik yamaçlarda inerken yine bana eşlik etti.
Tehlikenin olmadığı bölgeye yaklaştıktan sonra Bulut, hızlı bir şekilde koşarak yaylaya geri döndü. Yaylaya vardığımda koşarak yanıma geldi. Beni neden bıraktın diye kendisine bir fırça attım. (Şakadan) Kaldığım pansiyona doğru hareket ettiğimde yine benimle gelmeye başladı. Sahibi, peşimden gelmemesi için Bulut’u zor ikna etti. Bulut’um, seni yordum ve aç bıraktım. Hakkını helal et. İki ayaklılara göre menfaatsiz ,saf bir arkadaşsın…
Bu video Kaçkar Dağları’nın gerçek Bulut’unun yol hikayesidir.
İyi seyirler…
Информация по комментариям в разработке