Скачать или смотреть Որդեգրած տղաս մեծացավ և դարձավ ամուսնուս պատճենը... Ի՞նչ գաղտնիք էր թաքցնում ամուսինս:

Երբեմն լռությունն ավելի բարձր է գոռում, քան ամենաաղմկոտ վեճը։ Արամի և Նարինեի մեծ ու լուսավոր բնակարանում հենց այդպիսի լռություն էր տիրում արդեն տասնհինգ տարի։ Նրանք սիրում էին միմյանց խելագարի պես, նրանց սերը օրինակ էր բոլոր ընկերների ու հարազատների համար, բայց այդ սերը ուներ մեկ մեծ, չսպիացող վերք՝ նրանք երեխա չունեին։ Տասնհինգ տարի անցել էր բժիշկների դռները թակելով, հույսի ու հիասթափության արցունքներով, մոմավառություններով ու աղոթքներով, բայց տանը մանկական ճիչ այդպես էլ չէր լսվում։

Արամը՝ բարձրահասակ, թիկնեղ, խիստ հայացքով, բայց բարի սրտով մի տղամարդ, տեսնում էր, թե ինչպես է կինը՝ Նարինեն, ամեն անգամ փողոցում ուրիշի երեխային տեսնելիս հայացքը թաքցնում, որպեսզի ամուսինը չնկատի նրա աչքերի թաց փայլը։ Մի երեկո, երբ աշնանային անձրևը թակում էր պատուհանները, Արամը բռնեց կնոջ ձեռքն ու ասաց այն բառերը, որոնց Նարինեն վախենում էր, բայց և սպասում էր տարիներ շարունակ․ «Նարինե, արի մանկատնից երեխա որդեգրենք։ Մեր տունը սառն է առանց երեխայի, կապ չունի՝ ում արյունն է հոսում նրա երակներում, կարևորը՝ մեր սերն է, որը կտանք նրան»։