Скачать или смотреть Tula 👏🏻 "PAG IBIG SA TINUBUANG LUPA" ni Andres Bonifacio

"Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya sa pagkadalisay at pagkadakila gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa? Alin pag-ibig pa? Wala na nga, wala." – Tula ni Andres Bonifacio. Binigkas ni Bert Cabual, batikang makata, mambabalagtas, manunulat, brodkaster at guro buhat sa Batangas. Kasalukuyan siyang naninirahan sa London.

PAG-IBIG SA TINUBUANG LUPA
ni Andres Bonifacio

Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
sa pagkadalisay at pagkadakila
gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa?
Alin pag-ibig pa? Wala na nga, wala.

Ulit-ulitin mang basahin ng isip
at isa-isahing talastasing pilit
ang salita’t buhay na limbag at titik
ng sangkatauhan ito’y namamasid.

Banal na pag-ibig pag ikaw ang nukal
sa tapat na puso ng sino’t alinman,
imbi’t taong gubat, maralita’t mangmang
nagiging dakila at iginagalang.

Pagpupuring lubos ang nagiging hangad
sa bayan ng taong may dangal na ingat,
umawit, tumula, kumatha’t sumulat,
kalakhan din nila’y isinisiwalat.

Walang mahalagang hindi inihandog
ng pusong nagmahal sa Bayang nagkupkop,
dugo, yaman, dunong, katiisa’t pagod,
buhay ma’y abuting magkalagot-lagot.

Bakit? Ano itong sakdal nang malaki
na hinahandugan ng buong pag kasi
na sa lalong mahal makapangyayari
at ginugugulan ng buhay na iwi.

Ay! Ito’y ang Inang Bayang tinubuan,
siya’y ina’t tangi na kinamulatan
ng kawili-wiling liwanag ng araw
na nagbigay-init sa lunong katawan.

Sa kaniya’y utang ang unang pagtanggap
ng simoy ng hanging nagbibigay lunas,
sa inis na puso na sisinghap-singhap,
sa balong malalim ng siphayo’t hirap.

Kalakip din nito’y pag-ibig sa Bayan
ang lahat ng lalong sa gunita’y mahal
mula sa masaya’t abang kasanggulan.
hanggang sa katawan’y mapasa-libingan.

Ang nangakaraang panahon ng aliw,
ang inaasahang araw na darating
ng pagka-timawa ng mga alipin,
liban ba sa baying ating tatanghalin?

At ang balang kahoy at ang balang sanga
kaparanga’t gubat na kaaya-aya
sukat ang makita at sa alaala
inang ginigigiliw ay lampas sa saya.

Tubig na malinaw na anaki’y bulog
bukal sa batisang nagkalat sa bundok
malambot na daloy ng matuling agos
na nakaaaliw sa pusong may lungkot.

Sa aba ng abang mawalay sa Bayan!
gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay
walang alaala’t inaasam-asam
kundi ang makita’y lupang tinubuan.

Pati na magdusa’t sampung kamatayan
wari ay masarap kung dahil sa Bayan
at lalong maghirap, O! himalang bagay,
lalong pag-irog pa ang sa kanya’y alay.

Kung ang bayang ito ay nasa panganib
at siya ay dapat na ipagtangkilik
ang anak, asawa, magulang, kapatid
isang tawag niya’y tatalikdang pilit.

Datapwa’t kung bayan ng ka-Tagalogan
ay nilapastangan at niyuyurakan
katuwiran, puri niya’t kamahalan
ay ipagtatanggol hanggang kamatayan.


#spokenword #poetry #tagalog