Скачать или смотреть Czemuś, Panie, odstąpił Czemuś twarz swoje odwrócił precz ode mnie, Psalm 10, Jan Kochanowski

PSALM 10, przekład Jan Kochanowski

Ut quid, Domine, recessisti longe


Czemuś, Panie, odstąpił? Czemuś twarz swoje

Odwrócił precz ode mnie w doległość moję?

Gdy zły człowiek przewodzi, gdy jarzmo kładzie

Na ubogie, bodaj sam zginął w swej radzie!



Skąd pocznę? Gdzie dokonam? Nie Bóg u niego

Ani przystojność ważna; ale co jego

Duszy miło, co ciału jego smakuje,

To chwali, to nawiętszym dobrem szacuje.



Takim będąc z takimiż i spółki wiedzie;

Żadna muzyka, żadna pieśń przy biesiedzie

Wdzięcznej mu w uchu nie brzmi jako bluźnienie

Przeciw Panu: to słyszeć — jego zbawienie.



Pychy pełen, nie tylko ludźmi brakuje,

Ale i Boga sobie lekce szacuje;

Bezbożne myśli jego, sprawy brzydliwe,

Bo nie pomni na sądy Twe sprawiedliwe.



Nieprzyjaciela swego, szczęściem pijany,

Dmuchnieniem chce porazić: wiek nieprzetrwany

Nie ruszy mię (powiada), tak mocno stoję;

Szczęścia, przygód, odmiany nic się nie boję.



Usta jego przeklęctwa pełne i zdrady;

Język roztyrki sieje i krwawe zwady;

Mało na tym, ale i drogi zasiada,

Gdzie jako inny zbójca niewinne zbada.



Upatruje chudzinę, a w cieniu skryty

Strzeże, jako w jaskini lew jadowity;

Czyha, jakoby porwał nędznika zdradnie,

I porwie, jeśli jako w jego sak wpadnie.



Leży za siecią, że go nie znać przy ziemi;

Siła chudych połowił fortelmi swemi

I mówi, że Bóg prosto zapomniał świata

Ani pojźrzy ku ziemi na wieczne lata.



Powstań, Panie, a wynieś rękę swą k'woli

Niewinnej krwi ubogiej! Przebóg, długo li

Zły człowiek ma doświadczać Twej cierpliwości

Mówiąc: "Nie ma Bóg w myśli niczyich złości"?



Myli się, bo Ty widzisz i smutnych mękę,

I hardych okrucieństwo - toć wpadnie w rękę.

Ale człowiek upadły, człowiek niewinny

Łaskę pozna; Ty sirot bronisz, nie inny.



Zetrzy niepobożnego, zetrzy w proch, Panie,

Czyń sąd o jego zbytkach; nigdy nie stanie!

Pańskie królestwo będzie na wieki słynąć,

A grzeszni w Jego ziemi muszą zaginąć.



Toć nasze prośby, Panie, to Ty chciej duszy

Naszej k'myśli uczynić, to przyjąć w uszy:

Broń sirot, broń upadłych; niechaj ubogim

Człowiek śmierci podległy nie będzie srogim!